อดีตรักฝังใจนายซาตาน

Chapter 1 อดีตอันแสนเจ็บปวดของชายคนหนึ่ง 8 ปีก่อนหน้านี้ "โอ๊ยยย" ชวนฝันในวัยสิบเก้าปีได้ล้มลงไปกับพื้นเมื่อข้อเท้าของเธอพลิกขณะกำลังแข่งกีฬาภายในคณะ "ฝัน เป็นอะไรรึเปล่า!" มีนาเพื่อนสนิทรีบเข้ามาพยุงเมื่อเห็นเพื่อนล้มลงไปขณะกำลังจะกระโดดตีลูกวอลเล่ต์ "เจ็บมากเลยมีนา" เธอจับข้อเท้าที่บวมแดง "แย่จัง มีใครว่างๆอยู่บ้างมั้ย อ๊ะ วินๆ!" ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการแข่งกีฬาและเสิร์ฟน้ำ จะมีก็แต่'ราวิน' หนุ่มหน้านิ่งผู้ที่แทบไม่เข้าร่วมกิจกรรมใดๆของคณะนิเทศศาสตร์ที่พวกเธอเรียนกันอยู่ "มีอะไร?" ราวินถามน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ไหวติงกับสิ่งตรงหน้าที่เกิดขึ้น "ชวนฝันล้มขาน่าจะพลิกน่ะ ช่วยพาไปห้องพยาบาลหน่อยได้มั้ย" มีนารีบพูดเพราะเธอจะต้องลงแข่งต่อแล้ว "คนอื่นไม่ว่างรึไง" เขาตอบแบบไม่สบอารมณ์ ที่จริงวันนี้ก็ไม่ได้อยากจะมาด้วยซ้ำหากเพื่อนสนิทอย่าง 'อคิณ' ไม่ลากเขามา "ก็ไม่ว่างน่ะสิ ช่วยหน่อยเถอะน่า" แม้ราวินจะหล่อลากไส้สักเพียงใดแต่เพื่อนร่วมคณะก็ไม่ไหวหวั่นเพราะรู้กิตติศัพท์ดี หล่อ หยิ่ง ร้าย ปากหมา แถมบรมจน! ราวินจำใจต้องอุ้มชวนฝันเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน ดวงหน้าสวยขึ้นรอยริ้วแดงเมื่อถูกอุ้มเข้าแบบนั้น เขาอุ้มเธอมาจนถึงห้องพยายาลและรอจนเจ้าหน้าที่ทำแผลเสร็จ "เป็นอะไรหน้าแดง ไม่สบายรึไง?" เขาเองยอมรับเลยว่าชวนฝันสวยและโดดเด่นมาก เห็นใกล้ๆแบบนี้ยิ่งสวย "เอ่อ ปละ เปล่าหรอก ขอบคุณนะวิน.." "อืม ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะ" "ขอบคุณนะที่พาเรามา" ใครๆก็รู้กันว่าราวินไม่ใช่คนที่ขอความช่วยเหลือได้ง่ายๆ หลังจากนั้นก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อยๆ... "เย็นนี้ไปทำงานกันที่ไหนดีวิน" ชวนฝันจับฉลากได้งานคู่กับราวิน หลังๆมานี้ราวินคุยง่ายขึ้นเยอะ ก่อนหน้านี้เรียกได้ว่าแข็งเป็นหิน "อืม..ห้องสมุดคนเยอะแน่ๆเพราะใกล้สอบ" "งั้นเหรอ งั้นไปไหนดีล่ะ" เพราะเป็นงานเร่งก่อนสอบไฟนอลยิ่งทำให้เธอใจร้อนไปกันใหญ่ "งั้น...ไปทำห้องเรามั้ย" ราวินเสนอ "ฮ๊า!" ชวนฝันอึ้ง ไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนั้นออก "แค่ไปทำงานน่ะ อย่าคิดมาก" ราวินตอบปัดๆ แม้ว่าลึกๆจะปลื้มในความน่ารักใจดีแต่ก็มีขอบเขตและระยะห่าง ที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ไม่มีใครรู้ฐานะ ความเป็นมา และตัวตนของเขาเลยสักคน แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างอคิณก็ไม่รู้เลย... ณ หอของราวิน หอเก่าๆใกล้มหาวิทยาลัย เป็นหอพัดลมซึ่งราคาต่อเดือนนั้นถูกมากๆ "พอได้มั้ย หอเราไม่มีแอร์จะร้อนรึเปล่า?" ราวินถามออกไปอย่างนั้น