Bad CEO ท่านประธานสุดที่รัก(ร้าย)

CHAPTER 1 ?ตอน สัมภาษณ์งาน? @บริษัทวีระวัฒน์ จำกัด สวัสดีค่ะฉันชื่อมิ้นวันนี้ฉันมาสมัครงานเป็นเลขาที่บริษัทเกี่ยวกับการขายอะไหล่และศูนย์ซ่อมรถเพราะเห็นว่าที่นี่เขาเปิดรับเลขาก็เลยว่าจะลองมาดูแต่ไม่รู้จะผ่านรึเปล่าถ้าไม่ผ่านแย่แน่เพราะเดือนนี้ที่บ้านฉันเดือดร้อนเรื่องเงินลำพังแค่แม่หาคนเดียวก็คงไม่พอใช้ไหนจะน้องชายตัวดีของฉันอีกสองคนที่วันๆเอาแต่เล่นเกมประนึ่งว่ามันจะไปแข่งชิงแชมป์ตีป้อมกันอย่างนั้นแหละ ส่วนพ่อฉันไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ท่านไปอยู่กินกับเมียใหม่แล้วทิ้งเราสี่คนแม่ลูกให้ตกละกำลำบากได้ลงคอ "เชิญคุณ วราภรณ์ มั่งมีสุขเข้าสัมภาษณ์งานในห้องของท่านประธานได้เลยค่ะ"เสียงเรียกของพี่พนักงานเรียกฉันทำให้ฉันรีบดึงสติกลับมาก่อนจะยิ้มหวานและลุกขึ้นเดินตามพี่เขาเข้าไปในห้องเห็นว่าเลขาต้องสัมภาษณ์ผ่านท่านประธานคนเดียว ตึก ตึก พอเดินมาถึงหน้าห้องของท่านประธานฉันหันซ้ายหันขวามองสำรวจไปทั่วเพราะที่สังเกตุในพื้นที่นี้จะมีพนักงานผู้หญิงแค่ไม่มีคนถัดไปหน่อยก็เป็นผู้ชายแต่งตัวดูดียืนเหมือนกำลังวางแผนงานอะไรสักอย่างอยู่สองสามคน "คุณวราภรณ์คะ"พี่พนักงานหันมาเรียกฉันด้วยน้ำเสียงแปลกๆเหมือนจะกลัวอะไรบางอย่าง "เรียกดิฉันว่ามิ้นเฉยๆก็ได้ค่ะ"ฉันบอกเขาเพราะเรียกชื่อเต็มมันไม่ชิน "อ๋อได้ค่ะ คือพี่จะบอกว่าท่านประธานอาจจะดุหน่อยเพราะท่านต้องการคนที่มีความรับผิดชอบมาทำงานตรงนี้ สู้ๆนะคะ"ทำไมฟังพี่เขาแล้วรู้สึกว่าข้างในห้องมันดูน่ากลัวจังล่ะ "ค่ะ"พูดจบฉันก็เอื้อมมือไปหมุนลูกบิดแต่ระหว่างที่กำลังจะหมุนเปิดเข้าไปจู่ๆคนด้านในก็ดันเปิดออกมาพอดี 'โอ้!แม่เจ้านี่ท่านประธานหรอทำไมหล่อจัง' "มองอะไร"หล่อแต่ดุแถมพูดเสียงแข็งแบบนี้ฉันก็ไม่ปลื้มหรอกนะยะ "ปะ...เปล่าค่ะ"ฉันตอบกลับเขา "จะมาสัมภาษณ์งานใช่ไหม"เขาถามใบหน้าเย็นชาดีนะหล่อ "ใช่ค่ะ" "เชิญ"พูดจบก็เดินหน้านิ่งกลับเข้าไปในห้องทำงาน ฉันได้แต่รอบมองเขาแล้วหันไปขยิบตากับพี่คนเมื่อกี้แต่พี่เขากลับส่งสายตาเหมือนแมวหงอยมาให้ฉัน "ทำอะไรเป็นบ้าง"พอหย่อนตูดนั่งปุ๊บก็ถามปั๊บรวดเร็วได้ใจจริงๆ "ทำได้ทุกอย่างค่ะ ไม่ว่าจะงานเอกสารงานคอมหรือแม้แต่ปัดกวาดเช็ดถะ-"ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเบรกล้อตายทันที "พอ ฉันหมายถึงงานสำหรับเลขาเธอนี่มันพูดมากชะมัด"พอได้ยินสิ่งที่เขาพูดฉันถึงกลับเถียงไม่ออกได้แต่นั่งปากพะงาบๆและมองเขาแบบงงๆ 'ปากใช่ย่อยเลยนะคะท่านประธาน' "รู้ใช่ไหมว่างานตำแหน่งเลขาต้องมีความรับผิดชอบที่สำคัญห้ามอู้ในเวลางาน