ความลับ ของกาลเวลา

ติ๊ด ๆ ๆ ๆ! เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนตีห้า เป็นเวลาปกติที่ตั้งเอาไว้ทุกวัน แต่เจ้าของห้องนั้นตื่นนานแล้ว เขากำลังนั่งมองรูปถ่ายใบหนึ่งที่ยับย่นอยู่ใต้โคมไฟดวงเล็ก บนหัวเตียงนอน เสียงถอนหายใจเบา ๆ เจ้าของร่างสูงคว่ำรูปถ่ายนั้นลงบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นไปกดปิดเสียงปลุก จากนั้นก็ถอดเสื้อยืดที่สวมใส่อยู่โยนลงตระกร้า เดินไปยังอีกห้องหนึ่งที่อยู่ติดกัน ซึ่งเป็นห้องที่ดัดแปลงเป็นห้องออกกำลังกาย มีอุปกรณ์สำหรับออกกำลังกายหลายอย่างตั้งเรียงกันอยู่ เขาเลือกที่จะขึ้นไปวิ่งบนลู่วิ่ง ซึ่งเขามักใช้เป็นประจำ ดวงตาดุบนใบหน้าคมเข้มที่ติดจะเย็นชานั้น มองไปที่กระจกตรงหน้า จ้องมองภาพสะท้อนของตัวเอง แต่ดวงตาไม่ได้โฟกัสที่อะไร ในใจกลับจมดิ่งไปถึงเรื่องราวความหลังเมื่อหลายปีก่อน สาเหตุที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ตรงนี้ในวันนี้ เขากดปุ่มเปิดเครื่อง ปรับระดับความเร็วตามที่ต้องการ ร่างกายเริ่มขยับโดยอัตโนมัติ ขายาวที่ก้าวช้า ๆ เริ่มเพิ่มความเร็วขึ้นกลายเป็นวิ่งเหยาะ ๆ ในหัวสมองนั้นกำลังคิดถึงคนคนหนึ่ง ที่เขาเพิ่งได้รับข่าวล่าสุด.. เขาใช้เวลาอยู่บนลู่วิ่งเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว และคงจะใช้เวลามากกว่านั้น ถ้าไม่มีเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้นขัดจังหวะ เขากดรับสายที่หูฟังบลูทูธ "ครับ!" เขารับสายสั้น ๆ "ครับ!" แล้วก็วางสาย ชายหนุ่มลงจากลู่วิ่ง ปิดเครื่อง แล้วเดินออกจากห้อง คว้ามือถือที่วางอยู่บนโต๊ะมากดเปิดหน้าจอดูข้อมูลที่เพิ่งได้รับ อ่านคร่าว ๆ ทำความเข้าใจ ดูเวลา แล้วรีบเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาทีก็ออกมายืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า วันนี้มีกำหนดพิธีการสำคัญของคณะรัฐมนตรี เขาจำต้องเข้าร่วมอยู่ในกลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของคณะ 'วันนี้เจ้าหน้าที่ประจำประสบอุบัติเหตุ มาไม่ได้ คุณมาแทนหน่อย' เป็นคำสั่งจากหัวหน้าหน่วยของเขา ซึ่งเขาก็ไม่ติดขัด ชุดที่ใส่วันนี้ เป็นชุดสูทดำทั่วไป ซึ่งเขามีอยู่แล้ว ส่วนอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยอื่น ๆ ที่ต้องมี ทางหน่วยจะจัดเตรียมไว้ให้ เขาเพียงแค่ไปถึงตามเวลาที่กำหนดเท่านั้น ป้ายชื่อสำหรับคล้องคอ ถูกโยนส่ง ๆ เอาไว้ในบนโต๊ะหัวเตียงตั้งแต่วันก่อน ฝุ่นเกาะนิดหน่อย หยิบมาเป่า ๆ ปัด ๆ แล้วจ้องมองภาพถ่ายและชื่อของตัวเองที่พิมพ์อยู่บนนั้น ร.ต.อ.