เสน่หาชายาลูกติด

“อุแว้ๆ อุแว้ๆ” “อืม เสียงเด็กที่ไหนมาร้องในป่าแบบนี้เนี่ยไม่กลัวเสือกัดหรือยังไงกันนะร้องอยู่ได้” ลลิตาหรือหลิวพูดออกมาด้วยอาการงัวเงียกึ่งหลับกึ่งตื่น และยังคิดว่าตัวเองกำลังล่าสัตว์อยู่ในป่ากับเพื่อนๆ ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้น และเสียงนั่นก็ทำให้เธอต้องสะดุ้งตื่นทันทีพร้อมหันไปมองเจ้าของเสียงด้วยความแปลกใจ “อ้าว! เจ้าฟื้นแล้วรึ? ฟื้นแล้วก็ดีข้าจะได้กลับบ้านเสียที ข้าอยู่ที่นี่เกือบครึ่งชั่วยาม (1ชั่วโมง) แล้ว ป่านนี้สามีข้าคงจะบ่นให้ข้าแล้วกระมัง อะ! เอาลูกชายของเจ้าไปกินนมเสียเขาจะได้หยุดร้อง” หญิงสูงวัยพูดพร้อมส่งเด็กชายตัวขาวอวบอ้วนวัยห้าเดือนที่กำลังร้องเพราะความหิวให้กับลลิตาอุ้ม ลลิตาก็ยื่นมือไปรับเด็กน้อยมาอุ้มไว้แนบอกแบบงงๆ เพราะเธอไม่คิดว่าตื่นขึ้นมาครั้งนี้อยู่ๆ เธอก็มีลูกซะงั้น! บ้าไปแล้ว! เมื่อรับเด็กน้อยมาอุ้มไว้ในอ้อมอกแล้วลลิตาก็รีบแหวกสาบเสื้อออกให้กว้างๆ ตามสัญชาตญาณของความเป็นแม่ของร่างเดิมเพื่อให้เด็กน้อยได้ดูดนม เพราะดูท่าแล้วเด็กน้อยคนนี้คงจะหิวมากทีเดียว เมื่อสาบเสื้อของลลิตาถูกเปิดออกเด็กน้อยตัวขาวอวบอ้วนเห็นยอดปทุมถันที่คุ้นเคยก็หยุดร้อง ก่อนจะอ้าปากน้อยๆ งับและรีบดูดนมจากอกมารดาทันทีด้วยความหิวโหย ซึ่งการดูดนมของเด็กน้อยทำให้ลลิตารู้สึกจั๊กจี้อย่างที่ไม่เคยเป็น “เวลาเด็กร้องก็อย่าลืมเอานมให้เขากินอย่าปล่อยให้เด็กร้องเพราะความหิว มิเช่นนั้นเขาก็จะร้องไม่หยุดแบบนี้ เฮ้อ! เป็นแม่มือใหม่ก็ลำบากหน่อยนะนังหนู ยิ่งเป็นสตรีที่ไม่มีสามีคอยดูแลและเลี้ยงลูกคนเดียวก็ต้องเหนื่อยแบบนี้แหละ” หญิงสูงวัยพูดขึ้นอีกครั้งและยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ ลลิตาในร่างของหลิวซวงซวงก็ตั้งใจฟังที่หญิงสูงวัยพูดต่อไปเรื่อยๆ เช่นกัน แต่ก็ตกใจไม่น้อยที่รู้ว่าร่างนี้ต้องเลี้ยงลูกคนเดียวเพียงลำพัง มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างนี้อย่างงั้นเหรอ? “ข้าไปก่อนนะนังหนู เจ้าก็ดูแลลูกให้ดีๆ ไว้ว่างๆ ข้าจะแวะมาดูเจ้าอีก แล้วเจ้าก็อย่าทำงานหนักจนเป็นลมเป็นแล้งเป็นอีกเล่า นี่ถ้าข้าไม่ผ่านมาแถวนี้ไม่รู้เจ้ากับลูกจะเป็นอย่างไรบ้าง” หญิงสูงวัยพูดจบและกำลังจะเดินออกจากบ้านไปแต่ลลิตาก็ได้เอ่ยห้ามนางไว้เพราะเธอมีเรื่องสงสัยที่จะถาม “เอ่อ..เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะท่านป้า” “มีอะไรอีกหรือนังหนู” “เอ่อ…เด็กคนนี้คือลูกของข้าจริงๆ หรือเจ้าคะ” “ก็ใช่น่ะสิเจ้านี่ก็ถามแปลกๆ ถ้าไม่ใช่ลูกเจ้าแล้วจะเป็นลูกใคร? เจ้านี่ท่าทางจะเพี้ยนไปแล้วกระมังจำไม่ได้แม้กระทั่งลูกของตัวเอง ให้ลูกกินนมให้อิ่มก่อนแล้วเจ้าค่อยนอนพักต่อเผื่อว่าเจ้าจะจำอะไรได้บ้าง” “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านป้าที่เมตตาข้ากับลูก” “อืม..