อุ้มบุญรอรัก

หนึ่งปีก่อน เวสเตอร์กับบลูเป็นคู่รักที่คบกันมาจนครบสี่ปีแล้ว และปีนี้เวสเตอร์มีความรู้สึกว่าอยากมีลูกมาก "บลู" เจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยเรียกแฟนสาวที่นอนอยู่ข้างๆ "มีอะไรคะ" หญิงสาวหันถามยังแฟนหนุ่มที่นอนอยู่ข้างตัวเอง "ปีนี้ผมก็อายุยี่สิบเก้าแล้ว และบลูก็ยี่สิบเจ็ดแล้ว" ใบหน้าหล่อเหลาหันบอกกับร่างบางของคนรักที่หันหน้ามาทางตัวเอง "ค่ะ แล้วยังไงคะ" "ผมอยากมีลูกแล้ว แล้วบลูล่ะ อยากมีหรือยัง" "บลูก็อยากมีแล้วค่ะ" "ถ้าอย่างนั้น ตั้งแต่คืนนี้ไปบลูก็เลิกกินยาคุมได้เลยนะ" "ได้ค่ะ บลูจะเลิกกินยาคุมคืนนี้เลยนะคะ "งั้นคืนนี้เรามาเริ่มทำลูกกันเถอะนะบลู" เรียวปากหนาบอกพลางแววตามีความมุ่งมั่น "โอเคค่ะ" สิ้นเสียงแฟนสาวบอก ร่างสูงก็จัดการถอดเสื้อผ้าทั้งของตัวเองและของเธอออก จากนั้นการทำลูกก็ได้เริ่มขึ้น และการร่วมรักในคืนนี้ เวสเตอร์ตั้งใจทำเป็นอย่างมาก เนื่องจากว่าเขาต้องการที่จะมีลูกจริงๆ สามเดือนต่อมา "เป็นไงบ้างบลู รู้ผลหรือยัง" เวสเตอร์ที่ยืนรอแฟนสาวตรวจการตั้งครรภ์อยู่หน้าห้องน้ำเอ่ยถามขึ้นด้วยความร้อนใจ "ยังเลย รออีกห้านาทีนะคะเวส อย่าใจร้อนนักสิ" "ก็ผมอยากรู้นี่บลู จะให้ผมใจเย็นได้ไง" ห้านาทีต่อมา แกร็ก! ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกมาโดยหญิงสาวที่อยู่ด้านใน พร้อมกับชูแท่งตรวจครรภ์ให้คนตัวสูงดูด้วยสีหน้าผิดหวัง ก่อนที่มือหนาจะรีบหยิบมาดูเองแล้วพึมพำออกมาด้วยสีหน้าผิดหวังเช่นกัน "ขีดเดียวอีกแล้วเหรอ" "ไม่เป็นไรนะเวส เดือนหน้าเราค่อยมาลุ้นกันใหม่นะคะ" เธอพูดปลอบใจเหมือนกับสองเดือนที่ผ่านมาเมื่อผลไม่เป็นไปตามที่หวัง "เราลุ้นมาสามเดือนแล้วนะบลู ทำไมบลูถึงไม่ท้องสักทีล่ะ" "แค่สามเดือนเองนะเวส บางคนกว่าจะท้องเป็นปีก็มีนะคะ" "จริงเหรอ" เมื่อได้ยินที่เธอบอก เขาก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา "จริงค่ะ" บอกด้วยรอยยิ้มเพื่อเป็นกำลังใจให้กับแฟนหนุ่ม "อืม ผมอาจจะใจร้อนไปหน่อย ที่ผมใจร้อนเพราะผมอยากมีลูกมากจริงๆนะบลู" "บลูเข้าใจเวสนะว่าเวสอยากมีลูกมากแค่ไหน แต่รออีกหน่อยนะคะ ถ้าถึงเวลาเด็กก็มาเองแหละค่ะ" "ผมจะรอนะ" พูดจบ ร่างสูงก็ดึงแฟนสาวเข้ามาสวมกอดพลางมือหนาก็ลูบหลังของเธอเบาๆเพื่อเป็นกำลังใจให้แก่กันและกัน หกเดือนต่อมา "เมื่อไหร่จะขึ้นสองขีดสักทีนะ" เวสเตอร์มองที่ตรวจครรภ์ที่อยู่ในมือ พลางเรียวปากหนาพึมพำออกมาอย่างหงุดหงิดในใจ เพราะผ่านมาแล้วหกเดือน บลูก็ยังไม่ท้องเสียที "อย่าเพิ่งหงุดหงิดสิคะเวส พอถึงเวลาเด็กก็มาเกิดเองแหละค่ะ" บลูบอกพลางยื่นมือไปทาบใบหน้าหล่อของแฟนหนุ่มเพื่อเป็นการปลอบใจ "ที่ผมหงุดหงิด ผมไม่ได้หงุดหงิดบลูหรอกนะ แต่ผมหงุดหงิดตัวเองต่างหาก" พูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาทาบลงบนมือเรียวที่กำลังทาบแก้มของตัวเอง "บลูเข้าใจเวสนะ เพราะบางทีบลูก็หงุดหงิดเหมือนกัน" "ไปหาหมอกันดีไหมบลู ลองไปตรวจดู เผื่อว่าเราสองคนมีอะไรผิดปกติ" "บลูว่าเราอย่าเพิ่งไปหาหมอกันเลยค่ะ รออีกหน่อยนะคะ ถ้ายังไงเดี๋ยวบลูจะบอกเวสเอง ว่าจะไปหาหมอเมื่อไหร่" "เอางั้นก็ได้ ผมแล้วแต่บลูแล้วกัน" "ถ้าอย่างนั้นเราเข้านอนกันเถอะค่ะ เพราะนี่ก็ดึกแล้ว" พูดจบ ทั้งสองก็ลุกจากโซฟาแล้วพากันเข้าห้องนอนไป