รักบริสุทธิ์

            เวลา 18.20 น. ประตูห้องชุดราคาหลายสิบล้านบาทถูกผลักเข้ามา เจ้าของห้องพาตัวเองเข้ามาอยู่ในบ้านเล็กๆ ของตน เวฆินทร์ ภักดีอุรารมย์ เรียกที่นี่ว่าบ้าน บ้านที่เป็นเพียงห้องสี่เหลี่ยมขนาดพื้นที่ใช้สอย 220 ตารางเมตร มี 3 ห้องนอน ห้องครัวสไตล์ยุโรป ห้องนั่งเล่น ห้องรับแขก มีครบไม่ต่างจากบ้านเดี่ยวหลังใหญ่             ไฟยังไม่เปิด เวลาหกโมงครึ่งยังไม่มืดค่ำก็จริง แต่ยามปกติแม่บ้านทำความสะอาดจะต้องเปิดไฟแล้ว แสงสีส้มจากดวงอาทิตย์ที่เส้นขอบฟ้าไม่สว่างพอจะทำให้แม่บ้านวัย 55 มองทุกอย่างได้ชัด เวฆินทร์เข้าใจและไม่ว่าอะไร แต่วันนี้เขาได้ยินเสียงน้ำในห้องครัวทั้งๆ ที่ยังไม่เปิดไฟ มันผิดปกติที่แม่บ้านจะทำ             “น้าเจียมมองเห็นเหรอไม่เปิดไฟน่ะ หรือตัดแว่นมาใหม่แล้ว เออจริงสิ น้าเจียมไม่สบายนี่นา แล้วทำไมยังมาทำงาน น่าจะพักให้หายก่อนนะ”             ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เวฆินทร์นึกสงสัยจึงเข้าไปดู เขาไม่เห็นน้าเจียมในครัว แต่เห็นเด็กสาววัยน่าจะไม่เกิน 15 กำลังล้างจานอยู่ ที่หูของเธอยัดด้วยเอียบัดมีสายยาวลงมาถึงกระเป๋ากางเกงยีนขาสั้น เวฆินทร์เดาเอาว่าน่าจะเป็นเครื่องเล่น mp3 แบบพกพาราคาถูก             เด็กสาวสวมเสื้อกล้ามสีชมพูกับกางเกงยีนขาสั้นเห็นจงอยก้นนิดๆ พวงผมยาวหยักศกสีดำสนิทถูกรวบเป็นหางม้าง่ายๆ เด็กคนนี้แต่งตัวไม่กลัวอันตรายซะบ้างเลย ยั่วให้อยากข่มขืนจริงๆ             “เธอ” เวฆินทร์เรียก เด็กสาวกำลังฟังเพลงเพลิน เพลงคงแดนซ์มันจังหวะเร้าใจจนเธอส่ายสะโพกไปมา             “นี่เธอ ฉันเรียกได้ยินมั้ย”             เด็กสาวก็ยังไม่ได้ยินเสียงห้าวค่อนข้างห้วนอย่างมีอารมณ์ เวฆินทร์ยังเห็นเธอยักย้ายส่ายบั้นท้ายไปมา แถมยังมีย่อขาส่ายวนอย่างนักร้องเกิร์ลกรุ๊ปสมัยนี้ชอบทำ             “เธอ” เวฆินทร์ดึงเอียบัดออกจากหูเด็กสาว เธอตกใจไม่น้อยเผลอทำจานในมือหลุดร่วง             “เพล้ง” เสียงจานแตกคงทำให้ทั้งเธอและเขาตกใจกว่า เวฆินทร์สะกดอารมณ์อย่างถึงที่สุด เด็กสาวละล่ำละลักเอ่ยขอโทษ             “ขอโทษค่ะ หนะ...หนูจะใช้คืนให้นะคะ ขอโทษจริงๆ ค่ะคุณ”             เด็กสาวยกมือไหว้ขอโทษแล้วเก็บเศษกระเบื้องแตกใส่ถุง เวฆินทร์ส่ายหัวมองดูเงียบๆ เด็กสาวรู้จักทำงาน เก็บเศษกระเบื้องใส่ถุงก่อนจะทิ้งถังขยะที่เธอจะต้องรวมเอาไปทิ้งทีหลัง             “เธอเป็นอะไรกับน้าเจียม”             เวฆินทร์พอจะเดาได้ว่าน้าเจียมส่งเด็กคนนี้มาทำงานแทน แต่ไม่รู้ว่าเด็กสาวเป็นใคร             “หนูเป็นลูกแม่เอื้องค่ะ แม่ให้หนูมาทำงานระหว่างที่แม่อยู่โรงพยาบาลค่ะ”             “งั้นเหรอ แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ”             “หนูชื่อลัดจันทร์ค่ะ คุณเรียกหนูว่าจันทร์ก็ได้นะคะ อุ๊ย”             ลัดจันทร์ใช้ฟองน้ำซับเศษกระเบื้องออกจากซิงค์ล้างจาน แต่พอหันมาบอกชื่อเขา เธอเผลอกำฟองน้ำบิดน้ำออก เศษกระเบื้องชิ้นเล็กๆ จึงปักเข้ากลางฝ่ามือ             “เป็นอะไร” เวฆินทร์ก้าวยาวๆ ไม่กี่ก้าว ดึงมือบางมากางดู เศษกระเบื้องเล็กๆ สีขาวปักอยู่กลางฝ่ามือเล็ก เขาดึงออกให้ ความแหลมของมันปักลึกลงไปพอสมควร พอดึงออกเลือดสีข้นก็ฉีดออกมาไม่น้อยและไม่มาก แต่มันก็ทำให้ขาของลัดจันทร์สั่นก่อนที่เธอจะเป็นลมล้มพับไป “นี่เธอ อะไรกันแค่นี้ก็เป็นลมด้วยเหรอ เธอลืมตาสิลัดจันทร์” ลัดจันทร์ไม่ลืมตา หน้าของเธอซีดขาว เวฆินทร์ต้องอุ้มเธอไปวางบนโซฟา ขยับร่างบอบบางให้นอนราบ ความบอบบางนั้นหลอกตาเวฆินทร์นัก พอเธอนอนราบอะไรต่อมิอะไรก็แสดงความงามออกมาให้เห็น ทรวงอกกลมขนาดกำลังดี กะด้วยสายตาของชายเจนจัดน่าจะคัพ c เห็นจะได้ มันนูนเด้งดันเสื้อกล้ามสีชมพูออกมาเต็มที่ เวฆินทร์รู้ว่าไม่เหมาะ แต่เขาถอนสายตาจากสิ่งนั้นไม่ได้จริงๆ เขาวาดสายตาลงต่ำ เอวของลัดจันทร์เล็กกิ่วน่าจะหักขาดเป็นสองท่อนได้ไม่ยาก สะโพกของเธอผายมน กางเกงยีนขาสั้นแนบเป้าที่โหนกพองขึ้นมา เวฆินทร์สะบัดหัว พยายามเคลื่อนสายตาจากสิ่งนั้น เขาทำได้ แต่มันย้ายไปมองต้นขานวลขาว เด็กลัดจันทร์ผิวขาวเหลือง อย่างที่ใครๆ เรียกว่าผิวพม่า ส่วนนัยน์ตาของเธอนั้นเหมือนนัยน์ตาแขกหรือไม่ เขายังเห็นไม่ถนัด รอให้เธอฟื้นเขาจะจ้องเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ยาดมคงไม่มี ยาหม่องมีติดตู้ยาเอาไว้ทาเผื่อถูกแมลงกัดต่อย เวฆินทร์เอายาหม่องมารมจมูก ต้องการปลุกเด็กสาวให้ฟื้นขึ้น ลัดจันทร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น พอเห็นหน้าเวฆินทร์ เด็กสาวก็ดีดตัวผึงลนลานลงไปนั่งที่พื้น “เธอกลัวฉัน” “แม่สั่งไว้ค่ะ อย่าทำอะไรเสมอคุณสี่” เด็กสาวไม่ยอมสบตาเขา เวฆินทร์ก็ได้แต่ขัดใจ “แม่เธอบอกเหรอ ฉันชื่อสี่” “ค่ะ แม่ชอบพูดถึงคุณสี่ แม่บอกว่าคุณสี่ใจดีมาก ถ้าไม่มีคุณสี่ หนูก็คงไม่ได้เรียนหนังสือ” เวฆินทร์รู้น้าเจียมมีฐานะยากจนเพียงใด ที่ทำงานกับเขามานานหลายปีก็เพราะน้าเจียมซื่อสัตย์ ไม่ลักเล็กขโมยน้อย มีความรับผิดชอบในงานที่ทำดี และขยัน ลัดจันทร์ก็คงไม่ต่างจากแม่ของเธอเท่าไหร่ เพียงแต่เด็กสาวอายุยังน้อย การทำงานก็ไม่ละเอียดเท่าแม่