เพลิง ปริศนา

"เพลิง เมื่อเช้าแม่ไปเดินตลาด แล้วไปเจอเด็กคนหนึ่ง หน้าตาน่ารักเชียว เหมือนเพลิงตอนเด็ก ๆ เลยลูก เดี๋ยวแม่ส่งรูปให้ดู" คุณนายภาณี คุณแม่ของเขาโทรมาเมื่อช่วงบ่ายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ท่านไปเที่ยวทางเหนือได้สองวันแล้ว ทิ้งให้เขาดูแลบริษัท รับหน้าลูกค้าอยู่คนเดียว 'แม่หาลูกค้ามาให้ เพลิงก็ต้องเป็นคนดูแลลูกค้าไงลูก' แม่ว่างั้น!. เพลิงเปิดดูรูปที่คุณแม่ส่งมาให้ ภาพเด็กน้อยในหน้าจอ เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง อายุน่าจะ 3-4 ขวบ ตัวอ้วนกลมผิวขาว ผูกผมเปียด้วยริบบิ้นสีฟ้าอ่อน ตาโตดำขลับ ขนตายาวงอนช้อย แก้มพองใสสีชมพูระเรื่อ ริมฝีปากบาง ๆ สีแดงสดเผยอน้อย ๆ โชว์ฟันซี่เล็ก ๆ ขาวรำไร "เนี่ย ยังกะถอดแบบลูกสมัยเด็กมาเลย" คุณแม่ยังส่งข้อความเน้นย้ำมา เพลิงเพ่งดูเด็กน้อยในจอมือถือนิ่งนาน สายตาที่ไร้เดียงสา มองจ้องตอบมา จนเขาต้องกระพริบตาถี่ สายตาเด็กน้อยช่างดึงดูด! เขาไม่เคยมีรูปสมัยเป็นเด็กอายุขนาดนี้ แต่คุณแม่คงจำได้ จึงได้ส่งรูปมาให้เขา เพลิงกดปิดหน้าจอแล้วเลิกสนใจ เพราะตอนนี้เขามีลูกค้ารออยู่ สาวสวยหุ่นดีแถมเซ็กซี่ยั่วยวน เธอกำลังรอ 'ดิวธุระกิจ' กับเขา บนเตียง! "เพลิงคะ ให้ดารอนานจังค่ะ แบบนี้ต้องทำโทษ!" ดารา คู่ควงคนล่าสุดที่เขายังไปไหนมาไหนด้วย เพราะความไม่เรื่องมาก รับเขาได้ทุกอย่าง ถึงอดกถึงใจ! น้ำเสียงออดอ้อนยั่วยวน สายตาเร่าร้อนเชื้อเชิญเปิดเผย เธอนอนคว่ำหน้าบนเตียงขนาดใหญ่ เปลือยแผ่นหลังขาวเนียนให้สะท้อนแสงไฟเพดาน ที่เปิดสว่างทั่วทั้งห้อง เพลิงไม่ชอบปิดไฟ! ชายหนุ่มค่อย ๆ แกะกระดุมเสื้อเชิร์ตสีดำเข้มออกช้า ๆ พร้อมกับค่อย ๆ ไล่สายตาที่ว่างเปล่าไร้อารมณ์ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของแผ่นหลังจนถึงบั้นท้ายกลมกลึง หนั่นเนื้อแน่นนูนของสะโพกช่างยั่วกิเลสตัณหาเสียจริง ๆ เขายกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดาราเห็นเเล้วแทบละลายเพราะความร้อนลุ่มของไฟปรารถนาที่กำลังแผดเผา สาว ๆ ที่ไหนล่ะ ที่จะสามารถต้านทานแรงดึงดูดจากชายหนุ่มนามว่า 'เพลิง' ไปได้ เพลิง นักธุระกิจหนุ่มที่ประสบความสำเร็จในวัยแค่ 28 ปี เมื่อเขาสามารถจับเส้นทางธุระกิจบางอย่างได้อย่างแม่นยำ ชาญฉลาด ชั้นเชิงสูง เส้นสายดี คอนเน็คระดับวีวีไอพี และลูกน้องที่ทำงานกับเขา ล้วนเป็นคนที่มีมันสมองเป็นเลิศไม่แพ้กัน ภาพลักษณ์ทางกายภาพเฉพาะตัวของชายหนุ่มนั้นก็ใช่ย่อย หุ่นนักกีฬาสูงใหญ่ 188 เซ็นติเมตร ผิวสีแทนกล้ามเนื้อแน่นไร้ไขมันส่วนเกิน ผมสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าหล่อร้ายและดุ ที่สะดุดตาที่สุดคือ ดวงตายาวรีสีนิลเข้มล้ำลึกนิ่งสงบ ที่มักซ่อนเร้นความรู้สึกเอาไว้ไม่แสดงออก แต่บางครั้งก็เผลอฉายแววดุดันออกมาอย่างไร้เหตุผล ริมฝีปากปากได้รูปมุมปากหยักยิ้มสีสด สวยกว่าริมฝีปากผู้หญิงเสียอีก ในขณะเขากำลังใช้สายตาคมดุโลมไล้เรือนร่างยั่วยวนของดารา ที่นอนคว่ำหน้าบนเตียงใหญ่ด้วยท่าทางเชื้อเชิญ แต่ในใจกลับกระหวัดไปถึงดวงตากลมโตใสวาวของเด็กน้อยที่เขาเพิ่งเห็นในหน้าจอมือถือ แก้มใสพองปากน้อย ๆ สีแดงสดช่างติดตาเขาจนทำให้อารมณ์ของเขาสะดุด เขาถอนหายใจลึกกัดกรามแน่นเบนสายตาหนีจากกิเลสที่แสนเร่าร้อนตรงหน้า เหมือนเพลิงแกล้งดาราที่กำลังต้องการเขาจนถึงขีดสุด เพราะหลังจากนั้นเขาเพียงแค่ยืนมองเฉย แกะกระดุมเสื้อแค่ 2 เม็ดบน ก็หยุดไว้แค่นั้น แววตาของเขาหม่นแสงลงชั่ววูบ ชายหนุ่มหันข้างให้ดาราที่กำลังยันตัวเองขึ้นจากที่นอน อกอวบกลมโตขาวผ่อง เด้งโชว์ขึ้นมาให้เห็นเต็มตาโดยที่เจ้าตัวไม่คิดจะปกปิด ก็ของมันเคย ๆ!! ชายหนุ่มสบถบางอย่างออกมาอย่างหงุดหงิด เขาคว้ามือถือ กระเป๋าเงินและกุญแจรถยัดลงกระเป๋ากางเกง หันหลังเดินออกจากห้องไปเสียเฉย ๆ ทิ้งให้ดารานั่งอ้าปาก อารมณ์ค้างอยู่อย่างนั้น ไร้คำอธิบาย "เพลิงคะ! ทำอย่างนี้กับดาได้ยังไง!!" ........ เพลิงทิ้งให้ดาราหงุดหงิดงุ่นง่าน อยู่ในห้องหรูของโรงแรมห้าดาวเพียงคนเดียว ส่วนตัวเขาขับรถสปอร์ตหรูมาจอดอยู่ริมแม่น้ำ เขาลงจากรถแล้วเดินเอื่อยไปตามทางเดินเล็ก ๆ เลียบริมฝั่ง เสียงคลื่นน้ำกระทบฝั่ง เสียงหวูดเรือที่ดังมาไกล ๆ ช่วยให้จิตใจเขาสงบลงอย่างประหลาด เขามักมาที่นี่เวลาที่ต้องการความสงบ เพื่อใช้ความคิด หรือเวลาอยากหนีความวุ่นวาย เพลิงโทรหาลูกน้องคนสนิท สั่งงานบางอย่าง แล้วกดปิดเครื่องทันที เขาอยากพักจริง ๆ ซักสองชั่วโมง ชายหนุ่มเดินตามทางเดินแคบริมแม่น้ำ เลี้ยวโค้ง