The Mafia & The Billionaire (Tagalog)

Chapter 8

Serene

"Bakit ka nandito?" tanong ni Lorenzo nang makita ako. Ngumisi ako sa kanya, saka tumingin sa kanyang kerida at sa anak niya na nasa likuran.

"Kaya kong pumunta rito, kaya bakit hindi?" sagot ko, tinaasan siya ng kilay. Alam kong hindi ako dapat magsalita nang ganito, pero hindi rin naman ako asong puro tahol lang ang kaya. Gusto kong sakalin sila sa inis, pero mas lalo akong nainis sa sarili ko dahil hindi ako maaaring umakto nang padalos-dalos.

"Saan ka kukuha ng pera para makabili ng mamahaling gown dito?" pang-aasar ni Daisy.

"Sa tingin ko, hindi mo na dapat alamin 'yon. Baka kasi kapag nalaman mo kung kanino galing, ipapahabol mo na naman ang malandi mong anak sa kanya, imbes kay Ryan," sagot ko nang matalim.

"Serene! Paanong nakapagsalita ka nang ganyan sa ina mo?" sigaw ni Lorenzo.

"Huwag mo siyang tawaging ina ko! Patay na ang nanay ko, at hindi siya kailanman magiging katulad niya. Isa lang siyang," mariin kong sabi, ipinapahiwatig na hindi ako magpapatalo kung ipipilit pa niya ang koneksyon ko kay Daisy.

"Wala akong anak na promdi," sagot niya. Ngumisi ako bago bumwelta,

"Mas gugustuhin ko pang matawag na promdi kaysa maging anak ng isang pakawala."

"Hindi siya pakawala!" sabay na sigaw ni Daisy at Lorenzo.

"Sigurado ba kayo? Bakit hindi niyo siya tanungin mismo?" sagot ko, sabay tingin kay Mavie. Napalawak ang mga mata niya, marahil iniisip kung may alam akong sikreto tungkol sa kanya.

"Hindi ko na kailangang tanungin siya. Kilala ko ang anak ko, at sigurado akong hindi siya tulad ng sinasabi mo," pagtatanggol ni Lorenzo. "At ikaw," sabay turo sa saleslady na nanonood sa amin, "bakit mo siya hinayaang manatili rito? Hindi ko alam na nagbebenta kayo sa kung sinu-sino lang."

Napatingin sa amin ang ibang customers, at sa totoo lang, hindi ko trip ang atensyon. Lumapit ang saleslady at mahinahong sumagot, "Pumipili po siya ng gown, kaya customer rin po siya."

"Hindi mo ba ako kilala? Kunin mo ang gown sa kanya at ibigay mo sa anak ko, kung ayaw mong matanggal sa trabaho," banta ni Lorenzo. Napatingin sa akin ang saleslady na tila nag-aalala. Ngumiti ako, inabot sa kanya ang gown na hawak ko, at saka umalis.

Habang naglalakad, napatingin ako sa magagandang gowns na mukhang elegante at marangya. Halatang hindi basta-basta ang mga ito dahil sa mamahaling tela at detalyado nitong disenyo. Napangisi ako at pinili ang lima sa pinakamaganda, alam kong magiging interesante ang susunod na mangyayari.

Nang papasok na ako sa fitting room, hindi napigilan ni Mavie ang paghanga. "Wow! Ang gaganda ng gowns na ‘yon," aniya, kumikislap ang mga mata. Lumapit ang saleslady upang kunin ang gown na hawak ko, kaya iniabot ko ito sa kanya sabay kindat. Napalawak ang mata niya sa gulat, pero agad ding napangiti nang maunawaan niya ang plano ko.

Si Lorenzo, Daisy, at Mavie naman ay mayabang ang ngiti. Iniisip nilang naagawan nila ako ng bagay na gusto ko. Pero hindi nila alam, may sorpresa akong inihanda para sa kanila.

Habang nagbabayad sila sa cashier, biglang nagbago ang ekspresyon ni Lorenzo nang marinig ang presyo. Halos matawa ako pero pinigilan ko, ayaw kong ipahalata ang aliw ko habang hindi pa siya nagbabayad. Nakakatuwang makita siyang mapahiya matapos magyabang tungkol sa yaman niya.

At nang akala nilang tapos na ang lahat, lumapit si Enzo sa cashier, may kakaibang kislap sa mga mata. Inabot niya ang isang black card sa saleslady at nagsalita ng mga salitang nagpagulat sa lahat. "Ibigay mo sa kanya ang kahit anong gusto niya," sabay turo sa akin.

Sabay-sabay nilang iniangat ang tingin sa akin, ang cashier, si Lorenzo, si Daisy, pati si Mavie. Puno ng pagtataka ang mga mukha nila.

Ngunit, dahil alam kong kumita na ng malaki ang saleslady sa mga binili nila, nagpasya akong hindi na tanggapin ang alok ni Enzo. "Wala nang kailangan. Maghahanap na lang ako ng gown sa iba," sabi ko nang may ngiti. Tumango si Enzo, tila naiintindihan na ang iniisip ko. Kinuha niyang muli ang black card at lumabas ng tindahan, kasunod ako. Pero bago ako lumabas, lumingon ako sa cashier.

"Hindi nila ibabalik ang mga gown na ‘yan. Hindi sila promdi katulad ko. Pero kung sakali mang gawin nila, tawagan mo ako. Ako na ang bibili," sabi ko, habang nakatitig kay Lorenzo, isang tahimik na hamon sa pagitan naming dalawa.

Habang lumalabas ako ng tindahan, hindi ko mapigilang makaramdam ng kasiyahan. Wala man akong nabiling gown sa tindahang iyon, nagawa ko namang baliktarin ang sitwasyon at iwan si Lorenzo at ang kampo niya ng nakanganga. Isang maliit na tagumpay, pero sapat para mapasaya ako.