ทินกร ทรงรักษ์ ทินกรออกจากคอนโดในครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาเลือกใช้มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันเก่งของเขาแทนการขับรถยนต์ เพื่อความสะดวกและคล่องตัว คอนโดที่พักของเขาแม้ไม่ได้ใหญ่โตหรูหรา แต่ก็สะดวกสบายและเป็นส่วนตัวที่สุด เขาขายบ้านหลังเก่าที่เคยซื้อไว้ตั้งเเต่เรียนจบนักเรียนนายร้อยใหม่ ๆ ซึ่งเขาตั้งใจจะใช้เป็นเรือนหอของเขาและคนรัก แล้วมาซื้อคอนโดห้องนี้ จากนั้นเขาก็หมกตัวอยู่ที่นี่มาเกือบจะ 2 ปีแล้ว ไม่ค่อยจะออกไปไหน นอกจากเวลามีงาน ความทรงจำของบ้านหลังนั้น มีเหลือแค่รูปถ่ายไม่กี่ใบ !! มีเวลาแวะทานมื้อเช้าง่าย ๆ ที่ร้านประจำ ทินกรเข้าไปนั่งโต๊ะประจำ สั่งเมนูเดิม แล้วหยิบมือถือขึ้นมา เปิดโซเชียลยอดฮิต เข้าไปอ่านเพจประจำที่เขามักจะแวะไปกดไลก์บ่อย ๆ เพจ 'กาลเวลา' เขาทำสิ่งเหล่านี้อยู่ซ้ำ ๆ อย่างชาชิน เหมือนเป็นตารางชีวิตที่เป็นอัตโนมัติไปแล้ว เขาก้มหน้ามองหน้าจอ เลื่อนฟีด กดไลก์ ไม่ได้อ่านแคปชั่นหรือพิจารณารูปภาพเลยแม้แต่น้อย มีเสียงใส ๆ เล็ก ๆ ทักขึ้น ทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมา "พี่ทิน วันนี้หล่ออีกแล้ว มีงานเหรอคะ?" พร้อมกับร่างเล็กบางของเด็กสาววัยรุ่นที่เขารู้จัก กำลังประคองถาดกาแฟและอาหารเช้ามาให้เขา ทินกรรีบลุกขึ้นรับถาดหนักนั้นมาถือไว้ด้วยตัวเอง "มีงานครับ" เขาตอบสั้น ๆ ส่งยิ้มให้น้อย ๆ "โอ๊ย! วันนี้พี่ทินยิ้มให้ หนูนี่มีแรงทำงานยันบ่าย!" เด็กสาวร่างเล็กยิ้มเขินจนตัวบิด ทินกรหัวเราะเบา ๆ ตาเหลือบไปมองที่หน้าร้าน ซึ่งมีกระถางไม้ดอกไม้ประดับวางอยู่เรียงราย ตรงนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงกระถางไม้ประดับเล็ก ๆ เธอกำลังใช้มือถือถ่ายภาพซ้ำ ๆ อยู่หลายครั้ง ก่อนที่เด็กประจำร้านจะนำออเดอร์ที่สั่งใส่ถุงไปส่งให้ "พี่ถ่ายรูปสวยจังค่ะ" เด็กสาวร่างบางเจ้าเดิมชมเสียงดัง "ขอบใจจ้า ไว้ว่าง ๆ จะแวะมาอีก" เสียงหวานใสเบาฟังรื่นหู เธอรับถุงใส่แก้วกาแฟและขนมสองสามชิ้น แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รูปร่างสูงเพรียวผมยาวมัดรวบง่าย ๆ หญิงสาวหมุนตัวกลับออกจากหน้าร้านไปทางด้านข้าง ทำให้มองเห็นหน้าไม่ถนัด ทินกรถอนหายใจเบา ๆ เพิ่งรู้ตัวว่าเขาเผลอมองผู้หญิงคนนั้นอยู่นาน ชายหนุ่มลุกขึ้นไปก้มดูยังจุดที่ผู้หญิงคนนั้นถ่ายรูป ตั๊กแตนตำข้าวตัวเล็ก ๆ กำลังเกาะอยู่ที่ดอกกุหลาบสีแดงสด ชายหนุ่มยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปบ้าง พร้อมกับพึมพำเบา ๆ "แกมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงเจ้าหนู?" เสร็จจากมื้อเช้า ก็ตรงไปที่หน่วยทันที เขาตรงไปเซ็นชื่อก่อน "ผู้กองครับ หัวหน้าเรียกพบครับ" รุ่นน้องนายหนึ่งเดินมาบอกเขา ขณะกำลังเซ็นชื่อรายงานตัว "รับทราบ ขอบใจ" ทินกรเดินเข้าไปยังห้องด้านใน หน้าห้องหัวหน้าหน่วย เคาะประตู 3 ครั้ง เมื่อได้ยินเสียงอนุญาต แล้วจึงเปิดเข้าไป ในห้องมีข้าราชการตำรวจระดับสูงนั่งอยู่ หนึ่งท่าน และพลเรือนอีกหนึ่งคน หัวหน้าของเขานั่งอยู่หัวโต๊ะ ทุกคนกำลังจ้องมองมาที่เขาเป็นตาเดียวกัน ทินกรทำความเคารพหัวหน้า แล้วยืนตรงรอรับฟังคำสั่ง "นี่ไงผู้กองทินกรที่ผมเล่าให้ฟัง" หัวหน้าแนะนำเขาให้แขกทั้งสองรู้จัก "เคยได้ยินแต่ชื่อเพิ่งจะเห็นหน้าวันนี้เอง" "เชิญนั่งก่อนครับเดี๋ยวจะมีรายละเอียดให้ฟังคร่าวๆ" "หัวหน้ามีอะไรเหรอครับ?" ทินกรหันไปถามหัวหน้าหน่วย "มีงานใหม่มาให้คุณ เผื่อคุณจะสนใจ แต่ไม่ใช่งานในหน่วยของเรา" "ผู้พันอยากจะมายืมตัวคุณไปช่วยงานชั่วคราว คุณจะว่ายังไง?" "ผมขอดูรายละเอียดก่อนครับ" เจ้าหน้าที่พลเรือนคนนั้น ยื่นแฟ้มเอกสารมาให้เขาตรงหน้า ทินกรรับไปอ่านดูอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะวางแฟ้มลงที่เดิม "หัวหน้าคิดว่ายังไงครับ?" ทินกรหันไปถามหัวหน้าหน่วย "ผมอยากให้คุณพิจารณารับ เพราะเหมาะกับคุณ ดีกว่าที่คุณจะคอยมาเดินตามดูแลท่านรัฐมนตรี และคนใหญ่คนโตอย่างนี้ เพราะผมดูแล้วคุณน่าจะเบื่อเต็มที" "ก็มีบ้างครับ" ทินกรยอมรับ "ผมรับงานนี้ครับ" "ดี งั้นเสร็จงานวันนี้ คุณกลับมาที่นี่อีกที เพื่อรับรายละเอียดและเตรียมไปรายงานตัว" หัวหน้าหน่วยสั่ง ทินกรรับทราบ แล้วขอตัวออกไป เพราะใกล้เวลาเริ่มงานของเขาแล้ว... งานติดตามและรักษาความปลอดภัย สำหรับบุคคลสำคัญ เป็นงานที่เขาต้องยอมรับว่า 'ทน' ทำมากว่า 2 ปีแล้ว คงได้เวลาเริ่มงานใหม่ตามที่เขาถนัดเสียที หลังจากที่วางมือไปตั้งแต่เกิดเรื่องคราวนั้น ทินกรเคยเป็นเจ้าหน้าที่อยู่ในหน่วยข่าวกรองแห่งชาติ ครั้งหนึ่งเมื่อสามปีที่แล้วเขาได้รับงานสำคัญ งานที่ต้องเสี่ยงอันตราย และต้องไปทำงานนอกสถานที่ ปล่อยให้คนรักต้องอยู่บ้านคนเดียว โดยเขาสัญญากับเธอว่า หลังจากจบงานนี้เขาจะขอย้ายหน่วย ไม่ออกภาคสนามอีกแล้ว จะได้มีเวลาอยู่กับเธอให้มากขึ้น และเขาแอบวางแผนในใจว่า จะขอเธอแต่งทันทีที่กลับมา แต่..หลังจากจบงานสำคัญงานนั้น เขากลับมาบ้าน ก็เจอแต่ความว่างเปล่า คนรักของเขา ทิ้งเขาไปกับคนที่เขาคาดไม่ถึง!! เขาพยายามตามหาเธอ อยากถามให้เข้าใจ ว่าทำไมถึงทำกับเขาแบบนี้ แต่อดีตคนรักก็ไม่ให้คำตอบ เธอพูดบางอย่างกับเขา ตัดขาดเขาอย่างไร้เยื่อใย ซึ่งมันทำให้เขาแทบบ้า! เหตุการณ์ครั้งนั้น มันทำให้เขาไม่มีสมาธิในการทำงานเลย เขาจึงยื่นขอย้ายหน่วย แต่หัวหน้าของเขาไม่อนุญาต และได้ส่งเขาให้มาประจำอยู่ในหน่วยปัจจุบันนี้ชั่วคราว จากวันนั้น ก็ผ่านไปสองปีแล้ว จากที่ต้องอดทน ก็กลายเป็นความเฉยชา ว่างเปล่าไปวัน ๆ ทำงานทุกอย่างตามที่เจ้านายสั่ง และก็มาจบที่งานติดตามอารักขาบุคคลสำคัญ บางครั้งก็ถูกขอยืมตัวไปช่วยงานอื่น วันนี้ มีอีกหน่วยมาขอยืมตัวเขา งานคล้าย ๆ งานเก่า ซึ่งเขาคิดว่า เขาควรจะกลับไปเริ่มงานเดิมได้เสียที จึงตัดสินใจรับงานนี้ 'งานง่ายกว่าที่เคยทำเสียอีก ถือว่าซ้อมมือก็แล้วกัน' ทินกรคิดในใจ ก่อนจะเข้าไปรวมกลุ่มรายงานตัวต่อหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย ทินกรล้วงมือถือขึ้นมาดู มีอัพเดทเพจที่เขากำลังติดตามอยู่ "เอ๊ะ!" เขาหยุดชะงัก รีบกดดูภาพที่เจ้าของเพจโพสล่าสุด ตั๊กแตนตำข้าวตัวจิ๋วบนดอกกุหลาบสีแดงสด! * * *