“ฉันทำธุรกิจส่วนตัวนิดหน่อยน่ะ แต่เรื่องความรวยคงตอบไม่ได้ ให้เธอดูเอาเองแล้วกัน ที่ตอบได้ก็คงเป็นถ้าเธอทำให้ฉันถูกใจมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งเป็นผลดีกับตัวเธอมากเท่านั้น” ราฟาเอลบอก และดึงร่างบางขึ้นจากเก้าอี้ข้างๆ ให้มานั่งบนตักแข็งๆ ของตน “เอ่อ...” “ทำไมเหรอ ถ้าเธอต้องการให้ฉันทำอะไรก็บอกได้นะ ไม่ต้องอาย เพราะฉันเห็นเธอหมดทุกซอกทุกมุมแล้ว” มธุรสเขินอายจนต้องซุกหน้ากับอกกว้าง เพื่อปิดบังใบหน้าที่แดงก่ำของตัวเอง ก็แน่ล่ะ เขาพิจารณาร่างกายเธออย่างถี่ถ้วนมากกว่าตัวเธอซึ่งเป็นเจ้าของเสียอีก “อายเหรอ บอกแล้วไงว่าไม่ต้องอาย ฉันอยากทำให้ผู้หญิงมีความสุขมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉะนั้นอะไรที่เธอชอบเวลาที่ฉันทำก็บอกได้เลย หรือถ้าไม่ชอบอะไรก็บอกกันได้” ราฟาเอลดันร่างบางออก มองใบหน้าที่แดงก่ำนั้นอย่างชอบใจ มือหนาลูบไล้ต้นขาเรียวสวยไปมา กระโปรงชุดสีแดงเพลิงร่นขึ้นตามมือที่อยู่ไม่สุข “อย่าค่ะ เราไม่ได้อยู่ในห้องนะคะ” มธุรสตะครุบมือหนาให้อยู่นิ่งๆ ร้องห้ามเสียงสั่นๆ “ไม่ได้อยู่ในห้อง ก็เหมือนอยู่ในห้องนั่นแหละ เธอลองมองไปรอบๆ สิว่ามีใครอยู่ในนี้อีกบ้าง นอกจากเราสองคน และไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครเข้ามาในนี้ เพราะถ้าฉันไม่เรียกก็จะไม่มีใครเข้ามาแน่นอน”

การวิ่งตามล่าความฝัน บางทีมันก็อาจไม่ใช่เรื่องสนุกนัก เพราะสิ่งที่เธอล่าคือคน และคนที่เธอล่าก็คือจอมโจร จอมโจรอย่างพวกเขาร้อนแรงดั่งไฟ มีสัดส่วนความเป็นชายที่ทำเธอเหงื่อแตก ปากสั่น ทว่าพวกเธอไม่อาจหลุดพ้นจากพันธะนั้นได้ เพราะพวกเธอเลือกเอง เลือกที่จะรัก เลือกที่จะหลง และบำเรอกามให้กับเขา...จอมโจรชีคแฝด “ทาดิล!! อย่า!!!” “ชู่ว์...คนดี เสียงดังไปคนข้างนอกก็รู้หมดว่าเราทำอะไรกัน” “เอา...มือออกไป” เธอสั่งเสียงพร่า ร่างระทดระทวยหมดเรี่ยวหมดแรง “เสียวล่ะสิ” “อื้ม...ได้โปรดเถอะ ทาดิล หนูรีต้องการคุณ” “อ้อ...ที่แท้ก็อยากได้สิ่งอื่นที่ไม่ใช่มือ” ชายหนุ่มกระเซ้า แล้วดูดเกสรสาวแรงๆ กลืนกินน้ำหวานแห่งความเสน่หาอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะดันร่างบางออกกดลงนั่งตรงหน้าให้ขาของเธอคร่อมร่างของเขาไว้

“อย่าบอกนะว่าคุณนวดครั้งแรก” “ทำไมหรือคะ” เธอถามเหมือนคนละเมอ “ก็คุณทำเหมือนไม่เคยเห็นผู้ชายแก้ผ้า หรือว่าของผมใหญ่เกินไป” “พันผ้าขนหนูแล้วขึ้นไปนอนคว่ำบนเตียงนะคะ ฉันจะได้เริ่มงาน” “ตอบคำถามผมก่อนสิ ถ้าคุณไม่ตอบ ผมจะถือว่าคุณบกพร่องต่อหน้าที่” *********** “ไหนๆ ก็มาแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ฉันจะช่วยสงเคราะห์ต่อแขนต่อขาให้ลูกของเธอก็แล้วกันนะ เผื่อเด็กในท้องจะได้รับยีนส์เด่นจากตัวฉันไปบ้าง” “คุณ! ว่าอะไรนะ ไม่นะ ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว ออกไปเสียที อย่า!”

เขา...มาเฟียบ้านป่าที่เกิดมาโดยปราศจากความรักของคนเป็นพ่อ เธอ...คุณหมอคนสวย เรียบร้อย จิตใจดี และได้ความรักจากทุกคนจนล้นเหลือ และเมื่อเธออยากเกิดมาสวยแถมจิตใจงดงาม เธอจึงตกเป็นเครื่องมือของคนเถื่อนใจทมิฬที่แสนเจ้าเล่ห์เพทุบายอย่างเขา ต้องรองรับไฟสวาทที่รุนแรงยิ่งกว่าไฟไหม้ป่า ไม่มีสักครั้งใดที่จะปฏิเสธความต้องการของเขาได้ แม้แต่หัวใจก็ยังตกเป็นจำเลยอยู่ในกรงพิศวาสที่ยากจะต้านทาน “ลงมาหาพี่สินีน พี่รออยู่นะ” คำเว้าวอนยังดังอยู่ไม่ขาดระยะ “ไม่ค่ะ วันนี้นีนต้องทำงาน นีนไปไหนด้วยไม่ได้หรอกนะคะ” “ไม่นีน พี่ตั้งใจมาหานีนด้วยความคิดถึง” เขาเดินตรงมาที่รถของเธอ โทรศัพท์มือถือยังแนบอยู่ข้างหู “พี่นอนไม่หลับมาหลายวันแล้ว เพราะไม่ได้กอดนีน ไปกับพี่เถอะนะ” เขาหยุดอยู่ข้างๆ รถของเธอ “อย่าทำแบบนี้ค่ะพี่เสือ เรื่องของเรามันจบลงแล้ว พี่เสือเป็นฝ่ายหายหน้าไปเองนี่คะ” เธออยากล็อกประตูแต่ไม่รู้ทำไมถึงทำอย่างที่ใจนึกไม่ได้ “พี่มีธุระที่ต้องทำเยอะแยะ ถ้าพี่ว่างพี่จะไม่รอช้ารีบมาหานีนเลย เหมือนตอนนี้ ถ้าพี่อยากให้เราจบลง พี่คงไม่รอนีนอยู่ตรงนี้” แล้วประตูรถข้างที่เธอนั่งก็เปิดออก หญิงสาวกำพวงมาลัยรถแน่น มือของเธอสั่นจนรู้สึกได้ พยัคฆ์ยิ้มให้ เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง แล้วคว้าท้ายทอยเล็กๆ บังคับให้ใบหน้าสวยหวานแหงนเงยขึ้น ก่อนจะก้มลงจูบปากอิ่มที่เขาคิดถึงมานาน