แล้ววกเข้าทางเท้าที่กว้างขึ้น ข้างหน้านั้น เป็นรั้วไม้ที่เคยเป็นสีขาว ซึ่งตอนนี้กลายเป็นสีกระดำกระด่างตามกาลเวลา มีกระถางดอกไม้แห้ง ๆ ที่ไร้การดูแลรักษาเรียงรายตามแนวรั้ว ถัดจากนั้นก็เป็นลานบ้านแคบ ๆ ที่รกไปด้วยใบไม้แห้งเกลื่อนกระจาย จากลานบ้านก็มีบ้านไม้หลังเก่า ๆ ชั้นเดียว ที่ดูภายนอกซอมซ่อผุพัง ขัดกับประตูบ้านที่ติดตั้งระบบกันขโมยแบบทันสมัย เพลิงกดรหัสเปิดประตูเข้าไปในบ้าน เปิดไฟในบ้านทุกดวงจนสว่างไสว ผนังห้องไม่ได้ผุพังเหมือนที่เห็นข้างนอก เพราะเป็นผนังคอนกรีตหนา ทาสีขาว และใช้วัสดุกันเสียงรบกวนจากภายนอกได้เป็นอย่างดี ห้องโล่ง ๆ ที่มีโซฟายาวตั้งอยู่ตัวเดียว ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรอื่นอีก เพลิงทรุดตัวลงบนโซฟา ยกขาพาดยาว ล้มตัวลงนอนแผ่ แล้วหลับไปแทบจะทันที เพลิงตื่นขึ้นเมื่อตอนพลบค่ำ เสียงแมลงกลางคืนเริ่มส่งเสียงเซ็งแซ่รอบบริเวณบ้าน ซึ่งเปิดหน้าต่างเอาไว้ เพื่อรับลมเย็นแทนการใช้เครื่องปรับอากาศ เขาเปิดมือถือขึ้นมาอีกครั้ง มีข้อความจากลูกน้องคนสนิทเข้ามา รายงานว่าจัดการทุกอย่างตามคำสั่งเรียบร้อย มีข้อความเสียงจากดาราหลายข้อความ เขาไม่คิดจะกดฟังจึงกดลบทิ้งทั้งหมด แล้วบล็อคเส้นทางการติดต่อทั้งหมดของผู้หญิงคนนั้น "น่าเบื่อ!" เขารู้สึกเบื่อเอาง่าย ๆ ก็เลยเขี่ยทิ้งดื้อ ๆ แบบนี้แหละ "ตีกลับสินค้าทั้งหมดซะ ถ้ายังดื้อด้านก็ให้ทนายจัดการ'' เขาส่งข้อความให้ลูกน้องอีกครั้ง คุณนายภาณีคุณแม่ของเขาวีดีโอคอลเข้ามาพอดี เขากดรับสาย คุณแม่หน้าตาแจ่มใสในชุดผ้าพื้นเมืองสีขาวขลิบขอบปักลายด้วยด้ายสีสดใส ท่านตั้งกล้องไว้บนพื้น ทำให้เห็นว่าท่านกำลังนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นราบ อยู่ในอาคารที่มีเพดานสูงโล่ง มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นศาลาวัด รอบบริเวณยังมีคนอื่น ๆ นั่งอยู่ด้วยหลายคน คุณแม่กำลังอ้าแขนพร้อมกับโอบรับเอาร่างน้อย ๆ อ้วนกลมของเด็กคนหนึ่งให้มานั่งบนตัก "เพลิง ดูสิ นี่ 'มินิเพลิง' ที่แม่ส่งรูปให้ดูไง" ได้ยินเสียงคุณแม่อธิบาย แข่งกับเสียงดังรอบด้าน เด็กน้อยดวงตากลมโตจ้องมองกล้องตามคำชักชวนของคุณแม่ "สวัสดีลุงเพลิงสิลูก" คุณแม่บอกพร้อมกับชี้มาที่กล้อง "หวัด