ในใจเขาก็นึกสงสารที่เอาสาวสวยน่ารักอย่างชวนฝันมานั่งหลังขดหลังแข็งลำบาก "มะ ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ" ชวนฝันยิ้มๆแล้วนั่งลงกับพื้นห้อง หญิงสาวหน้าสวยในชุดนักศึกษากระโปรงพีทเอ่ยออกมาอย่างใจดี ในห้องเล็กๆมีเพียงเตียงเดี่ยวขนาดสามจุดห้าฟุตและกีต้าร์สีดำเก่าๆอยู่ตัวนึง ราวินนั่งลงข้างเธอแล้วช่วยกันนั่งทำงานพร้อมกับเอาโน๊ตบุ๊คมาเปิดหาข้อมูลไปด้วย หน้าของทั้งคู่ชิดจนชนกัน... "ฝัน..." เขาเอ่ยชื่อของเธอขึ้นมาเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มลูกเสี้ยวยื่นเข้าไปก่อนจะประกบปากจูบปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อนั้น... ร่างเล็กเคลิ้มไปกับรอยจูบของหนุ่มหล่ออย่างราวิน เธอล้มตัวลงนอนไปกับพื้นและมีเขาขึ้นคร่อมจูบเอาไว้อยู่อย่างนั้น มือหนาเริ่มเลื่อนขึ้นมาขยำทรวงอกอวบภายใต้เสื้อนักศึกษาสีขาว "อ๊ะ!!" แต่ก็ต้องหยุดการกระทำนั้นไว้เมื่อสาวใต้ร่างเริ่มรู้สึกตัวว่ากำลังจะถลำตัวลงลึก "โทษที เราเผลอตัวไปหน่อย" ราวินลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปมองอีกด้านอย่างรู้สึกผิดอยู่เล็กๆในใจ สมัยเรียนไฮสคูลที่โรงเรียนนานาชาติเขาฟันหญิงมานับไม่ถ้วน แต่กับชวนฝันเขากลับรู้สึกอยากถนุดถนอม ราวิน นฤภูวนิล ทายาทเพียงคนเดียวแห่งตระกูลร่ำรวย มีชื่อเสียงและเงินทอง แต่เขากลับเลือกที่จะก้าวเท้าออกจากบ้านเพราะพ่อของตัวเอง เงินเก็บอันน้อยนิดทำให้เขาตัดสินใจกำเงินมาลงเรียนคณะนิเทศศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยในต่างจังหวัดเนื่องจากค่าครองชีพถูกแสนถูก "คะ คือ เอ่อ" ชวนฝันติดอ่างไปไม่เป็น ไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงปล่อยตัวปล่อยใจไปขนาดนั้น "ถ้าฝันไม่รังเกียจคนจนๆอย่างเรา...เรามาเป็นแฟนกันมั้ย" ราวินเอ่ยออกไปตรงๆ "วิน...วินชอบฝันเหรอ" ใจดวงน้อยไหวสั่น แท้จริงลึกๆแล้วเธอก็มีใจให้เขา "ชอบสิ...ชอบมากด้วย" "อื้ม" หญิงสาวหน้าสวยพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ ใบหน้าของเธอตอนนี้มันแดงซ่านไปหมด "อื้มนี่คืออะไร?" "ฝันก็ชอบวิน...เรามาเป็นแฟนกันนะ" ชวนฝันพูดอ้อมแอ้มออกมาเสียงเบา แต่นั่นก็สร้างรอยยิ้มให้ราวินได้ในรอบหนึ่งปี...เขาไม่เคยมีความสุขอีกเลยนับตั้งแต่วันที่แม่จากไป ทั้งสองคนคบกันโดยที่เพื่อนๆทุกคนก็รับรู้ ไม่เว้นแม้แต่ 'อคิณ' เพื่อนสนิทของราวิน เขาเองก็แอบชอบชวนฝัน ใครเล่าจะคิดว่าราวินเพื่อนรักจะชิงตัดหน้า อคิณเป็นลูกคนร่ำรวยในจังหวัด ที่บ้านเปิดร้านขายทองใหญ่โตในตลาด "ฝันไม่อยากให้วินไปเล่นกีต้าร์แล้ว พวกผู้หญิงชอบมองวิน" ชวนฝันหลังเลิกเรียนก็บ่นอุบกับแฟนหนุ่ม เธอช้อนกระโปรงพับเข้าแล้วกระโดดขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์โครงกระดูก เศษเล็กสองล้อคู่ใจราวินที่ได้มาในราคาเพียงหลักพัน "วินต้องทำงานนะฝัน ไหนจะค่าเทอมค่าหอค่าน้ำค่าไฟอีก ค่าน้ำมันไอ้แก่ที่เราขี่ไปเรียนไปรับไปส่งฝันอีก" ราวินเป็นนักร้องและเล่นกีต้าร์ในร้านเหล้าแถวมหาวิทยาลัย สาวๆติดตรึมทำให้ชวนฝันหึงหวง "ก็นั่นแหละ...