“อย่าไปนะ อย่าไป ถ้าพี่ไปแล้วหนูจะอยู่กับใคร” ราเชนทร์มองมือขาวๆ เรียวบางที่พยายามยื้อยุดสุดกำลัง เขาส่ายหน้าก่อนจะแกะมือนั้นจนหลุด “ตัดใจเถอะลิน เราไปด้วยกันไม่ได้” “ฮือๆ แล้วหนูล่ะ หนูจะทำยังไงต่อ ฮือๆ” “พี่ไปล่ะ” ราเชนทร์ไม่สนใจจะตอบคำถามลินดาเลยด้วยซ้ำ มันทำให้เธอเข่าทรุดลงไปนั่งกับพื้นพร้อมกับร้องไห้โฮเสียงดัง ไม่ห่วงว่าใครจะมองอย่างสนใจ สงสารหรือเวทนาผู้หญิงแว่นหนาเตอะอายุ 20 ปี ลินดาร่ำไห้เหมือนพรุ่งนี้โลกจะอวสาน สิ่งมีชีวิตบนโลกจะหายไปเหมือนไดโนเสาร์ที่เหลือแต่ฟอสซิลตั้งแต่... “โอ๊ย!!! จะร้องไห้หาพระแสงอะไรนักวะ แค่ผู้ชายทิ้งนี่นะ” เสียงใครบางคนดังมาจากข้างหลัง ลินดาหันหน้าไปมองในสภาพเบะปากน้ำตาน้ำมูกแยกกันไม่ออก สิ่งแรกที่เห็นคือรองเท้าผ้าใบสีขาวเรื่อยขึ้นมาคือกางเกงยีนสีซีด เอ่อ... เป้ากางเกงมัน... ช่างเถอะ มองขึ้นไปเห็นเสื้อโปโลสีน้ำเงิน ตามมาด้วยลำคอแกร่งสี... สีผิวเข้มไม่ขาวนัก แต่... พอเห็นใบหน้าเท่านั้นดวงตาใต้แว่นสายตาหนาเบิกกว้างแล้วรีบลุกขึ้นยืนปัดกระโปรงลายสก็อตตัวยาวไปมา “พี่หนุ่มใช่ไหมคะ พี่หนุ่มที่เป็นนักแต่งเพลงมือพระกาฬใช่มั้ยคะ” “มือพระกาฬมันใช้กับนักฆ่า” “คือ... หนูหมายถึงเพลงมือพระกาฬน่ะค่ะ” ภัทรพลกัดฟันกรอด ดูท่าเด็กคนนี้ก็น่าถูกทิ้งอยู่หรอก แค่พูดออกมาก็ฟังแล้วรู้สึกกวนบาทาไม่เบา แฟนทิ้งคงเพราะกวนโอ๊ยแบบนี้หรือเปล่า “ใช่มั้ยคะ?” “ใช่” ภัทรพลตอบส่งๆ พยายามไม่มองหน้าที่เยิ้มไปด้วยน้ำตาและน้ำมูกจนดูไม่ได้ แต่หญิงสาวกลับยกมือปาดน้ำตาน้ำมูกแล้วเอามือนั้นมาจับแขนเขา “เฮ้ย!” “หนูอยากเป็นนักร้อง พี่ช่วยแต่งเพลงให้หนูร้องหน่อยได้ไหมคะ” “ว่าไงนะ!!!” ถามกลับพร้อมสะบัดแขนหนีมือเปียกเยิ้ม “บ้าหรือเปล่าเนี่ย” “ทำไมคะ หนูเคยเข้าประกวดร้องเพลงตอนป.5 ได้รางวัลชนะเลิศด้วยนะคะ แต่หนูไม่มีโอกาสเข้าประกวดเวทีไหนอีกเลยตั้งแต่นั้นเพราะไม่มีทุน ไหนจะค่าเดินทาง ไหนจะค่าชุด พ่อแม่ก็ไม่มีเงินมาใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแบบนั้น คือเรียกว่าไม่สนับสนุนหนูเลยก็ได้ แต่... หนูเข้าใจนะคะ ฐานะทางบ้านเรายากจนแล้วหนูก็เรียนจบแค่ม.6”

ชีวิตและหัวใจของเธอ...เพื่อเขา ชีวิตและหัวใจของเขา...เพื่อเธอ แม้จะมีอุปสรรคมากมายเพียงใด เขาและเธอก็พร้อมจูงมือกันก้าวข้ามขวากหนาม ทั้งคู่มีความปรารถนาอันร้อนแรง เซ็กซ์เกิดขึ้นได้ทุกที่หากมีความต้องการ

‘นาดา’ บัณฑิตสาวที่เพิ่งผ่านรั้วมหาวิทยาลัยสดๆ ร้อนๆ แทบช็อก เมื่อรู้ว่าจะต้องเข้าพิธีวิวาห์กับมหาเศรษฐีนักธุรกิจหนุ่มชื่อดังเพื่อล้างหนี้สินจำนวนมหาศาล ‘การผูกมัด’ ที่เธอไม่อยากเชื่อและในเมื่อมันเป็นคำขอร้องของบิดา เธอจึงต้องหาตัวช่วยเพื่อปฏิบัติภารกิจ ‘เจ้าสาวไร้เงา’ หนีการเข้าหอกับเจ้าบ่าวที่ไม่เคยเห็นหน้า และเขาชายหนุ่มรูปงามที่ชวนเธอเข้าโรงแรมก็คือ ‘ตัวเลือกเบอร์หนึ่ง’ ที่ไม่อาจมองข้ามได้ ‘Celebrity’ หนุ่มหล่อชื่อดังอย่าง ‘วินเซนโซ่’ ที่ตกเป็นข่าวฉาวในหน้าหนังสือพิมพ์แทบทุกวัน ‘Playboy’ ตัวร้ายที่เขมือบสาวไม่ซ้ำหน้าแทนข้าว เขาหนีแผนคลุมถุงชนไปตั้งหลักที่ประเทศไทย แต่กลายเป็นว่าได้เจอ ‘ว่าที่เจ้าสาว’ โดยบังเอิญแถมยังถูกขอร้องให้ร่วมในภารกิจ ‘ชิงตัวเจ้าสาว’ เซเลบหนุ่มชื่อดังจึงซ้อนแผนผูกมัดเจ้าสาวตั้งแต่เธอยังไม่รู้ตัว ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเธอสวยสะเด็ดและน่ารักเกินกว่าที่คิดไว้ จาก ‘หนี’ จึงกลายเป็น ‘ไล่ล่า’ เพื่อให้เธอระทดระทวยอยู่บนเตียงนอนของเขาไปทุกค่ำคืน และสิ่งที่นาดาไม่เคยได้รับ เขาก็เนรมิตมันให้เธอทุกอย่าง เพียงแต่ข้อแลกเปลี่ยนที่เขาต้องการก็คือ ‘สิทธิ์ของสามี’ ที่จะ ‘เปลื้องผ้าเธอ’หรือจะให้เธอ ‘เปลื้องผ้าให้’ ในทุกเวลาที่เขาต้องการ