ไม่เป็นไร ข้าไปก่อนแล้วอย่าลืมที่ข้าบอก” “เจ้าค่ะท่านป้า” หญิงสูงวัยพูดจบก็เดินออกจากบ้านไป ก่อนลลิตาจึงก้มมองดูเด็กน้อยที่กำลังดูดนมกินด้วยความหิวโหย และดูเหมือนว่าเด็กชายตัวน้อยจะดูดและขบยอดปทุมถันของเธอแรงไปนิดเพราะเธอรู้สึกเจ็บ แถมมืออีกข้างของเจ้าเด็กน้อยยังยื่นไปจับยอดปทุมถันของเธอเล่นไปมาอย่างมีความสุขอีกต่างหาก เจ้าเด็กคนนี้นี่มันน่านัก! “ดูดเบาๆ หน่อยได้ไหมเจ้าตัวเล็ก และมาบีบและเขี่ยห***มฉันเล่นทำไม ไม่รู้หรือไงว่ามันจั๊กจี้น่ะ ห***มนะไม่ใช่แตรรถบีบอยู่ได้” ลลิตาบ่นออกมาเบาๆ แต่ทำให้เด็กชายตัวน้อยที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาดูดนมกินอยู่นั้นต้องผละริมฝีปากออกจากปทุมถันของเธอ แล้วแหงนหน้าขึ้นไปมองลลิตาทันทีก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจ เพราะคิดว่ามารดากำลังหยอกล้อตัวเองอยู่ ก่อนจะก้มลงงับยอดปทุมถันของมารดาอีกครั้งพร้อมทั้งดูดและขบยอดปทุมถันของมารดาเล่นอย่างมีความสุขเช่นเดิม โดยไม่สนเลยว่ามารดาจะรู้สึกจั๊กจี้ขนาดไหนกับการกระทำของเขา ‘จ๊วบๆ ๆ งับๆ ๆ’ “เอ้า! ขบเข้าไปเขี่ยเข้าไปยิ่งบอกยิ่งทำ เฮ้อ! คงจะเลี่ยงไม่ได้แล้วสินะกับบทบาทการเป็นแม่ของเจ้าน่ะเจ้าเด็กน้อย” พูดพร้อมก้มหน้าลงไปมองเด็กน้อยที่กำลังดูดนมอยู่ด้วยอารมณ์หลากหลายอย่างบอกไม่ถูก นี่เธอมีลูกแล้วจริงๆ หรือ ไม่อยากจะเชื่อ! ผ่านไปหนึ่งเค่อ (15นาที) เด็กน้อยกินนมอิ่มแล้วก็หลับไป ลลิตาจึงเดินออกไปดูรอบๆ บริเวณบ้านก็พบว่าบ้านหลังนี้รายล้อมไปด้วยภูเขา เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในยุคที่เธอจากมาและไม่ได้ฝันไป แต่ที่เธอไม่เข้าใจก็คือเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ไม่ใช่ว่ากำลังล่าสัตว์อยู่ในป่ากับเพื่อนๆ หรอกหรือ? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน นี่อย่าบอกนะว่าเธอทะลุมิติมาอยู่ในยุคจีนโบราณเหมือนในซีรี่ย์ที่เคยดู มันจะเป็นไปได้อย่างไร? ไม่จริงใช่ไหม? บ้าไปแล้ว! จากนั้นไม่นานความทรงจำของลลิตากับเจ้าของเดิมก็ค่อยๆ ไหลเข้ามาในสมองของหญิงสาว ทำให้เธอรู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ทั้งหมด ว่าในขณะที่เธอไปเที่ยวป่าและกำลังล่าสัตว์กับเพื่อนๆ อยู่นั้น เธอได้พลัดตกเขาก่อนที่จะมาโผล่ที่นี่ และเรื่องราวของร่างนี้กับลูกชายเธอก็รู้เช่นกันว่าสองแม่ลูกเป็นใครมาจากไหน ชีวิตของหลิวซวงซวงช่างน่าสงสารยิ่งนัก ชีวิตที่เคยสุขสบายกลับต้องมาอุ้มท้องหนีตายตั้งแต่อายุสิบหก นางทำทุกวิถีทางที่จะทำให้ตัวเองและลูกปลอดภัยเพื่อรอคนมารับนางกลับ แต่สุดท้ายนางก็ไม่รอด “เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงลูกของเจ้าหรอกต่อไปนี้ข้าจะเป็นคนดูแลเสี่ยวหยวนแทนเจ้าเอง เพราะต่อไปนี้เสี่ยวหยวนคือลูกของข้า ข้าจะ