เมียเด็กของหมอหัสดี

@โรงพยาบาลเซนต์เคย์ “อ้าว เวรละ!!” เสียงบ่นอย่างหัวเสียที่ดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกลตามมาด้วยเสียงทุบตู้เครื่องดื่มดังปึงปังทำให้ม่านไหมละสายตาจากแก้วโกโก้ในมือหันไปมองต้นเสียง ก่อนจะหลุดขำออกมาเบาๆ “คุณหมอเอาตังค์ไหมไปหยอดก่อนก็ได้ค่ะ” เธอเอ่ยกับวิสัญญีแพทย์หนุ่มหน้าตาอิดโรย แววหงุดหงิดปรากฏชัดบนใบหน้าหล่อเข้มเมื่อไม่ได้เสพคาเฟอีนอย่างที่ตั้งใจเพราะโดนตู้กินเหรียญที่หยิบมาแค่พอดีไปฟรีๆ “อา ขอบใจ” คนตัวโตหันมาหยิบเหรียญบนฝ่ามือเล็กไปหยอดอีกครั้ง ดวงตาคมใต้กรอบแว่นจ้องตู้เครื่องดื่มตาไม่กระพริบ เหมือนกำลังลุ้นหวยรางวัลที่ 1 จนกระทั่งได้ยินเสียงตู้อัตโนมัติเริ่มทำงานเจ้าตัวถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนจะหันมาหาคนที่ให้ยืมเหรียญที่ยืนลุ้นจนตัวโก่งไม่แพ้กัน “ขอบใจนะ เดี๋ยวฉันคืนให้วันหลัง” คุณหมอวิสัญญีเอ่ยกับหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่เพิ่งช่วยชีวิตเขาไว้หมาดๆ “ไม่เป็นไรค่ะ” ม่านไหมส่งยิ้มให้ เธอยืนรออยู่จนกระทั่งเห็นว่าคุณหมอตัวโตได้กาแฟเรียบร้อยแล้วจึงถอยกลับไปนั่งที่โซฟาเหมือนเดิม “มาเฝ้าคุณแม่ใช่ไหม?” หัสดีถามขึ้นหลังจิบกาแฟหมดไปครึ่งแก้ว พอคาเฟอีนเริ่มซึมเข้าสู่กระแสเลือดคุณหมอวิสัญญีก็เริ่มมีสติพอจะพูดคุยกับคนอื่นได้ “ค่ะคุณหมอ” ดวงตาแสนเหนื่อยล้าของคุณหมอหนุ่มอ่อนแสงลงวูบหนึ่งเมื่อเห็นแววตาเศร้าสร้อยของคนตรงหน้าที่แม้จะพยายามฝืนยิ้มแค่ไหนมันก็ปิดไม่มิด เด็กคนนี้แทบจะกินนอนอยู่ที่โรงพยาบาลมา 3 เดือนแล้วตั้งแต่ผู้เป็นแม่ซึ่งเป็นหัวหน้าเภสัชกรของโรงพยาบาลต้องแอดมิทเพราะวูบหมดสติและตรวจพบว่ามีเนื้องอกในสมอง ถึงแม้จะไม่มีปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายเพราะมีประกันและสวัสดิการของทางโรงพยาบาลแต่เขารู้ดีว่าการวนเวียนอยู่ในโรงพยาบาลนานๆ มันดูดพลังชีวิตแค่ไหน ที่สำคัญอาการผู้เป็นแม่ไม่ได้มีแนวโน้มว่าจะดีขึ้น ตอนนี้เหลือเพียงแค่รอเวลาเท่านั้น จุดพักผ่อนตรงนี้ดูเหมือนจะเป็นที่ประจำของเธอ อาจเพราะเป็นเวิ้งกระจกมองเห็นสวนหย่อมสีเขียวสดชื่น ไม่ค่อยมีผู้คนเดินพลุกพล่าน มีทั้งที่นั่ง ตู้กดอาหารแช่แข็ง ขนมและเครื่องดื่ม “สู้ๆ นะ” เขาเอ่ยให้กำลังใจก่อนจะพาร่างที่ใกล้แหลกของตัวเองกลับห้องพักแพทย์ หมอหนุ่มพลิกดูนาฬิกาข้อมือพลางทำหน้าหน่าย เพราะตอนนี้เขามีเวลานอนอีกแค่ประมาณ 3 ชั่วโมงก่อนจะเริ่มเคสใหม่ “ลุงชัยไม่ต้องมายุ่งกับไหม” ม่านไหมเค้นเสียงรอดไรฟันพลางพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุมของชายวัยกลางคนที่เธอเรียกว่าลุงซึ่งมีศักดิ์เป็นพ่อเลี้ยงของเธอ “ที่แกไม่กลับบ้าน เพราะไปนอนกับผู้ชายใช่ไหม?” “จะนอนกับใครก็เรื่องของไหม!!” “กลับบ้าน!!” มือหยาบเข้าเกาะกุมท่อนแขนขาวผ่องของลูกเลี้ยงพลางออกแรงฉุดกระชากจนร่างระหงเซถลา “ไม่ ปล่อยนะ!!” ม่านไหมถลึงตาใส่พ่อเลี้ยง ปากบางเม้มจนสั่นพยายามจะไม่กรีดร้องออกมาเพราะนึกเกรงใจว่าตอนนี้เธออยู่ในโรงพยาบาลแต่ถ้าอีกฝ่ายยังไม่ปล่อยเธอก็ไม่มีทางเลือก “มึงวอนเองนะ อีนี่” ฝ่ามือหยาบใหญ่เงื้อขึ้นสุดโดยมีเป้าหมายอยู่ที่แก้มเนียนของลูกเลี้ยงสาว “ปล่อย” เสียงเข้มๆ เย็นๆ ที่ดังขึ้นทำให้สองร่างที่กำลังยื้อยุดกันอยู่หยุดชะงัก เมื่อวันชัยหันมาทางต้นเสียงก็พบคุณหมอตัวโตยืนพิงตู้กดเครื่องดื่มอยู่ ในมือใหญ่นั้นมีแก้วกาแฟร้อนควันกรุ่นทำให้พอเดาได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะอยู่ตรงนี้มาได้สักพักแล้ว “เอ่อ คุณหมอ” วันชัยลดมือที่กำลังเงื้อลงแต่ยังไม่ปล่อยมือจากแขนลูกเลี้ยง “บอกให้ปล่อย” ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นหรี่ลง ประกายตาวาววับของคุณหมอทายาทเจ้าของโรงพยาบาลทำให้เทคนิคการแพทย์เจ้าปัญหาเริ่มตัวสั่นแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือหยาบจากท่อนแขนของลูกเลี้ยง “ตะ แต่ นี่มันเรื่องในครอบครัวคุณหมออย่ายุ่งดีกว่า” วันชัยทำใจดีสู้เสือโต้แย้งออกไป “จะปล่อย ไม่ปล่อย” คุณหมอตัวโตหยัดกายขึ้นเต็มความสูงแล้วเริ่มก้าวช้าๆ เข้ามาหา ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งแต่ดวงตาคมนั้นกลับเป็นประกายวาววับจนวันชัยตัวสั่น ในที่สุดก็ยอมปล่อยท่อนแขนของลูกเลี้ยงก่อนจะถอยหลังไปสองสามก้าวตามสัญชาตญาณด้วยความหวาดหวั่น พลางนึกเสียใจว่าก่อนหน้านี้ไม่น่าไปต่อปากต่อคำเลยเพราะการทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจอาจจะไม่ได้จบแค่เสียงานแต่อาจจะถึงขั้น...