"เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือสัตว์เดรัจฉาน ถ้าข้ากลับไปรักคนที่ทำร้ายตัวเองจนเกือบไร้สิ้นลมหายใจเมื่อไร ก็อย่านับว่าข้านั้นเป็นคน" "ในเมื่อข้ากับท่านเราหย่ากันแล้วข้าไม่จำเป็นต้องฟังคำท่านแม้แต่หนึ่งคำสั่ง และไม่อยากเห็นหน้าท่านแม้แต่หนึ่งลมหายใจ" "ข้าเป็นคนไม่ใช่สัตว์เดรัจฉานที่จะทนต่อความเจ็บปวดอย่างไร้ความรู้สึก"

"คนอย่างท่านเก่งทุกเรื่อง แต่เสียอยู่เรื่องเดียว" "เรื่องอะไร" "จะเรื่องอะไรเสียอีกเล่า ก็เรื่องมองสตรีตอแหลไม่ออกอย่างไรเล่าท่านแม่ทัพ"

"เจ้ากลับมาทำไม?" "ข้ามาตามคนของข้ากลับ" "เจ้าทิ้งนางและลูกไปตั้งหลายปีอย่าคิดว่านางจะยอมกลับไปกับเจ้า!" "หึ! มันก็ไม่แน่! เพราะดูท่าแล้วนางก็ไม่ได้รังเกียจข้าแต่อย่างใด" "เจ้าอย่าหวังว่าข้าจะยอมให้นางกลับไปกับเจ้า!"

"ถ้าการที่ข้ากอดเจ้าเพื่อให้ความอบอุ่นเวลาที่เจ้าหนาวและไม่สบาย เขาเรียกว่าการเอาเปรียบ ถ้าเช่นนั้นจะเรียกการกอดของข้าว่าเป็นการเอาเปรียบก็คงจะไม่ถูก เพราะเวลาที่ข้ากอดเจ้าทีไร เจ้าก็กอดข้ากลับทุกที"

เมื่อเด็กน้อยเจอชายหน้าตาหล่อเหลาเหมือนพระเอกซีรี่ย์ที่คุณแม่ชอบดู ปฏิบัติการหาคู่ให้คุณแม่และพ่อให้ตัวเองจึงเกิดขึ้น ประธานหนุ่มโสดหล่อรวยเมื่อเจอลูกอ้อนจากเด็กน้อยหน้าตาน่ารักมีหรือที่เขาจะไม่ใจอ่อน 'คุณพ่อขา'

"ฮวาเอ๋อร์ลูกพ่อ เจ้าจงดูแลแม่ของเจ้าให้ดีๆ อย่าให้ชายใดเข้าใกล้แม่ของเจ้าได้โดยเด็ดขาดเข้าใจหรือไม่?" "เข้าใจเจ้าค่ะท่านพ่อฮวาเอ๋อร์จะดูแลท่านแม่ให้ดีๆ ตามที่ท่านพ่อบอกทุกอย่างเจ้าค่ะ" "ดีมากลูกพ่อ"

ข้าคือคุณหนูรองตระกูลเสิ่น เสิ่นชิงหลี แต่จะเป็นเสิ่นชิงหลีคนใหม่หาใช่คนโง่งมในรักเหมือนแต่ก่อนไม่' “ส่วนท่าน คิดว่าข้าอยากจะเข้าใกล้ท่านมากหรือไร ท่านมีอะไรดีรึถึงทำให้ข้าอยากเข้าใกล้ ดูดูไปแล้วท่านก็คงจะมีดีแค่หน้าตาที่เอาไว้ล่อลวงสตรีก็เท่านั้น แต่ขออภัยคนอย่างข้ามิได้หลงใหลไปกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดีแต่มีจิตใจป่าเถื่อนชอบใช้กำลังเช่นท่าน และท่านคิดว่ามีแต่ท่านเพียงผู้เดียวรึที่เกลียดเป็นอยู่ฝ่ายเดียว ข้าเองก็เกลียดท่านเป็นเหมือนกันและข้าเสิ่นชิงหลีขอพูดไว้ตรงนี้เลยว่า ข้าจะไม่เข้าใกล้แม่ทัพหลงอี้เทียนอีกที่ไหนมีข้าต้องไม่มีท่านแม่ทัพหลงอี้เทียน”

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเตวิชญ์หมอหนุ่มยุคปัจจุบันเกิดอุบัติเหตุรถชนตายไปแล้วได้เกิดใหม่ในร่างของอ๋องจอมโหดในยุคจีนโบราณแถมมีเมียเด็กอีกต่างหากแต่ไม่เป็นไรพี่หมอคนนี้จะเปลี่ยนอ๋องจอมโหดให้กลายเป็นอ๋องผู้อ่อนโยนเองเชื่อหมอสิหมอเรียนมา

'มีใครกันเล่าที่จะอยากเอาตัวเองเข้าไปพัวพันในรั้ววังหลวงที่แสนวุ่นวาย มีแต่แก่งแย่งชิงดีกันทุกวัน นี่ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะฮ่องเต้ทรงเสด็จไปขอร้องข้าด้วยพระองค์เองละก็...จ้างให้เถาอวิ๋นซีคนนี้ก็ไม่มาหรอก.

"ดูเหมือนเจ้าจะยังตัวสั่นอยู่นะ เจ้ากลัวข้ารึ" "ขะ..ข้าเปล่ากลัวท่านเจ้าคะ แต่ข้าไม่เคย เอ่อ." "ไม่เป็นไรข้าจะสอนเจ้าเองเดี๋ยวเจ้าก็เป็น ไม่ต้องกลัวข้าจะค่อยๆสอนเจ้าทีละท่าจนกว่าเจ้าจะทำเป็นดีหรือไม่"

เพียงเพราะความเข้าใจผิดจึงทำให้เขาต้องจับตัวนางมาลงโทษด้วยการเป็นทาสสวาทให้กับเขาจนกว่าเขาจะพอใจต่อให้นางหนียังไงก็หนีเขาไม่พ้นอยู่ดีเขาจะทำให้นางรู้ว่าความเจ็บปวดเป็นเช่นไรนางจะต้องชดใช้ให้กับเขาด้วยชีวิต