เขา...ศิปาร์ ธาดาจิรสกุล เจ้าชายเย็นชา ผู้ไม่เคยรู้จักความรัก กระทั่งได้พบกับความเสียใจของเธอ เมื่อรู้สึกว่ากำลังจะเสียของมีค่าไปให้คนอื่น ความหวงจึงบังเกิด และนั่นคือบ่อเกิดของรักแท้ เธอ...อินถวา พิชยะกรณ์ หญิงสาวที่ต้องกลายเป็นเมียแต่งของเจ้าชายเย็นชา การอยู่กับคนไร้หัวใจเช่นเขาทำให้เธอเจ็บปวด เมื่อพบกับความอบอุ่นอ่อนโยนใครเล่าจะไม่ถวิลหา รักแท้จึงบังเกิดเมื่อเธอสัมผัสเข้ากับความหึงหวง “พี่เป็นสามีของอิน และไม่คิดจะเป็นสามีของคนอื่นอีก จำไว้นะอิน เชื่อใจพี่ ใจดวงนี้จะไม่ทำให้อินเสียใจ พี่สัญญา”เขา...ศิธรณ์ ธาดาจิรสกุล เจ้าชายผู้รื่นรมย์ คาสโนวาตัวพ่อ ผู้รู้จักความรักแต่ไม่ถวิลหา จนเมื่อแรกเจอเธอผู้เปลี่ยนความรู้สึกของเขาจนหมดสิ้น ที่แท้ความรักไม่ต้องไปหาที่ไหน เมื่อเธอหอบมันมาให้เขาเต็มอ้อมแขน เธอ...นพรรณพ รามายเวช นางฟ้าตัวน้อยแสนกล หอบหิ้วความรักให้ทุกๆ คนยกเว้นเขา เธอช่างชังน้ำหน้าเขานัก ผู้ชายอะไรหล่อเลือกได้ แต่สุดท้ายความรักในอ้อมกอดของเธอก็มีไว้เพื่อเขาเพียงคนเดียว “เชื่อใจผมนะ เชื่อมั่นในตัวผม ผมจะไม่มีวันทำให้คุณผิดหวัง”

“ผมจะให้คุณ 10 ล้าน แลกกับโรฮันน่า และถ้าคุณอยากแน่ใจว่าเราเป็นสามีภรรยากันจริงๆ ผมขอร้องอะไรสักนิดได้มั้ย” “15 ล้าน สำหรับข้อต่อรอง” ดั๊กลาสว่า “ตกลง แต่คุณอย่าตุกติกแล้วกัน” “ว่ามา” “ผมไม่ชอบเล่นรักกับใครอวดสายตาคนเท่าไหร่ ขอเป็นในรถตัวเองปิดกระจกหมดทุกด้าน” “แล้วจะแน่ใจได้ยังไงว่านายจะไม่ตุกติก” “ผมมีวิธีที่ทำให้คุณแน่ใจก็แล้วกัน” ดั๊กลาสนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ก็พยักหน้า ชวดลลอบถอนใจอย่างโล่งอก “พี่โดมจะทำอะไรคะ!” ชวดลไม่ตอบ แต่จูงร่างบางแล้วยัดเธอเข้าไปในรถ เขาเลื่อนรถให้พ้นจากสนามโดยมีดั๊กลาสคอยเดินตาม หลังจากล็อกรถเรียบร้อย เขาก็หันมามองหญิงสาวข้างกาย “เธอจะแต่งงานกับพี่มั้ยฮันน่า พี่จะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย”

ผมเกลียดเธอยัยจอมจุ้น เกลียดทั้งๆ ที่เห็นหน้าทีไร ไอ้หนูของผมก็แข็งโด่ทุกทีสิน่ะ บัดซบเอ๊ย!! ยิ่งเธอสวยยั่วยวนมากเท่าไหร่ ผมก็อยากกดเธอไม่ว่าจะอยู่ตรงไหน อยากแทรกกายเข้าไปในตัวเธอให้ดิ้นพล่านสมกับที่ชอบยั่วดีนัก

“จันทร์ ว้ายยย คุณสี่คะ จะทำอะไรจันทร์คะ” เวฆินทร์ไม่ปล่อยให้ลัดจันทร์ถอยห่าง เขารวบเธอไว้แล้วอุ้มขึ้น ลัดจันทร์วี้ดว้ายกอดคอหมับ เธอทำตาโตด้วยนึกไม่ถึง ไม่ทันตั้งตัว “เธอน่าจะรู้นี่ลัดจันทร์ สาเหตุที่ฉันพาเธอมาที่นี่เพื่ออะไร หรือเธอคิดว่าฉันไม่มีผ้าปูที่นอนผืนใหม่จริงๆ” “คุณสี่หลอกจันทร์” ลัดจันทร์หลบตาคม ดวงตาที่กดมองหน้าอกอิ่มขนาดที่เธอเผลอกลั้นใจเอาไว้ แก้มร้อนผ่าว แม้ริมฝีปากก็ยังรู้สึกชา “ฉันทำงานการตลาด ลงทุนอะไรแล้วไม่ยอมให้ขาดทุนเด็ดขาด ตอนนี้เธอเป็นหนี้ฉันแล้วลัดจันทร์ เธอต้องใช้หนี้ให้ฉันทุกบาททุกสตางค์” “แม่เคยบอกว่าคุณสี่ใจดีมาก คุณสี่เป็นคนดีมาก แม่เจียมว่าอย่างนั้น” “แล้วฉันไม่ดีตรงไหน ตรงที่อยากเอาเธออีกครั้งนี่เหรอ อย่าลืมสิ เมื่อวานเธอจุดไฟให้ฉันเองนะลัดจันทร์”

