Chapter 6
965 คำ
Alex
"Sumunod ka sa akin; pag-usapan natin ang mga detalye," sagot ko. Nanlaki ang mga mata ni Von, pero sumunod pa rin siya sa amin.
Sa loob ng sasakyan, nakatinginang babae sa labas ng bintana.
"Sabihin mo sa akin ang mga kundisyon mo sa kasal na 'to," aniya, sabay lingon at tingnan ako.
"Makakatanggap ka ng malaking kcompensation, at habambuhay tayong kasal."
"Hindi ko kailangan ng compensation. Marami rin akong mapapala sa kasal na 'to. May karelasyon o anak ka bang makakaabala sa setup natin?" sagot niya.
"Wala," sagot ko nang may kumpiyansa, na tila ikinagulat niya.
"Wala akong oras para sa ganyan. Masyado akong abala sa pagpapatakbo ng negosyo ko. Pero hindi ko naman idedeny na may dumadaan na babae sa buhay ko," dagdag ko.
"Buti naman, kasi kung meron, sisiguraduhin kong papatayin ko sila," banta niya, dahilan upang manlaki ang mga mata ni Von na kitang kita ko sa rear mirror. "At tungkol sa mga babaeng nakasama mo noon, siguraduhin mong wala na sila sa eksena," dagdag pa niya.
"Ganun din sa'yo. Siguraduhin mong wala kang ibang lalaki. Kaya ko ring gawin ang parehong bagay na kaya mo sa sinumang nasa buhay mo ngayon at makakaabala sa pagsasama natin," tugon ko, at tumango siya sa kasunduan.
"Naiintindihan ko. Pero gusto ko lang malaman mo na hindi ako basta-bastang babae. Hindi ako nagpapasakop kanino man," madiin niyang sabi habang nakatitig sa akin.
"Gampanan mo ang tungkulin mo bilang asawa ko, at wala tayong magiging problema," sagot ko. "At kapag sinabing tungkulin ng isang asawa, ibig sabihin ay lahat ng tungkulin," dagdag kong may diin.
Nanahimik siya saglit, nakatitig sa akin. "Hindi mo ako balak pakasalan ngayon tapos iiwanan lang pagkatapos mong makuha ang gusto mo, 'di ba?" tanong ko.
Napakurap siya, senyales na tinamaan ko ang iniisip niya.
"Naniniwala ako sa kabanalan ng kasal, kaya hindi ako sang-ayon sa divorce. Kung 'yun lang ang gusto ko, pwede naman akong pumili ng kahit sino. Kaya pag-isipan mo nang mabuti," babala ko. "Magkasama tayo sa iisang kwarto, sa iisang kama, sa pagkain, lahat ng ginagawa ng mag-asawa. Pwede tayong lumabas at mag-date kung gusto mo, sabihin mo lang," dagdag ko pa.
"May sarili akong negosyo, at ayokong makialam ka rito," aniya habang hinihimas ang mga kuko niya, halatang kinakabahan.
"Hangga't hindi ito sumasalungat sa akin, walang problema," sagot ko.
"May mga pagkakataong hindi ako makakauwi," paalala niya.
"Basta ipaalam mo sa akin kung nasaan ka," sagot ko, at tinitigan niya ako nang diretso. "Hindi mo inaasahang pababayaan kita bilang asawa ko, 'di ba? Gagampanan mo ang papel mo bilang asawa, at gagawin ko rin ang sa akin," dagdag ko.
"Walang pisikal na kontak," madiin niyang sabi.
"Akala ko ba napag-usapan na natin ang tungkol sa tungkulin ng asawa?" tanong ko habang nakangiti, alam kong naiintindihan niya ang ibig kong sabihin.
"Hindi pa ngayon," paglilinaw niya, at napangisi ako. Pinagmasdan ko siya saglit, hinangaan ang ganda niya, pero nang magtagpo ang mga mata namin, may kwentong gustong ipahiwatig ang mga ito, isang kwentong gusto kong alamin.
"Hoy, narinig mo ba ako?!" sita niya, dahilan upang bumalik ako sa huwisyo. Lumingon ako kay Von, na pilit pinipigilan ang tawa niya.
"Siyempre. Hindi pa ako kailanman namilit ng babae, at hindi ako magsisimula ngayon," sagot ko.
"Mukhang patas naman," sagot niya.
"May kanya-kanya tayong dahilan sa paggawa nito, pero kailangan nating gawing maayos ang lahat. Sinabi ko na ang mga kundisyon ko, binibigyan kita ng oras para pag-isipan at ilatag ang sa'yo," sabi ko habang inaayos ang manggas ng aking polo.
Nanahimik siya saglit bago inabot ang pinto ng sasakyan. "Magkita tayo bukas ng alas-nuwebe ng umaga sa civil registry," aniya bago bumaba.
Pinanood ko siya habang nilapitan ng tatlong lalaking yumuko sa kanya. Isa sa kanila ang nagbukas ng pinto ng isa pang sasakyan, at sumakay siya roon. Limang sasakyan, kasama ang sa kanya, ang sabay-sabay na umalis sa parking lot. 'Paano siya napunta sa lugar na 'to nang mag-isa kanina?' tanong ko sa isip ko.
"Sir, sigurado ka bang gusto mong pakasalan siya?" tanong ni Von, halatang may pag-aalala sa boses niya.
Iba siya sa ibang babaeng nakilala namin, at lalo lang siyang naging kaakit-akit sa akin. Wala akong nararamdamang banta mula sa kanya.
"Oo. Siguraduhin mong handa na ang lahat para sa kasal bukas," utos ko. "Tara na, kailangan kong maging maaga bukas," dagdag ko, habang palihim na nakangiti.
Kinabukasan, dumating ako nang mas maaga at nadatnan ang magiging asawa ko na sinisita ang isang lalaki.
"Bakit ganito ang pinasuot mo sa akin?!" inis niyang tanong.
Isang puting sleeveless dress na hanggang tuhod ang suot niya. Sa akin, bagay na bagay iyon sa kanya, kaya nagtataka ako kung ano ang hindi niya nagustuhan.
"Boss, sinabi mo kasi na kasal mo, kaya ito ang binili ko para sa'yo. Nagpatulong pa nga ako sa sales lady," sagot ng lalaki.
"Sabi ko, dito lang naman gaganapin. Walang ibang seremonya o kung ano pa man," sagot niya.
"Oo nga, boss. Pero 'yan ang sinusuot sa civil wedding. Boss, bagay naman sa'yo," sagot ng lalaki, pero tinadyakan siya sa binti.
"Kailan ka pa natutong magsabi kung ano ang bagay sa akin, ha?" sagot niya sabay tadyak ulit. Halos matawa na ang dalawa pang lalaking nanonood.
"Bilhan mo ako ng ibang damit," utos niya, at tumango ang lalaki.
"Hindi na kailangan, male-late tayo. Maganda ka naman, at 'yun lang ang mahalaga," sabat ko bago lumakad papunta sa opisina ng civil registry, kasunod si Von.
Sumunod siya sa akin, at napangiti ako nang lihim. Matigas ang ugali niya, pero marunong akong humawak ng tao, lalo na siya, sa tingin ko.
Dumiretso kami sa civil registry office, dahil naayos na ni Von ang appointment namin upang mapabilis ang proseso. Kailangan lang naming pumirma sa ilang dokumento at magpa-picture.
At ganoon lang, kasal na kami.
- ผู้เขียน