เสียชีวิตด้วย “ต่อไปห้ามยุ่งกับเด็กคนนี้อีก” “ตะ แต่ว่า ผมเป็นพ่อมันนะ” วันชัยพูดออกไปแล้วก็ตกใจกับความปากไวจนเผลอเอามือตบปากตัวเอง หัสดีปรายตามองท่อนแขนของหญิงสาวที่ตอนนี้ขึ้นรอยนิ้วมือแดงเถือกก่อนพูดเสียงเย็นโดยไม่ได้สนใจสิ่งที่อีกฝ่ายโต้แย้งเลยสักนิด “ม่านไหมเป็นผู้หญิงของผม ถ้ายังยุ่งกับเขาอีกผมไม่รับรองนะว่าจะเกิดอะไรขึ้น” “ห้ะ!!” “หรือว่าคุณมีปัญหา?” “ปะ เปล่าครับ” “งั้นก็อย่าให้ผมเห็นว่าคุณมายุ่งกับม่านไหมอีก” “ขะ ครับ” วันชัยตอบตะกุกตะกัก ดวงตาเรียบนิ่งที่มองมาพาให้เขาขาสั่นอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ “ไม่มีงานทำเหรอครับ?” “มะ มีครับ ขะ ขอตัวครับ!” พูดจบเทคนิคการแพทย์วัยกลางคนก็ลนลานเดินแกมวิ่งออกไปทันที แต่ก็ยังไม่วายส่งสายตาคาดโทษมาที่ลูกเลี้ยงสาวแวบหนึ่งและนั่นก็ไม่พ้นสายตาคมของคุณหมอตัวโต หัสดีทอดสายตามองหญิงสาวที่เอาแต่ยืนเม้มปากนิ่งแม้พ่อเลี้ยงจะเดินลับหายไปนานแล้ว ร่างเล็กๆ ยืนหันข้างให้เขาสองมือกำเข้าหากันแน่นจนสั่น “ไม่เป็นไรแล้ว” คุณหมอวิสัญญีเอ่ยขึ้นเบาๆ นั่นทำให้หญิงสาวสะดุ้งนิดๆ เหมือนเพิ่งรู้สึกตัว ดวงหน้าเล็กหันมาทางคุณหมอพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสายอย่างสุดกลั้นเพราะความอัดอั้นในใจ ‘ฉิบหายแล้ว’ หัสดีนึกสบถ ดวงตาคมที่ปกติเรียบนิ่งเริ่มสั่นไหวเพราะทำอะไรไม่ถูก เมื่อเห็นน้ำตาที่กำลังร่วงเผาะๆ ของคนตรงหน้า “เอ่อ...” คุณหมอตัวโตได้แต่ยิ้มแห้งยกมือใหญ่ขึ้นเกาท้ายทอย “ขอบคุณคุณหมอนะคะที่ช่วยไหม” เป็นฝ่ายม่านไหมที่พูดขึ้นมาก่อนทำให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนเริ่มคลายลง “อือ...เอ่อ เอาโกโก้ร้อนไหม?” หัสดีถามขึ้นแม้จะรู้ว่ามันไม่เข้ากับบรรยากาศตอนนี้เลยสักนิดแต่นั่นก็เรียกรอยยิ้มจากคนตัวเล็กได้ “คุณหมอจะเลี้ยงไหมเหรอคะ?” “อื้อ เอาสิ สั่งแบบพิเศษเลยก็ได้นะ” หัสดีพูดด้วยอินเนอร์พ่อบุญทุ่ม “คุณหมอคะ” “ว่าไง?” “จริงเหรอคะ ที่บอกว่าไหมเป็นผู้หญิงของคุณหมอ” ม่านไหมถามขึ้นด้วยใบหน้าแดงซ่านและพอจบคำถามก็เหมือนมีความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างทั้งคู่จนเธอรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองกำลังเต้น “แล้วเธออยากเป็นหรือเปล่าล่ะ?”