Psychopath Love ไซโคพาธที่รัก

เสียงเพลงบรรเลงดนตรีสากลจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณดังขึ้นเบาๆ จากมุมห้อง ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีกรมท่า นั่งอ่านแฟ้มประวัติของ ผู้ชายชาวต่างชาติวัยกลางคน ใส่ชุดนักโทษของประเทศแถวอเมริกาเหนือและถูกสายเคเบิ้ลไทร์รัดมือและเท้าติดกับเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ “มึงเป็นใคร ตอนนี้กูอยู่ที่ไหน” ชายวัยกลางคนถามขึ้นเมื่อฟื้นจากการสลบ และมองไปรอบๆ ห้องมืด ที่มีเพียงหลอดไฟสีส้มเล็กๆห้อยลงมาจากเพดานเพียงหลอดเดียว “เป็นใครไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าคุณทำอะไรไว้ครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นก่อนเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มข้อมูล “ปล่อยกูสิวะ” เสียงตะคอกอย่างไม่พอใจของนักโทษวัยกลางคนทำให้ชายหนุ่มตรงหน้ายกยิ้มขึ้นอย่างเล็กน้อย “ประวัติของคุณใช้ได้เลยทีเดียว ข่มขืนเด็กอายุ15 แล้วฝังเธอทั้งเป็น แบบนี้สิ ผมชอบ” ชายหนุ่มหุบยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปหาชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ “ชอบอะไรของมึง ปล่อยกู ไม่อย่างนั้นกูฆ่ามึงแน่” ชายวัยกลางคนตะคอกอย่างหัวเสีย “ผมว่าคุณคงจะจำได้นะว่าคุณพึ่งจะขึ้นศาลมา และศาลก็ตัดสินประหารชีวิตคุณ แล้วคุณสงสัยมั้ยว่าทำไม คุณถึงมาอยู่ที่นี่” เจ้าของเสียงทุ้มยื่นหน้าเข้าไปใกล้นักโทษชายและยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี “มะ มึง จะทำอะไรกู” นักโทษสัมผัสได้ถึงความไม่ปกติของชายหนุ่มตรงหน้า ทั้งสีหน้า และแววตาบ่งบอกถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเขา "คุณควรดีใจมากกว่าที่ถูกผมฆ่า เพราะขยะไร้ค่าอย่างคุณ จะได้ทำประโยชน์เป็นครั้งสุดท้ายก่อนตาย" เสียงทุ้มพูดออกมาก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ทำให้คนที่นั่งฟังอยู่ถึงกับงุนงงว่าหัวเราะอะไร "มึงเล่นตลกอะไรของมึง"นักโทษพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากพันธการ "เงินที่ผมจ่ายไปเพื่อซื้อตัวคุณมาไม่ใช่น้อยๆ เลยนะครับ สำหรับขยะอย่างคุณ แต่รู้มั้ยว่าที่ผมยอมจ่ายเพราะเงินที่ผมจ่ายไปทางรัฐบาลของคุณจะเอาไปพัฒนาประเทศต่อ ประเทศที่คุณทำให้มันต่ำทรามลง คุณฆ่าเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังจะมีอนาคตที่ดีและเป็นความภาคภูมิใจของพ่อและแม่อย่างโหดเหี้ยม"เสียงที่เคยทุ้มนิ่งตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นเสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอ ดวงตาที่เคยว่างเปล่าเปลี่ยนมาเป็นแข็งกระด้าง 'ปัก!!!' มีดทรงคอมแบทปลายคมกริบปักลงแขนนักโทษตรงหน้าแล้วค่อยๆกรีดลงช้าๆตามแนวท้องแขน เสียงร้องที่แสดงถึงความเจ็บปวดของคนตรงหน้าทำให้ผู้กระทำพึงพอใจพร้อมสูดกลิ่นคาวของเลือดเข้าปอดช้าๆอย่างพอใจ "โอ๊ย!!!! ไอ้บ้ามึงกรีดแขนกู ถ้ากูหลุดออกไปได้มึงตายแน่" สายตาโกรธแค้นมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้า "หึ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่กำลังจะขึ้นไฮสคูลได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นกับเพื่อนรุ่นเดียวกัน แต่คุณกลับไปพรากมันไปจากเขา คุณพรากเขาไปจากอกพ่อแม่ของเขา" สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นมองไปยังนักโทษตรงหน้า "อีเด็กนั้นมันก็ไม่ใช่ญาติพี่น้องมึงสักหน่อย มึงจะมาโกรธแค้นแทนทำเหี้ยอะไร" " ใช่ ผมไม่ใช่ญาติพี่น้องของเด็กคนนั้น ผมแค่ซื้อคุณมาเพื่อเล่นสนุก คุณคิดว่ามันยุติธรรมเหรอ กับการที่คุณทรมานเด็กคนหนึ่งจนตาย แต่คุณกลับตายง่ายๆแค่ฉีดยาแล้วก็หลับไป ผมว่ามันไม่แฟร์เลย... ใช่มั้ย" ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าใกล้เหยื่อของเขาอีกครั้ง " เวรเอ๊ย มึงมันบ้า ไอ้โรคจิต" นักโทษดิ้นสุดชีวิตเพื่อจะหนีเอาตัวรอด " หึ... คงจะหนีออกไปยากสักหน่อย... เว้นแต่คุณจะฆ่าผมได้" "ผมๆคุณๆ เหี้ยอะไร มึงไม่ต้องมาสุภาพกับกูปล่อยกูไปซะ ไม่อย่างนั้นกูฆ่ามึงแน่" รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มอีกครั้ง ก่อนเขาจะหันหลังไป เปิดกล่องบนโต๊ะ แล้วหยิบสว่านไฟฟ้าไร้สายออกมา "ถึงเวลาที่เราจะมาเล่นสนุกกันแล้วครับ" ชายหนุ่มพูดจบก็กดปุ่มที่เครื่องเพื่อทำงาน " อย่าเพิ่งรีบตายล่ะ เดี๋ยวมันจะไม่สนุกเอา หึหึ" ชายหนุ่มพูดขึ้นมาทั้งรอยยิ้ม แววตาดูขบขันไม่น้อย หัวสว่านไฟฟ้าเจาะเข้าไปที่หัวเข่าของนักโทษที่ถูกพันธนาการการอยู่บนเก้าอี้ไม้ " อ๊ากก!!!! ปล่อยกู ไอ้สัตว์นรก ปล่อยกู" เสียงร้องที่เจ็บปวดดังออกจากปากของนักโทษชาย " คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงเลือกคุณมาที่นี่ เพราะคุณเป็นนักโทษประหารที่ข่มขืนแล้วฆ่าผู้หญิงยังไงล่ะ ถ้าคุณทำผิดคดีอื่น ต่อให้ศาลลงโทษประหารคุณ คุณก็จะไม่ได้เจอผม" ชายหนุ่มเงยหน้ามองเหยื่อขณะที่นิ้วกำลังกดปุ่มทำงานของสว่าน "ผมเรียกมันว่าการชำระล้าง มีคนแบบคุณอีกมากมายบนโลกนี้ที่สมควรตาย ไม่สมควรอยู่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น ผมจึงจำเป็นต้องฆ่าพวกคุณเพื่อไม่ให้คนแบบพวกคุณตายง่ายจนเกินไป" หลังอธิบายจบชายหนุ่มหยุดมือที่ยิงสว่าน " แต่ไม่ใช่ว่าผมฆ่าคนแบบพวกคุณแล้วผมไม่ช่วยคนอื่นนะ ผมยังพอมีจิตใจที่ดีบ้าง ปีๆ หนึ่งผมบริจาคเงินให้ ทั้งมูลนิธิต่างๆ และบ้านเด็กกำพร้า ไม่ต่ำกว่าร้อยล้านเพื่อให้พวกเขาได้มีชีวิตที่ดีขึ้น" "มึงพล่ามบ้าอะไรของมึง ไอ้เหี้ย ปล่อยกู กูเจ็บ ตามหมอให้กูที กูขอร้อง ไว้ชีวิตกูเถอะ" นักโทษชายเริ่มคร่ำครวญของชีวิต "ตอนคุณฆ่าเหยื่อของคุณ ผมว่าเธอคงขอร้องคุณแบบนี้เหมือนกัน... จริงมั้ย"รอยยิ้มกระตุกขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มอีกครั้ง "ปะ ปล่อยกู ปล่อยกูเถอะ กูสำนึกผิดแล้ว" เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังออกจากปากนักโทษชาย " ไม่เอาครับ ไม่ร้องไห้ อยู่รับโทษทัณฑ์ที่คุณก่อไว้ก่อน ผมไม่ยื้อคุณไว้นานนักหรอก แค่จนกว่าผมจะพอใจ" ชายหนุ่มเดินเอาสว่านไร้สายไปเก็บในกระเป๋าอย่างอารมณ์ดี และฮัมเพลงที่เปิดไว้ตามไปด้วย