ดนัยณุเอากระดาษทิชชู่เช็ดน้ำขุ่นข้นให้เขมมิกา หญิงสาวมองอย่างซาบซึ้งเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำให้ “ขอบคุณนะคะเฮีย” ชายหนุ่มเงยหน้าส่งยิ้มให้เธอ จัดการเช็ดทำความสะอาดให้เกลี้ยงแล้วยังช่วยเธอสวมเสื้อผ้า ก่อนจะจัดการกับตนเองบ้าง “เฮียดีกับเขมมากเหลือเกิน” “ทำเสียงคิดมากอีกแล้ว เฮียบอกแล้ว เราแลกกัน ยังบ๊องเอ๊ย” มือของเขายื่นมายีหัวเขมมิกาจนยุ่ง หญิงสาวทำหน้าหงิกงอเพราะผมเธอยุ่งหมดแล้ว “ฮ่าๆ” เขาก็ยังหัวเราะเยาะเธอได้อีก “เฮีย ถ้าวันข้างหน้าเฮียแต่งงาน เขมก็คง” หญิงสาวพูดไม่ทันจบ ดนัยณุก็แทรกขึ้น “กว่าจะถึงวันนั้น เฮียจะเอาเขมให้เบื่อไปเลย แต่เฮียมั่นใจว่าไม่มีทางที่เฮียจะเบื่อเขมง่ายๆ” “เฮียคิดถึงแต่เรื่องอย่างว่าจริงๆ” เธอว่าเขา ทั้งคู่นั่งดูดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าอยู่ที่เดิมในสภาพที่แต่งตัวมิดชิด “ก็อยู่กับเขม จะให้เฮียคิดเรื่องอะไรล่ะ”

“ถ้าเธอเรียนไม่จบจะเป็นยังไงนะ ที่มหา’ลัยไม่ได้สอนเรื่องมารยาทที่ต้องมีกับผู้ใหญ่หรือไง” “กับคนที่ไม่ยอมรับความจริง แล้วยังโทษคนอื่นอย่างคุณหนึ่งก็ต้องเจอปากอย่างมะลินี่ล่ะค่ะ” “เธอนี่มัน...” ดวงตาคมกริบกดมองเนินอกรำไร มุมปากของเขากระตุกขึ้นเยาะหยันก่อนจะกระชากเสื้อขาดๆ ของมะลิลาจนเปิดเปลือยเห็นท่อนบนขาวๆ เต็มสองตา “จะให้ดีคราวหลังโนบรามาด้วยเลยสิ จะได้ไม่เสียเวลา” ปลายนิ้วของเขาดึงขอบบราเซียร์สีเนื้อลงจากเต้า เต้านมขาวผุดผาดขนาดกลมกลึงอวบตึงละลานตาไม่บี้แบนอย่างที่เขาว่าเลยสักนิด พินิจเพ่งมองจาบจ้วงในขณะที่มะลิลาตัวสั่นงันงก ลมหายใจแทบจะลุกเป็นไฟอยู่ที่ปลายจมูก ทรวงอกกระเพื่อมตามแรงหอบหายใจ “ไม่เล็กเหมือนที่คิด ซ่อนรูปจริงๆ แฮะ” “พอจะสู้อดีตคนรักของคุณหนึ่งได้หรือเปล่าล่ะคะ”

ศลิสาเกือบจะกรีดร้องเสียงดัง แต่บังเอิญได้ยินเสียงคนคุยกันซะก่อน เสียงนั้นอยู่ต่ำกว่าเหมือนจะเดินขึ้นบันไดมา “คุณอิทคะ มีคน” “ช่างประไร” อิทธิพลยังจดจ่อกับร่องสวรรค์ ทั้งปากลิ้นตะโบมพลิ้วแล้วยังนิ้วที่ทะลุทะลวงโพรงหลืบ ศลิสากลั้นหายใจ ตื่นตระหนกจนเหงื่อซึมพราวใบหน้า เสียงนั้นใกล้เข้ามา ลมหายใจของเธอก็แทบขาดรอน ร่างกายสั่นระริกเกร็งไปหมด หากแต่บั้นท้ายกลมกลึงก็ยักโยกส่ายไหวสวนทาง นี่เธอเป็นอะไร เธอกังวลมากก็ใช่ แต่มันไม่ได้ลดความเสียวกระสันลงเลยแม้แต่น้อย แทนที่จะผลักหัวเขาออกห่างแล้วจรลีไปให้ไกลจากตรงนี้ เธอกลับกดศีรษะเขาให้แนบชิดเนินนางลื่นเร้นมากขึ้น

เงาที่เคลื่อนไหวอยู่เหนือร่าง หยาดเหงื่อที่หยดรินแต่ละหยดเพราะการสูญเสียพลังงานในร่างกาย กายนั้นแกร่งตลอดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า และสัมผัสจากฝ่ามือที่คืบคลานนวดไล้ไปทั่วปทุมถันจนบางครั้งก้อนเนื้อทั้งสองก้อนก็คล้ายจะแหลกเหลว แต่บางครั้งก็โอบอุ้มทะนุถนอมเหมือนไข่ในหิน หญิงสาวใต้ร่างส่งเสียงครวญคราง ความเจ็บแปลบกลางร่างจางหายไป ความรู้สึกในตอนนี้มีเพียงความกระสันซ่าน เส้นขนบนกายลุกชัน ริมฝีปากอ้ากว้างเพื่อระบายลมหายใจที่คล้ายจะขาดรอน “ไม่เสียดายเงินเลย ให้ตายสิ คุ้มค่าจริงๆ นางฟ้าของฉัน” คนบนร่างยังคงส่งเสียงชื่นชมกับการบีบรัดตัวตนของเขา ใช่แต่เขาเสียเมื่อไหร่ที่รู้สึกอย่างนั้น เธอเองก็ไม่คาดคิดว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ ไม่คิดว่าจะต้องเจอความสุข ใช่...สิ่งที่กำลังอบอวลไปทั่วทั้งห้องคือความสุข กล้ามเนื้อเล็กๆ ที่ซอกลึกบีบรัดแก่นกายเป็นจังหวะ เขาคงเจ็บหรือไม่ก็อึดอัดถึงต้องครางแผ่ว ก่อนจะเคลื่อนไหวโจนทะยานเหมือนรีบร้อน “โอวววว” เธอดิ้นพล่านครวญครางให้คลายอารมณ์ที่ปะทุเหมือนไฟไหม้ลาม โอบกอดบีบขยำต้นแขนระบายความอึดอัด ชายบนร่างโน้มใบหน้าต่ำลง หญิงสาวผินหน้าหนีทำเป้าหมายของเขาบิดเบือนจากปากกลายเป็นลำคอ “อุ๊ย! ซี้ดดด” เขากัดคอเธอแรงเหลือเกิน ทำเอาเธออยากกรีดร้องและผลักไส ทว่าหลังจากนั้นก็เป็นการชโลมความเปียกชื้นด้วยปลายลิ้นหนา บริเวณที่เจ็บเมื่อครู่จึงกลายเป็นเย็นวาบและเสียวซ่านไปทั่วร่าง