ฝันก็ไม่อยากให้วินไปทำงานนั้นอยู่ดี" งานพาร์ทธามอื่นๆมีเยอะแยะจะตายที่ไม่ใช่งานร้านเหล้า "อย่าลืมสิฝัน วินมีความฝันนะ...วินอยากเป็นนักร้อง" ราวินพูดขึ้น ชวนฝันพยักหน้าเข้าใจ เธอรักราวินมากและพร้อมที่จะเคียงข้างเขาในทุกสถานการณ์... ขึ้นมหาวิทยาลัยปีสอง ทั้งคู่ยังคบและรักกัน อคิณเห็นภาพบาดตานั้นทุกวันและยอมรับเลยว่าอิจฉาเพื่อนรักอย่างราวิน ราวินมีดีเพียงหน้าตา ฐานะการเงินต่างกับเขามาก แต่ชวนฝันก็เลือกราวินอยู่ดี นั่นคือสิ่งที่อคิณคิดและปวดใจ "วิน เย็นนี้ไปกินชาบูกันนะ" ชวนฝันยิ้มแล้วเอ่ยชวนแฟนหนุ่ม "เราไม่มีตังอะฝัน เอาไว้เดือนหน้าได้มั้ยนี่ก็สิ้นเดือนพอดีด้วย" ราวินพูดขึ้นมา "งะ งั้นเหรอ...อื้ม ก็ได้จ้ะ" ชวนฝันยิ้มเจื่อนๆ เธอรู้สึกผิดที่ชอบชวนเขาใช้เงินสิ้นเปลือง บ้านของเธอเองก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร เธอเรียนมหาลัยโดยการกู้กยศ และอาศัยอยู่ที่บ้านเช่าเล็กๆกับแม่ของเธอ โดยแม่เองก็ทำงานรับจ้างรายวันทั่วไป ชวนฝันพยายามเข้าใจราวินมาโดยตลอด เธอรักเขามากและพร้อมจะยอมเสียสละ วันพิเศษไม่เคยได้ไปไหนเหมือนคู่อื่นๆ ได้แต่กินอาหารตามสั่งไม่ก็กินที่ห้องของราวิน 4 ปีต่อมา ทั้งคู่เรียนจบกันมาได้หนึ่งปี ชวนฝันสมัครงานแถวๆมหาวิทยาลัยเพราะอยู่ใกล้บ้าน เธอทำงานไม่ตรงสาย เป็นเพียงพนักงานตัวเล็กๆในบริษัทเอกชนเล็กๆแห่งหนึ่ง เงินเดือนแตะอยู่หมื่นสอง ราวินยังคงตามล่าฝันอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน... เขาร้องเพลงและเล่นกีต้าร์อยู่ที่ร้านเหล้าร้านเดิม หอเดิม และยังอัดเสียงลงยูทูป ทั้งยังแต่งเพลงใหม่ๆเรื่อยๆ...แต่มันก็ยังไม่ดังไม่ปังสักเพลง ณ บ้านของชวนฝัน "แม่!" ชวนฝันตกใจเมื่อเข้ามาในบ้านก็พบกับแม่ของเธอยืนกอดอกมองหน้าเธออยู่อย่างนั้น วันนี้เป็นดั่งเช่นทุกวันคือราวินขี่มอไซค์คันเก่ามาส่งเธอ "นี่แกยังไม่เลิกกับไอ้เด็กนั่นอีกเหรอ?" แม่ของชวนฝันไม่พอใจ "แม่คะ! ราวินเป็นแฟนหนูนะ ทำไมแม่พูดแบบนั้น" ชวนฝันไม่พอใจที่แม่ของเธอต่อว่าราวิน แม้เขาจะเป็นยังไงแต่ก็ดูแลเธออย่างดี...ตลอดระยะเวลาที่เป็นแฟนกันมาเขาไม่เคยล่วงเกินเธอเลยสักครั้ง มากสุดแค่จูบ "ต่อไปนี้ฉันขอให้แกเลิกคบกับมันได้แล้ว แกโตแล้วนะฝัน หัดมองถึงอนาคตบ้างสิ!" "ไม่ค่ะ! หนูรักวิน.." ชวนฝันเถียงทำเอาผู้เป็นแม่ถึงกับปวดใจ เธอส่งลูกจนเรียนจบมาด้วยตัวคนเดียว หวังว่าลูกสาวจะมีหน้าที่การงานที่ดี มีสามีดีๆ แต่กลับไม่เป็นอย่างหวัง... "นังลูกบ้า โอ๊ยย!" ผู้เป็นแม่ล้มพับลงไปกับพื้นทำเอาชวนฝันอึ้ง "แม่! แม่!! แม่คะ!!!"