มรสุมรักหงส์ปีกหัก

ในเวดดิ้งสตูดิโอย่านทองหล่อ ’ อันดามัน มณีรัตนากร’ กำลังหมุนตัวไปมาอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เพื่อดูความสวยงามของตัวเองในชุดเจ้าสาว ในขณะที่แป๋ม เกย์ควีนดีไซเนอร์เจ้าของร้านยืนประสานมือยิ้มกว้างอยู่ข้างๆ “คุณอันดามันหุ่นดี ใส่อะไรก็สวยค่ะ พี่แป๋มว่าชุดนี้เหมาะกับคุณอันดามันที่สุด” คนถูกอวยชำเลืองมองด้วยหางตา ก่อนจะหันไปหาผู้เป็นแม่ “แม่ว่ายังไงคะ สวยหรือเปล่า” เธอถามทั้งที่มีคำตอบในใจอยู่แล้ว นั่นก็คือยังไม่ดีพอสำหรับคนระดับอย่างเธอ ดารารัตน์ที่นั่งอ่านนิตยสาร HELLO ละสายตาจากนิตยสารขึ้นมองลูกสาว “แม่ว่ามันเรียบไปนะ ชุดแต่งงานของลูกสาวคุณเพ็ญพรที่เพิ่งแต่งไปเมื่อเดือนก่อนดูหรูกว่านี้เยอะเลย” อันดามันสาวสวยผมยาว จมูกโด่ง ดวงตากลมโต คางเรียวเล็ก ริมฝีปากอวบอิ่มดูเย้ายวน ลูกสาวคนเดียวของ ‘โอภาส’ หมอใหญ่เจ้าของโรงพยาบาล กับ ‘ดารารัตน์’ สาวสังคมไฮโซที่มีชื่อเสียงในวงสังคม และอันดามันเองก็เป็นสาวสังคมไม่แพ้ผู้เป็นแม่ เธอใช้ชีวิตอย่างหรูหรา เป็นสาวหัวสูง นิสัยเอาแต่ใจ เพราะถูกพ่อและแม่เลี้ยงดูอย่างตามใจมาตั้งแต่เด็ก เมื่อได้ยินว่าชุดที่ตัวเองใส่อยู่ดูด้อยกว่าของคนอื่นก็รู้สึกไม่พอใจ สายตาดุดุมองดีไซเนอร์เจ้าของร้านจนอีกฝ่ายถึงกับหน้าเจื่อน “มีชุดอื่นอีกหรือเปล่า ชุดที่ดีกว่านี้” “นี่ดีที่สุดในร้านของแป๋มแล้วนะคะ เป็นคอลเลคชั่นล่าสุดของร้านเลยนะคะ” ตอบเสร็จก็แอบกลืนน้ำลายลงคอ “แม่ก็บอกแล้วว่าให้สั่งจากเมืองนอก” อันดามันทำหน้าหงุดหงิดใส่ดารารัตน์ “มีเวลาเตรียมงานแค่สองอาทิตย์จะสั่งมาทันได้ยังไงคะ” “แม่ก็บอกแล้วว่าให้สั่งจากเมืองนอก” อันดามันทำหน้าหงุดหงิดใส่ดารารัตน์ “มีเวลาเตรียมงานแค่สองอาทิตย์จะสั่งมาทันได้ยังไงคะ” “ก็แล้วใครล่ะที่เร่งให้จัดงานแต่งไวไว” เสียงหงุดหงิดของลูกสาวทำให้คนเป็นแม่เริ่มหงุดหงิดตามไปด้วย อันดามันชักสีหน้าพร้อมโบกไม้โบกมือเป็นเชิงสั่งให้พนักงานรีบถอดชุดออก พนักงานสาวสามคนรีบทำตามที่สั่งทันที “ก็หนูอยากแต่งก่อนยัยอนุตตรีย์นี่คะ ก็มันประกาศไปทั่วว่างานแต่งของมันจะเป็นงานแต่งที่หรูหราที่สุดของปีนี้ หนูก็เลยอยากหักหน้ามัน งานหนูต้องหรูกว่า ดีกว่า” ดารารัตน์พยักหน้ารับไปอย่างนั้นเพราะอยากตัดความรำคาญ “แล้วตาดิเรกแฟนแกล่ะ เห็นบอกว่าจะตามมา ทำไมป่านนี้ยังมาไม่ถึงเสียที” “พีเขาโทรมาบอกหนูแล้วค่ะว่ามีประชุมด่วนมาไม่ได้” อันดามันบอกในขณะรูดซิปกระโปรง เมื่อเรียบร้อยก็เดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ดารารัตน์อย่างเซ็งๆ “ตกลงแฟนเราเขาอยากแต่งจริงๆ หรือเปล่า แม่ไม่เห็นเขาจะมาช่วยจัดการเรื่องงานแต่งเลยสักย่าง เห็นอันดามันวุ่นวายอยู่คนเดียว” อันดามันชำเลืองมองคนเป็นแม่อย่างไม่พอใจ “แม่ก็รู้ว่าพีงานยุ่งจะตาย เขาให้หนูจัดการเองทั้งหมด พีเขายังไงก็ได้อยู่แล้ว” “ก็ใช่นะสิ ไม่ได้ออกเงินสักบาท ยังดีนะว่าเจ้าสาวไม่ต้องเตรียมของหมั้นเองด้วย” พูดจบดารารัตน์ก็เหยียดปากใส่รูปของดิเรกว่าที่ลูกเขยที่ได้ลงคอลัมน์นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงในนิตยสารที่ถืออยู่ “แล้วเอายังไง จะแต่งอยู่อาทิตย์หน้าแล้ว ชุดเจ้าสาวยังเลือกไม่ได้เลย จากที่จะหักหน้าเขา แม่ว่าจะเอาหน้าไปขายเสียเองละไม่ว่า” “แม่จะมาซ้ำเติมหนูทำไม แทนที่จะช่วยหนูคิด” เมื่อเห็นลูกสาวทำเสียงงอนๆ คนเป็นแม่ก็เริ่มเปลี่ยนท่าที “อือ อือ แม่ขอโทษ แม่หงุดหงิดกับคอลัมน์ที่เขาอวยว่าที่ลูกเขยยัยพอฤทัยมากไปหน่อย” ดารารัตน์วางนิตยสารลงที่กองหนังสือ แล้วหันไปมองแป๋มดีไซเนอร์เจ้าของร้าน “มีชุดที่ดีกว่านี้หรือเปล่าแป๋ม เรื่องเงินฉันไม่เกี่ยงนะ ขอให้ได้ของดีที่สุดก็พอ” เมื่อได้ยินว่าไม่เกี่ยวราคา เกย์ควีนถลาเข้าหาดารารัตน์ราวกับจะบิน “ถ้าดีกว่านี้ก็ต้องสั่งจากนอกแล้วละค่ะคุณดาราขา เพียงแต่ว่างานแต่งของคุณน้องอันดาจัดอาทิตย์หน้า ถ้าจะสั่งตอนนี้ก็คงต้องเพิ่มราคาเป็นเท่าตัวน่ะค่ะ” ดารารัตน์เลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถาม เกย์ควีนในชุดเสื้อเหลืองกางเกงเลคกิ้งสีเขียวก็หยิบแค็ตตาล็อกมาเปิดโชว์ “เนี่ยค่ะ ชุดของคุณอนุตตรีย์ลูกสาวคุณพอฤทัยก็ให้แป๋มสั่งชุดเจ้าสาวให้นะคะ แป๋มก็เลยสั่งของ Baracci Berverly Hills มาให้ ถ้าจะให้หรูกว่าก็ต้องเป็นชุดลูกไม้ของ Valentino หรือไม่ก็ต้องของนักออกแบบชื่อดัง Helen Rose แล้วล่ะค่ะถึงจะพอฟัดพอเหวี่ยงกัน แต่พี่แป๋มว่าผิวสวยๆ อย่างคุณน้องน่าจะใช้เป็นผ้าลูกไม้ของ Valentino นะคะ จะได้โชว์ผิว โชว์แผ่นหลังด้วย แถมเซ็กซี่กว่าของคุณอนุตตรีย์เยอะเลย แต่ว่า” “แต่ว่าอะไรคะพี่แป๋ม” อันดามันรีบถาม แป๋มแสร้งทำหน้าเจื่อนหวังสร้างสถานการณ์เพื่ออัปราคา “ก็ราคาน่ะสิคะ น่าจะสามล้านอัป” อันดามันหยิบกระเป๋า Hermès Kelly สีน้ำตาลมาเปิดเอาเช็คแล้วเขียนตัวเลขจำนวนสามล้านลงไป “ถ้าไม่พอรีบบอกอันดาเลยนะคะ ยังไงอันดาก็ยอมให้ยัยอนุตตรีย์เด่นกว่าไม่ได้เด็ดขาด” ดารารัตน์กระทุ้งศอกที่ท้องของลูกสาวเบาๆ เมื่อได้ยินว่าราคาชุดเกินสามล้าน แต่เหมือนต่อมริษยาของอันดามันจะระเบิดเสียแล้ว จึงจ่ายเงินสามล้านโดยที่ไม่ต้องเสียเวลาคิดเลย