“ใคร” เขาถามแล้ว จับมือเธอกดส่วนกลางลำตัวที่ดันพุ่งอย่างน่าเกรงขาม “เฮีย...” คงไม่ใช่เฮียสอง ส่วนเฮียหนึ่งก็คงจะไม่ทำการอุกอาจแบบนี้ งั้นก็ต้องเป็น “สาม” “นึกว่าจะจำว่าที่ผัวตัวเองไม่ได้เสียแล้วสิ” พัฒนะกระตุกกางเกงผ้าแพรออกจากตัว แล้วเกี่ยวกางเกงขาสั้นออกไปให้พ้นปลายเท้าเล็ก “เฮียจะทำตรงนี้เลยเหรอ” “พู่มีสิทธิ์เลือกสถานที่ด้วยหรือ นี่คือบทลงโทษที่เฮียจะทำให้เธอร้องไม่ออก ได้แต่ดิ้นครวญครางคาดุ้นเฮีย ลืมไปแล้วเหรอ” “แต่พู่ก็มาหาเฮียตามนัดแล้วนะ” “อ้อยอิ่งอยู่กับเฮียหนึ่งได้เป็นนานสองนาน เอาเวลาของเฮียไปแบ่งให้เฮียหนึ่ง แบบนี้ต้องถูกทำโทษ” “ก็วันนี้วันเกิดเฮียหนึ่งนี่นา” เธอเถียง เธอไม่ผิด จะผิดก็แค่... “แล้วต้องยอมให้จูบด้วยเหรอ ร่าน! รอเฮียไม่ไหวหรือไง”

“ฉันอยากจะรู้นัก ว่าพวกมันสั่งสอนเธอมาด้วยอะไร ถึงได้ดั่งใจพวกมันนัก” สรัญรัตน์พยายามจะยันกายขึ้น ดึงสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดให้กลับคืนมา แต่หยางโจวหมิงก็ปรี่เข้ามากระชากเสื้อผ้าที่ติดร่างออก เพียงอึดใจเดียว หญิงสาวก็เปลือยเปล่าอวดร่างงามให้ดวงตาสีสนิมจับจ้อง “แต่ฉันต้องนับถือพวกอัคราบริรักษ์อย่างนึง พวกมันเลือกคนมายั่วฉันได้เก่ง เธอสวยฉันไม่เถียง เธอยั่วฉันได้ขึ้นฉันพอใจ แต่จะให้พอใจมากกว่านี้ ฉันคงต้องพิสูจน์สักหน่อยว่าเธอมีอะไรดี นอกจากภายนอกที่สวยไร้ที่ติ ภายในเธอจะสวยแบบนี้หรือเปล่า แต่...ฉันคิดว่ามันคง...เน่าเฟะจนไม่มีชิ้นดีมากกว่า” “ถ้าคุณคิดอย่างนั้น ก็ปล่อยฉันไปสิ คุณคงไม่ต้องการนอนกับผู้หญิงเน่าเฟะอย่างฉันหรอกใช่มั้ย” หญิงสาวดันตัวขึ้นนั่งพิงฝาห้อง เธอปิดบังความสาวด้วยการไขว้มือปิดอก และงอขาขึ้นไม่ให้เขาเห็นความเป็นสาว แต่นั่นเป็นสิ่งที่เธอคิดผิดถนัด ตรงกันข้าม การนั่งแบบนี้เป็นการยั่วกามจนเขาไม่อาจละสายตาไปจากสิ่งที่ซ่อนอยู่กลางระหว่างข้อเท้า

“ท่านประธานคะ” “เรียกคุณสิงห์” “ยังไม่ได้ลองของเลย เลื่อนขั้นได้แล้วเหรอคะ” สิงหนาทนึกสงสัยว่าพระเจ้าสร้างเธอได้ถูกใจเขา แล้วยังทำให้เธอช่างเจรจาได้สมชื่อหงส์นรีจริงๆ เธอเหมือนนกสง่างามแสนสวยที่บางครั้งดูใสซื่อไม่ทันคน บางครั้งดูเปรี้ยวเฉี่ยวน่าค้นหา และบางครั้งอย่างในเวลานี้ ชายหนุ่มก็คิดว่าเธอกำลังทำตัวเป็นคนเจ้าเล่ห์นักในความรู้สึกของเขา แต่เธอจะมีเล่ห์เหลี่ยมใดล่ะ ข้อนั้นเขาก็อยากรู้จริงๆ “ได้ยลโฉมก็ถูกใจแล้ว แต่คุณภาพจะคับแน่นแค่ไหน ต้องลองดูอีกที” เรียวปากร้อนชื้นฉกเข้าหายอดทรวงสร้างที่ชูช่อผลิบานรับสัมผัสจากเขา ปลายถันแข็งเป็นไตสีเข้มขึ้นทันตาเห็น เพียงแค่ปลายลิ้นหนาโฉบเข้าหาถี่ระรัว มือหนาบีบขยำความนุ่มหยุ่นสนุกมือและช้อนขึ้นส่งปลายยอดเข้าปากจนเกิดเสียง ที่ทำให้หงส์นรีต้องหน้าแดงซ่าน ‘ตึงแน่นมือดีจัง ไม่เหมือนผู้หญิงที่ผ่านผู้ชายมามากเลยสักนิด’

“จะไปไหนเหรอคะ” พาฝันถามอย่างสงสัย “จะพาไปเที่ยวที่เงียบๆ บรรยากาศดีๆ เห็นเธอเครียด เลยอยากให้เธอสบายใจขึ้นบ้าง” อิมรานบอก ก่อนจะหันมาส่งยิ้มกระชากใจให้หญิงสาว และพาฝันก็ยิ้มหวานตอบกลับไป ชายหนุ่มถึงกับมองตาพร่า กับรอยยิ้มที่แสนหวานของเธอ เขาจับมือบางยกขึ้นจูบเบาๆ ที่หลังมือนุ่ม “อย่ายิ้มแบบนั้น” “ทำไมคะ” “ไม่มีอะไรหรอก” เขาปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นแววตาสงสัยเต็มเปี่ยมของหล่อนก็ต้องถาม “อยากรู้จริงๆ เหรอ” “ค่ะ” พาฝันตอบทันที “ก็ถ้าเธอยิ้มแบบนั้น ฉันอาจจะเลี้ยวรถเข้าโรงแรมที่ไหนสักแห่ง หรือไม่ก็หาที่เปลี่ยวๆ จอดรถ และร่วมรักกับเธอซะ”