เพราะฉันไม่ชอบ" "รับทราบค่ะแล้วให้มาทำงานเมื่อไหร่ดีคะ"ถามเขาด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา "พรุ่งนี้" "ค่ะ" พอสัมภาษณ์งานเสร็จฉันก็รีบนั่งวินมาลงที่ตลาดนัดเพราะวันนี้มีเปิดท้ายกะว่าจะเอาเงินเก็บที่มีมาซื้อชุดสักหน่อยไหนๆก็ได้ทำงานเลขาแล้วเดี๋ยวอิท่านประธานจะไม่ชอบอีกหากแต่งตัวมอซอไปนั่งทำงานกับเขา เพราะฉันแอบเห็นโต๊ะทำงานเลขาตั้งอยู่ในห้องเขา "อืม ชุดนี้ดีไหมนะ"ยืนพึมพำกับตัวเองก่อนจะหยิบชุดเดรสสายเดี่ยวสีครีมและสีชมพูอ่อนขึ้นมาทาบกับตัว "สวยมากเลยค่ะน้องขาวๆแบบน้องใส่แล้วดูขึ้นมาก"พอได้ยินคนชมก็จัดไปเลยสิคะ สองชุดก่อนไว้ดูร้านอื่นอีก หลังจากนั้นก็เดินเล่นซื้อของใช้เช่นน้ำหอมรองเท้าที่ต้องซื้อใหม่ยกเซ็ตเนื่องจากที่มีอยู่มันเก่าแล้ว พอได้ของทุกอย่างตามใจต้องการฉันก็นั่งพี่วินกับบ้านทันที . . @บ้านมิ้น ฉันเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นไอ้แฝดนรกนั่งเล่นเกมอย่างเอาเป็นเอาตายนี่วันๆมันไม่คิดจะทำงานทำการมั่งเลยรึไงเล่นแต่เกมๆจนทุกวันนี้ฉันปวดหัวปวดกระบาลกับพวกมันเต็มทนแล้ว "ไอ้ไม้ ไอ้มัสวันๆแกสองคนคิดจะหางานทำบ้างไหมหะวันๆเล่นแต่เกม"ฉันเดินเข้ามาเอากับข้าวที่ซื้อมาวางไว้ที่โต๊ะยังไม่ทันไรไอ้สองแฝดก็รีบลุกวิ่งกรูมาที่โต๊ะก่อนจะหยิบนั่นหยิบนี่กิน เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! "โอ้ย!พี่มิ้นอะไรตีพวกเราทำไมเนี่ย"ยังมีน่าจะถามอีกหยิบกินไม่คิดจะรอแม่เลยรึไงกันไอ้พวกนี้ "รอแม่ก่อน แล้วที่ฉันถามสรุปไหนคำตอบ"ฉันยืนจ้องมองพวกมันด้วยสายตากดดันจนไอ้ไม้แฝดพี่ต้องเป็นคนพูดเอง "เดี๋ยวพวกเราก็ทำเองแหละพี่ตอนนี้กำลังมองๆหางานอยู่"หาบ้านมึงสินอนเล่นเกมกันทั้งคู่ "เมื่อไหร่ ปีไหนเห็นบ้างไหมว่าแม่เหนื่อยแค่ไหนแกสองตัวเคยคิดจะช่วยบ้างไหม"ฉันตวาดพวกมันอย่างเหลืออดก่อนจะจ้องมองพวกมันอย่างน่าเบื่อหน่ายแล้วเดินขึ้นบ้านไปด้วยความโมโห "อะไรวะ"มัสยืนเกาหัวอย่างงงๆที่วันนี้ถูกพี่สาวด่าเพราะปกติพวกเขาก็มักจะเล่นเกมแบบนี้ทุกวันแต่ทำไมวันนี้ถึงด่าจริงจังขนาดนี้ ชี้แจงเรื่องนี้ไรท์เปิดให้อ่านฟรีนะคะฟรีจนจบเลยอาจจะมาได้วันละตอนสองตอนเพราะไรท์จะไปเน้นเริ่องหลักคือพี่วินเซน เรื่องนี้เป็นแนวบอสเย็นชาปากไม่ตรงกับใจชอบว่านางเอกแต่ในใจคือคลั่งนางเอกมาก แรกๆอิพี่ก็จะเฉยๆกับน้องก่อนแต่พอน้องเจอหนุ่มๆมารุมจีบความหึงหวงเริ่มบังเกิด เพิ่งเริ่มเรื่องอย่าเพิ่งหนีนะคะ อยากอ่านฟรีจนจบดันเม้น 10เม้นขึ้นไปนะคะ รับประกันความสนุกแน่นอนค่ะเรื่องนี้ไรท์จะติดเหรียญตามต่อเมื่อไม่มีคนเม้นนะคะหรือคนเม้นน้อย ถามว่าทำไมต้องการคอมเม้นเพราะคอมเม้นคือแรงกระตุ้นและมันคือกำลังใจของไรท์ค่ะ