เมีย(ลับ)คุณหมี

เวลาห้าทุ่มระเบียงบ้านสองชั้นทรงโมเดิร์นมีควันสีขาวขุ่นลอยโขม่งออกจากริมฝีปากหยักสวยของภาคิณ มันคือควันจากมวนบุหรี่ที่นิ้วมือของเขาคีบเอามาใส่ปากเป็นระยะ เป็นประจำหลังจากมีเซ็กซ์ที่เขาต้องมาทำแบบนี้เพราะมันช่วยให้ร่างกายผ่อนคลายจากความเหน็ดเหนื่อยได้ดี นานนับครึ่งชั่วโมงที่เขาใช้เวลาอยู่ตรงนี้ เสร็จสิ้นก็จัดการบดบี้ไฟให้มอดดับบนถาดทรายที่วางอยู่ในตำแหน่งมุมระเบียงอย่างเคยชิน ก่อนจะเดินเข้ามาภายในห้องนอนที่บรรยากาศกลับกลายมาเป็นเย็นฉ่ำ หลังจากที่มันร้อนระอุไปด้วยไฟปรารถนาอยู่นานกว่าสองชั่วโมง เขาปรายตามองไปยังเตียงนอนขนาดหกฟุตซึ่งมีร่างของผู้หญิงนอนหงายหลับตาพริ้ม ภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนาเป็นร่างเปลือยเปล่าของภรรยาที่มาใช้นามสกุลร่วมกันได้ราวหนึ่งเดือน เธอผลอยหลับไปทันทีที่เขาผละออกมาจากเนื้อตัวนุ่มนิ่ม และใช่ว่าเขาจะผละจากจุดที่ยืนอยู่ตรงนี้กลับไปหาเธอ ภาคิณเปิดประตูห้องอย่างเงียบเชียบแล้วเดินมายังห้องนอนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม มันคือห้องนอนที่เขาใช้นอนเป็นประจำทุกค่ำคืน หากถามว่าทำไมถึงไม่นอนกับภรรยาของตัวเอง คำตอบก็คือ.. เมียสำหรับเขามีไว้เพื่อสำเร็จความใคร่และทำอาหารให้รับประทานเท่านั้น เวลา 06.00 น. ภายในห้องครัวยามเช้าตรู่ ในทุกวันพราวนับดาวจะมาประจำตำแหน่งแม่ครัวทำอาหารเช้าให้สามี ภาคิณต้องดื่มกาแฟดำควบคู่ไปกับอเมริกันเบรคฟ้าสหรือไม่ก็ข้าวต้มหมูเป็นประจำ หนึ่งเดือนที่เธอมาอาศัยอยู่กับเขาทำให้ได้เรียนรู้ว่าผู้ชายที่มีข้อจำกัดในชีวิตมากมายเป็นเช่นไร อย่างตอนนี้ที่เขากำลังใช้ปลายช้อนส้อมเขี่ยไข่ดาวไปมา สายตาจ้องมองมันเหมือนกับว่าหาเศษเปลือกไข่ที่เผลอตกลงไปในกระทะตอนทอด "ทำไมวันนี้ถึงสุกกว่าเมื่อวาน" นั่นไงล่ะ! พราวนับดาวลอบถอนหายใจ ปิดตู้เย็นแล้วเดินออกมาคุยกับเขาที่โต๊ะรับประทานอาหาร "หยกกลัวคุณหมีจะเบื่อ กินแบบยางมะตูมมากๆ มันออกจะเลี่ยนนะคะ" "เลี่ยนไม่เลี่ยนผมเป็นคนตัดสิน” ดวงตาคมฉายแววตำหนิและเธอก็ค่อนข้างชินชาเสียแล้ว ตั้งแต่มารับหน้าที่ภรรยาของภาคิณ เธอคล้ายกับคนที่มีกากบาทสีแดงติดอยู่บนหน้าผาก ทำสิ่งใดก็ผิด โดยเฉพาะเรื่องที่มาใช้นามสกุลของเขา มาเป็นภรรยาอย่างถูกต้องตามกฏหมายของเขายิ่งผิดมหันต์ ก็คนเขาไม่ได้เต็มใจ เธอเองก็ใช่ว่าจะเต็มใจ เรียกว่าสมยอมมากกว่าเขาน่าจะถูก อาหารเช้าเฉาไปตามระเบียบ เขาแตะต้องเพียงกาแฟดำเท่านั้น พราวนับดาวจึงเป็นคนเก็บตกกินมันเสียเอง "อร่อยจะตาย ไม่มีบุญเอาซะ..." "วันนี้พอไปถึงบริษัท ขึ้นไปบนชั้นหก ติดต่อฝ่ายบุคคลได้เลยนะครับ" ประโยคล่องลอย คล้ายคนพูดบ่นพึมพำ แต่เขาน่ะพูดกับเธอ พราวนับดาวเอี้ยวคอกลับไปมอง เห็นสามียืนอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน บนท่อนแขนมีเสื้อสูทสีดำพาดเอาไว้ เท้าสวมใส่รองเท้าหนังแบรนด์หรูเตรียมพร้อมบ่งบอกว่าเขากำลังจะออกไปจากที่นี่ "รับทราบค่ะ" "และอย่าลืมที่เราคุยกันเอาไว้" เขาเน้นย้ำก่อนจะก้าวขาฉับๆ เดินออกไปจากบ้าน เธอรอฟังจนเสียงเครื่องยนต์ลับหายไป จึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งใจเพราะสะกดกลั้นความอึดอัดเอาไว้จากการตึงเครียดตลอดเวลาของเขา วันนี้เธอต้องเข้าไปทำงานที่บริษัท PPw Thailand บริษัทผลิตและจำหน่ายแอลกอฮอล์ชนิดเบียร์ชื่อดังซึ่งคุณหมีสามีสุดหล่อเป็นเจ้าของ เธอเป็นภรรยาผู้บริหารบริษัทยักษ์ใหญ่ก็จริง แต่เขาบอกว่า 'เป็นเมียของเขาต้องขยัน ห้ามนั่งกินนอนกินและใช้เงินของตัวเองเท่านั้น' แน่นอนว่าคนอย่างพราวนับดาวทำได้อยู่แล้ว ใช้เงินที่หามาได้ก็น่าภูมิใจอยู่ไม่น้อย @บริษัท PPw Thailand แปดโมงสี่สิบห้าพราวนับดาวเดินทางมาถึงบริษัทด้วยรถไฟฟ้า ขึ้นมายังชั้นหกซึ่งทำการนัดแนะกับพนักงานฝ่ายบุคคลเอาไว้จากการมาสมัครงานเหมือนคนอื่นๆ ทำตามขั้นตอนทุกอย่าง อาจใช้เส้นสายนิดหน่อยตรงที่ประธานบริษัทเป็นคนเลือกเธอเข้าทำงานเอง จัดการเรื่องเอกสารและบัตรพนักงานเรียบร้อยพร้อมรับชุดยูนิฟอร์มาสามชุด เธอก็เดินตามหัวหน้าฝ่ายบุคคลซึ่งชื่อว่าจันทร์แรมตรงไปยังห้องทำงาน กระทั่งมาถึงห้องขนาดเล็กที่อยู่ติดกับห้องน้ำชั้นหนึ่ง ภายในห้องมีอุปกรณ์การทำงานมากมายวางแน่นขนัดแทบไม่เหลือพื้นที่ว่างให้ยืนหรือนั่งได้ "อยู่กับป้ากล้วยนะ แกเป็นหัวหน้าแม่บ้าน รอรับคำสั่งจากแกเอาแล้วกันนะ" จันทร์แรมพูดเร็วๆ แล้วเดินเข้าไปในลิฟต์ทันทีเพราะประตูลิฟต์เปิดออกพอดี ทิ้งพราวนับดาวให้ยืนเคว้งคว้างอยู่ลำพัง "อ้าว! แล้วป้ากล้วยอยู่ไหนล่ะคะคุณ" เธอตัดสินใจโผล่ใบหน้าเข้าไปในห้อง หวังพบเจอป้าแม่บ้าน ทว่าหัวไหล่กลับมีคนมาสะกิด พราวนับดาวสะดุ้งนิดๆ รีบหมุนตัวกลับมามองพร้อมรอยยิ้มเพราะคิดว่าเป็นคนที่ตามมา แต่ปรากฏว่าไม่ใช่... @บริษัท PPw Thailand แปดโมงสี่สิบห้าพราวนับดาวเดินทางมาถึงบริษัทด้วยรถไฟฟ้า ขึ้นมายังชั้นหกซึ่งทำการนัดแนะกับพนักงานฝ่ายบุคคลเอาไว้จากการมาสมัครงานเหมือนคนอื่นๆ ทำตามขั้นตอนทุกอย่าง อาจใช้เส้นสายนิดหน่อยตรงที่ประธานบริษัทเป็นคนเลือกเธอเข้าทำงานเอง จัดการเรื่องเอกสารและบัตรพนักงานเรียบร้อยพร้อมรับชุดยูนิฟอร์มาสามชุด เธอก็เดินตามหัวหน้าฝ่ายบุคคลซึ่งชื่อว่าจันทร์แรมตรงไปยังห้องทำงาน กระทั่งมาถึงห้องขนาดเล็กที่อยู่ติดกับห้องน้ำชั้นหนึ่ง ภายในห้องมีอุปกรณ์การทำงานมากมายวางแน่นขนัดแทบไม่เหลือพื้นที่ว่างให้ยืนหรือนั่งได้ "อยู่กับป้ากล้วยนะ แกเป็นหัวหน้าแม่บ้าน รอรับคำสั่งจากแกเอาแล้วกันนะ" จันทร์แรมพูดเร็วๆ แล้วเดินเข้าไปในลิฟต์ทันทีเพราะประตูลิฟต์เปิดออกพอดี ทิ้งพราวนับดาวให้ยืนเคว้งคว้างอยู่ลำพัง "อ้าว! แล้วป้ากล้วยอยู่ไหนล่ะคะคุณ" เธอตัดสินใจโผล่ใบหน้าเข้าไปในห้อง หวังพบเจอป้าแม่บ้าน ทว่าหัวไหล่กลับมีคนมาสะกิด พราวนับดาวสะดุ้งนิดๆ รีบหมุนตัวกลับมามองพร้อมรอยยิ้มเพราะคิดว่าเป็นคนที่ตามมา แต่ปรากฏว่าไม่ใช่...