“จะจ้องหน้าฉันอีกนานไหม” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงในขณะพูด ฉุดให้สาวน้อยต้องยื่นมือส่งแก้วเหล้าให้เขา หากแต่เอวบางกลับถูกมือใหญ่ฉวยและเกี่ยวขึ้นมานั่งเคียงข้างกันอย่างง่ายดาย “อุ๊ย! อย่าทำรุ่มร่ามกับฉันค่ะ กฎของฉันมีอยู่ว่า ฉันจะบริการรินเหล้าหรือเป็นเพื่อนนั่งดริ้งค์ให้เท่านั้น จะไม่ทำอะไรนอกเหนือไปจากนี้ ลูบคลำได้แค่แขนและมือแต่ห้ามโอบกอดและ...จูบ” พูดออกไปแล้วก็ต้องหน้าแดงก่ำ กี่ครั้งแล้วที่เธอต้องชี้แจงแขกแบบนี้ แต่ทุกคนที่ผ่านมาไม่เหมือนคนนี้ ความอุ่นร้อนที่ร่ายวนอยู่รอบตัวเขาเหมือนคลื่นแม่เหล็กที่ดูดเธอเข้าไปหา แล้วญารินดาก็ต้องร้องวี๊ด เมื่อทรวงสล้างถูกเกาะกุมและลูบเล่นเหมือนกำลังคลำหาความผิดปกติ “ว้าย!! นี่คุณ...” “ทำไมล่ะ เธอก็บอกอยู่เมื่อกี้ว่าลูบคลำได้นี่นา เธอบอกเองนะ และฉันก็ได้ยินเต็มสองหู” “ที่ฉันพูดหมายถึงส่วนอื่น มะ...ไม่ใช่ตรงนี้” เธอปัดมือใหญ่ออกเต็มแรง แล้วแทบกระโดดโหยงเมื่อมือใหญ่ร่วงลงจากอกแต่สอดหายวับเข้าไปใต้ชายกระโปรงสั้นที่ร่นขึ้นมาจนถึงหน้าขา “นี่คุณ!!!” “เธอไม่บอกให้แน่ชัด แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าตรงไหนห้าม ตรงไหนไม่ห้าม”

เหตุเกิดจากความเข้าใจผิด ทำให้นายทหารนาวิกโยธินต้องพิสูจน์เพื่อค้นหาความจริงจากกระเทยหน้าสวย และพบว่าหมอศัลยกรรมสมัยนี้เก่งเหลือเชื่อ ทำกระเทยให้เหมือนผู้หญิงได้แม้กระทั่งความฟิตและแรงตอดรัดเป็นจังหวะ “หัวเราะอะไร ฉันพูดจริงนะ นายไม่กลัวเหรอ HIV น่ะเป็นแล้วตายสถานเดียวนะ” “ถ้าฉันไม่ใส่ ฉันก็ไม่ติด นี่...เธอจะคิดอะไรมากทำไมกัน ฉันจะทำให้เธอมีความสุขนะ หรือว่า...ตรงนี้ของเธอไม่มีความรู้สึก” เขาถามแล้วตีหน้าสงสาร มือกำลังกดคลึงเนินเนื้อนุ่มที่มีไรขนบางๆ ปกปิด เธอเลือกหมอได้เก่ง ทำออกมาเหมือนราวกับของจริง แต่เขาไม่รู้ว่าภายในจะเหมือนจริงหรือเปล่า “อา...” ชาครียาหลุดครางออกมาเสียงหลง เมื่อนักรบสอดปลายนิ้วเข้าไปในส่วนลี้ลับที่เธอเองไม่เคยได้แตะต้องมันอย่างสนิทสนมขนาดนี้มาก่อน เขาถือดีอะไรมาแตะต้องของสงวนของเธอกัน ได้แต่นึกค้านอยู่ในใจแต่ทำอะไรเขาไม่ได้ เพราะแค่คลึงเคล้นร่างเธอก็อ่อนเป็นขี้ผึ้ง แล้วนี่ยังรุกรานร่างกายเธออีก “เอาออกไป ฉันไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น” ชายหนุ่มเลิกคิ้วไม่อยากเชื่อสิ่งที่เธอพูด การกระทำของเธอมัน

แดนดินถอนริมฝีปากออก เพราะถูกฝึกมานานจึงมีประสาทรับรู้ที่ไวกว่าคนธรรมดา หูของเขาได้ยินเสียงคนเดิน และคงไม่ดีแน่ถ้าจะเห็นเขาอยู่กับเธอในตอนนี้ สิ่งที่แดนดินทำก็คือการกระชากเธอสู่วงแขนแล้วไถลตัวลงน้ำไปด้วยกัน ณัฐรินทร์ถูกจูบอีกครั้งใต้สายน้ำ ร่างนุ่มถูกกอดรัดจนกระดิกไม่ได้ ทั้งคู่ฝังตัวเองอยู่ในมุมหนึ่งของสระว่ายน้ำ คนที่กำลังจะเดินผ่านไปถ้าไม่สังเกตก็คงไม่ชะโงกหน้าลงไปมอง เมื่อไม่มีอะไรผิดสังเกตนอกจากคลื่นน้ำตามปกติ ร่างนั้นเดินผ่านไป แดนดินก็ถอนริมฝีปากจากปากนุ่มแล้วพาเธอขึ้นสู่ผิวน้ำ “ชู่ว์!!” เขาส่งเสียงห้ามก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกมา ณัฐรินทร์เองก็เงียบกริบเพราะกลัวจะมีใครมาเห็น เธอไม่อยากให้ใครเห็นในสภาพนี้ โดยเฉพาะพี่ดลชัย และเมื่อเงียบจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ เธอก็ผลักอกเขา “พี่แดนทำอะไร พี่แดนทำแบบนี้กับนุ่มทำไมกันคะ” “เพราะพี่อยากทำ พี่อยากให้น้องนุ่มตัดใจจากไอ้ดล มีคนดีๆ ที่คู่ควรกับน้องนุ่มมากกว่ามัน ทำไมถึงมองไม่เห็นคะ” “พี่แดนอย่าพูดเรื่องนี้เลยค่ะ นุ่มไม่อยากพูด” “พี่ก็ไม่อยากเห็นน้องนุ่มเสียน้ำตาอีกเหมือนกันค่ะ” “ก็เลยจูบนุ่มหรือไงคะ” ถามเสียงสูงแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาคู่คมกริบที่มีประกายไหวระริกเชิงเจ้าชู้ เห็นดังนั้นแก้มนวลก็แดงแช้ดขึ้นในทันตา “ใช่ค่ะ”