ดี ค่ะ ลุงเพลิง" เสียงเล็ก ๆ ใส ๆ ทักทายเขา พร้อมกับยกมืออ้วนป้อมขึ้นไหว้เขา สวยงามเท่าที่เด็กน้อย ๆ จะทำได้ พร้อมกับยิ้มแฉ่ง มีลักยิ้มสองแก้ม ฟันซี่เล็ก ๆ ขาวเรียบเรียงสวย เพลิงเผลอยิ้มรับทันที "น้องพลอย อย่ากวนคุณย่านะคะ มานี่ค่ะ" "ขอโทษนะคะคุณป้า ส่งน้องพลอยให้อินเถอะค่ะ มาค่ะลูก มานั่งข้าง ๆ แม่ค่ะ" เสียงหวานนุ่มนวลดังขึ้นข้าง ๆ พร้อมทั้งเงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง โน้มตัวเข้ามารับเอาร่างอ้วนกลมออกไปพ้นจากมุมกล้อง เสียงหวานละมุนยังติดหูเขา แม้ได้ยินเป็นครั้งแรก แต่เห็นแค่เงาร่างชั่วแวบเดียว น่าเสียดาย.. เพลิงเผลอคิดอะไรบางอย่าง เขาสะบัดหน้าอย่างหงุดหงิด ทิ้งความคิดเหลวไหล แล้วหันไปคุยกับแม่ "จะกลับเมื่อไหร่ครับคุณนาย?" "อีกสองสามวันลูก ที่นี่มีงานวัด แม่เลยอยู่ต่ออีกหน่อย'' คุณแม่ตอบ "อ้อ พระจะสวดมนต์แล้ว แค่นี้ก่อนนะ" แล้วท่านก็วางสายไป เพลิงยังไม่ทันได้ถามอะไรอีก หลังจากนั้น เขาก็ได้รับไฟล์ภาพของเด็กน้อยที่ชื่อพลอยอีกหลายภาพ คุณแม่ของเขาคงหลงเด็กน้อยคนนี้เอามาก ๆ 'น้องพลอย' ใบหน้าละม้ายและสายตาที่คุ้นชิน แต่เขายังนึกไม่ออก และไม่ต้องการนึกถึงในตอนนี้ เขาเลิกสนใจภาพเด็กน้อยคนนั้น เพราะต้องรีบกลับบริษัท มีลูกค้าสำคัญรออยู่ ลูกค้าจริง ๆ ที่รอเจรจาการค้าสำคัญบนโต๊ะสัญญา ไม่ใช่บนเตียง! "เจ้านายครับ แขกคนนั้นพาใครมาด้วยครับ เป็นหญิงชาวต่างชาติ" เลขาของเขาที่ได้รับมอบหมายให้รอต้อนรับลูกค้าคนนั้นรายงานเข้ามา พร้อมกับส่งภาพที่แอบถ่ายไว้มาให้เขา เพลิงยิ้มเหยียดทันทีที่เห็นภาพนั้น หญิงสาวชาวตะวันออก หน้าตาสวยเฉี่ยว หุ่นเซ็กซี่แถมแต่งตัวเปิดเผยจนน่าหวาดเสียว น่าจะเป็นชาวจีน เพราะลูกค้าของเขาคราวนี้เพิ่งเดินทางกลับจากจีน "ไม่ต้องสนใจ แค่ของบรรณาการ" เขาบอกสั้น ๆ ลูกค้าของเขาหลายราย มักพาผู้หญิงมาให้เขาเป็นของฝากตัวเป็น ๆ จะเอาหรือไม่เอา เป็นเรื่องที่เขาตัดสินใจเอง แต่ส่วนมากเขามักจะไล่กลับ ของไม่มีราคา ไม่รู้ไปพามาจากไหน ไม่อยากเสี่ยง "ผมจะไปถึงไม่เกินครึ่งชั่วโมง" เพลิงบอกเลขา จากนั้นก็ปิดไฟ ปิดบ้าน แล้วเดินออกมาขึ้นรถที่จอดอยู่ "การเจรจามักมีของฝากของแถม!!" เพลิงเบ้ปากยิ้มเหยียด ''น่าเบื่อ!" * * * * *