ลมข้างนอกแรงเหมือนฝนกำลังตั้งเคล้ามาจวนจะตก ประตูโรงที่ทำจากสังกะสีตีปิดดัง “ปัง” ภายในโรงเก็บของจึงมืดลงไปมาก บรรยากาศอึมครึมกับเสียงลมที่ดังหวีดหวิวอยู่ภายนอกชวนให้ใจเต้นโครมคราม มโนราห์ยังต้องทำงานต่อและเธอก็ควรจะถอดเสื้อกล้ามออกแล้วใส่เสื้อเชิ้ตแทน หญิงสาวคิดก่อนปฏิบัติโดยลืมไปว่ามีชายหนุ่มอีกคนยืนมองตาไม่กะพริบ “มองอะไรหรือนาย อย่าบอกนะไม่เคยเห็น วันนั้นน่ะยิ่งกว่าเห็นซะอีก” “ทั้งเห็นทั้งลูบคลึงมาเยอะแล้ว ของเธอน่ะเด็กๆ” เหมือนถูกลูบคมเข้าให้ มโนราห์จึงอยากลองดีกับคนที่เคยมาเยอะ หญิงสาวเดินเข้าหาวางมือบนอกกว้างใต้เสื้อเชิ้ตยีนส์สีเข้ม “ใส่เสื้อยีนส์ นายไม่ร้อนบ้างเหรอ วันนี้อากาศร้อนจัดเลยนะนาย” “ร้อนแล้วจะทำยังไง ก็ต้องทนร้อนไปสิ” “ถอดเสื้อดีไหมนาย ดูสิเหงื่อนายออกเยอะเลยนะ” เธอลูบลำคอหนาตั้งตรงที่มีเหงื่อเกาะพราวอย่างไม่รังเกียจ ปลายนิ้วแตะบนกระดุมเม็ดบนแล้วสะกิดออก “เก่งนี่เรื่องเปลื้องผ้าให้ผู้ชาย” มโนราห์ยิ้มหวาน ยิ่งเขาว่ากระแทกเธอมากเท่าไหร่ก็ยิ่งอยากท้าทายเขามากเท่านั้น “เก่งไม่เก่งไม่รู้ รู้แต่ว่าผู้ชายติดเยอะ” มโนราห์ยิ่งโตยิ่งสวยสุธนรู้ดี เธอเป็นสาวสะพรั่งพร้อมเปิดรับผู้ชายทุกคน เธอเหมือนดอกไม้ที่ชูช่อล่อแมลงดอมดม “ดอกไม้ริมทาง” “แต่สวยนะนายดูสิ” เธอไม่พูดเปล่ายังดึงมือเขากอบกุมเต้านมตัวเอง

“ไม่ อย่านะ ฉันขอร้องล่ะ อย่าทำอะไรฉันเลย” เมื่อใช้ไม้แข็งแล้วไม่รอด เธอก็เปลี่ยนมาใช้ไม้อ่อนแทน จาฟาร์เงยหน้าขึ้นมองใบหน้านวลที่อาบไล้ไปด้วยหยาดน้ำตา ที่ผ่านมาถ้าเขาต้องการผู้หญิงขึ้นมาสักคน ไม่มีใครกล้าขัดใจเขา แถมยังสนองตอบเขาเป็นอย่างดีเสียอีก แต่กับหญิงสาวคนนี้ เขาตั้งใจจะให้เธอมากกว่าทุกคนที่ผ่านมา เพียงแค่เธอยินยอมเป็นของเขา เงิน ทอง เครื่องเพชร จาฟาร์ยินดีมอบให้เท่าที่เธอต้องการ แต่ทำไมนะ เธอถึงปฏิเสธเขาได้ และถ้าเขาดูไม่ผิด หญิงสาวเข้ามาทำงานแบบนี้ก็เพื่อเงินเพียงตัวเดียว แล้วทำไม... “ฉันจะให้เธอทุกอย่างเท่าที่เธอต้องการ แลกกับการเป็นของฉัน” “ฉันไม่ต้องการ ฉันไม่ได้ขายตัว” พีรกานต์บอก “เธอจะปฏิเสธฉันไปทำไม ในเมื่อที่นี่ก็มีแต่ผู้หญิงขายบริการทั้งนั้น” “แต่ไม่ใช่ฉัน” จาฟาร์ก้มลงมองทรวงอกอวบที่เต่งตึงชูชันเรียกร้องหาสัมผัสจากเขา ก่อนจะก้มลงไปจุมพิตเบาๆ ที่ยอดอกสีสวยทั้งสองข้าง ร่างบางของพีรกานต์ผวาเฮือกกับสัมผัสใหม่ที่ไม่เคยรู้จัก “ร่างกายของเธอ มันกำลังบอกว่าต้องการฉัน เหมือนที่ฉันต้องการเธอ แล้วจะปฏิเสธทำไม” พีรกานต์เม้มปากแน่น ส่ายใบหน้าไปมาแรงๆ “ไม่...ฉันไม่ต้องการ ได้ยินมั้ย ว่าฉันไม่ต้องการ”

เดโชกระตุกเท้าขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อรู้สึกว่ากำลังเหยียบผ้าชิ้นเล็กๆ พอก้มมองก็พบว่าเป็นกางเกงชั้นในสีชมพูลายคิตตี้ เขาเกี่ยวมันขึ้นมาด้วยปลายนิ้วก่อนจะมองไปรอบๆ ห้องนอนของตนอย่างสำรวจ แต่เมื่อไม่เห็นใคร จึงชูกางเกงชั้นในนั้นขึ้นสูง “คุณพ่อจะทำอะไรคะ” เดโชหันขวับพอเห็นมายาวดีก็รีบซ่อนกางเกงชั้นในไว้ข้างหลัง “เปล่า” เดโชปฏิเสธ “ก็เห็นๆ อยู่ว่าคุณพ่อกำลังจะดมกางเกงในหยา” เพราะเธอกำลังเห็นด้านมืดของเขา ความกลัวจึงทำให้พลั้งปากออกไปกล่าวหาว่าเขาเป็นโรคจิต “นี่กางเกงในของเธอเองรึ” นายหัวหนุ่มเลิกคิ้ว พร้อมกับคีบซับในตัวน้อยขึ้นสูงระดับสายตา “ใช่ค่ะ ของหยาเอง” “แล้วทำไมมาอยู่ในห้องฉันได้ล่ะ” “ก็...” มายาวดีไม่รู้จะบอกยังไง เพราะความจริงมันเกิดขึ้นจากความไม่ตั้งใจ แต่พอลองเปิดดูแล้วเธอกลับมีอารมณ์จึงลองช่วยตัวเองเป็นครั้งแรก แน่นอนมันตื่นเต้นมากๆ “ถ้าตอบไม่ได้ งั้นพ่อยึด”

ความเข้าใจผิดทำให้เขาจับตัวมาผิดคน และเธอหญิงสาวผู้บริสุทธิ์จะต้องมาตกระกำลำบากกลางป่าที่เต็มไปด้วยคนเถื่อน แต่สุดท้ายบทลงโทษของเธอกลับทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ล่องลอยอยู่กลางอากาศเหมือนบอลลูนที่เต็มไปด้วยไฟแห่งความสุข และเมื่อเขาเจอตัวจริงเธอจะเป็นเช่นไรต่อไป

รู้ดีว่าไฟนั้นร้อน แต่เพราะความจนพวกเธอไม่มีทางเลือก แม้ไฟจะร้อนจนลวกไปทั้งร่างและหัวใจ พวกเธอก็ยังยินดีที่จะเล่นกับไฟ พวกเขาคือไฟ ไฟที่เธอจะต้องแลกเนื้อกายและหัวใจเพื่อความอยู่รอดโดยไม่มีทางเลือก และไฟดวงนี้จะทำให้เธอหลงลืมหมดทุกสิ่งทุกอย่าง เหลือเพียงความเร่าร้อน สยิว และตื่นเต้นไปกับมัน เหงื่อทุกหยาดหยดหลั่งรินอาบรดไปทั่วทั้งร่าง เสียงกรีดร้องครวญครางอย่างคนที่กำลังทรมานเจ็บปวด เส้นทางนั้นอยู่ระหว่างนรกกับสวรรค์ ถ้าหยุดก็เจอนรก ถ้าไปต่อก็ถึงสวรรค์ แล้วถ้าเป็นคุณล่ะ จะเลือกหยุดหรือไปต่อ

เธอมาฝึกงานเพื่อให้ได้ใบผ่านงานแต่ดันมาเจอเทพบุตรน้ำแข็งซึ่งเป็นเจ้านายและมีมือเหมือนหนวดปลาหมึก เขาทำให้เธอตกหลุมรักได้ไม่ยากเพราะความเป็นสาวน้อยใสซื่อ ที่หลงเชื่อว่าเธอก็คือคนที่เขาหลงรักเช่นเดียวกัน

เธอแอบหลงรักเขาตั้งแต่ยังเด็ก แม้เขาจะเป็นอาเขยที่ยังอุ้มเธอเล่นก็ตาม แต่เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนไปต้องสูญเสียอาสาวของเธอ อาเขยจึงเปลี่ยนเป็นคนละคน จากที่เคยเอ็นดูกลายเป็นชิงชังอย่างไม่มีสาเหตุ แต่เธอไม่ยอมแพ้ เมื่อโตเป็นสาวสะคราญสวยสดงดงามดุจดอกไม้แรกแย้ม ต่อให้เขาชิงชังเธอแค่ไหนก็ต้องพ่ายแพ้ต่อเสน่ห์อันล้นเหลือของเธออยู่ดี

เซ็กซ์เป็นสิ่งที่อยู่คู่กับมนุษย์ทุกยุคทุกสมัย และยังมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังเกิดความวิปริตที่ไม่ใช่ 1 ชาย 1 หญิง แต่กลายเป็น 2 หญิง 1 ชาย หรือ 2 ชาย 1 หญิง หรือเซ็กซ์หมู่ก็มี ในทุกมุมโลกยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่ชื่นชอบการโชว์เอาท์ดอร์ เปิดเผยเนื้อหนังมังสาราวกับไม่ได้ตั้งใจเพื่อพาตัวเองขึ้นสวรรค์

“ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วมายฮาร์ท จะให้ฉันต้องสั่งเธอแยกขาออกอีกรึ” เนื้ออุ่นถอนใจปนสะอื้นฮัก เรียวขางามค่อยๆ แยกออกจากกันเชื่องช้าไม่ทันใจเสียจนมือหนาต้องเป็นฝ่ายจับแยกเสียเอง “ถึงฉันจะติดใจเธอมากแค่ไหน ก็อย่าคิดมีลูกเล่นเพื่อเรียกร้องเงินเพิ่มขึ้นเด็ดขาด ที่ฉันให้เธอไป 3 ล้านบาทไทย ก็น่าจะเพียงพอแล้วสำหรับระยะเวลาหนึ่งเดือน”

เธอไม่ขยับ ลมหายใจสม่ำเสมอ ความนิ่งงันที่น่าประหลาดใจชวนให้ปลายนิ้วลากต่ำลงมายังต้นคอระหง นิ่ง...เหมือนคนนอนหลับสนิท ปลายนิ้วซุกซนคืบคลานไปถึงเนินอกที่มันขยับไหวตามแรงลมหายใจ หากจังหวะนั้นกลับผิดเพี้ยนเพราะปลายนิ้วสัมผัสยอดอกที่มันแข็งขึ้นกว่าเดิม จักรพรรดิไม่อาจดึงมือของตนออกจากความงามนั้นได้ เขาแทบหยุดหายใจเมื่อรู้ว่าเทียนตะวันไม่ได้หลับอย่างที่คิด เธอเพียงแต่รอ รอ รอรสสัมผัสจากเขา...

เขาถูกส่งไปช่วยเธอจากการถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่ แต่แม่สาวสวยปากเก่งดันแสบเกินพิกัด ก็เลยต้องเจอผู้ชายปากมอมอย่างเขาชิงสุกก่อนห่ามท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพร เซ็กซ์ที่เร่าร้อนนั้นก็ยากจะลืมเลือน แม้ว่าต่างคนต่างต้องกลับมาอยู่ในสถานะเดิมแล้วก็ตาม

ความรักที่เกิดขึ้นมานานบางครั้งอาจจะคั่นกลางด้วยความเจ็บปวด จากการเป็นรักแรกกลายเป็นชู้กับพี่เขย แต่รักของทั้งคู่นั้นเหนียวแน่นเกินกว่าจะมีอะไรมาตัดขาด ชู้ก็ชู้เถอะ รักนี่นา รักมาก่อนด้วยจะให้เปลี่ยนใจคงทำไม่ได้ ยิ่งใกล้ก็เหมือนน้ำมันใกล้ไฟ ยิ่งร้อนยิ่งร่านกระหายหิวทั้งทางกายและจิตวิญญาณ

กาย ชายหนุ่มรูปงามผู้ประสบความสำเร็จทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง เขาคือน้าเขยของเธอผู้เก็บซ่อนความจริงบางอย่างที่โหดร้าย แต่ความจริงของเขากลับทำให้มารียันหลานสาวของเมียเพลิดเพลินและมีความสุข แม้ว่าจะต้องแลกด้วยความเจ็บปวดทางกายก็ตาม ความรักที่เกิดขึ้นได้อย่างเหลือเชื่อ บทเรียนที่ทำให้สาวน้อยต้องเจ็บปวดกลับเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเพราะหัวใจแสนกระด้างของซาตานเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและมีความรัก