Touch Love สัมผัสรัก

​“เฮ้ย กันต์มึงจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอกจริงเหรอวะ” ผมหันไปมองตามเสียงที่ดังมาก่อนตัวก็เห็นไอ้คีระกับไอ้ไคโรแฝดนรกลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ลูกเสี้ยวญี่ปุ่น (แม่มันเป็นลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นครับส่วนพ่อมันเป็นชาวอเมริกัน ไม่งงเนอะ) นิสัยแย่แต่เสือกหล่อแบบที่คนสมัยนี้ชอบพูดกันว่า หล่อวัวตายควายล้ม เดินเคียงข้างกันตรงมาที่ผมซึ่งกำลังนั่งจิ้มแชทส่วนตัวจึ๊กๆ อยู่ที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นอินทนิลที่ตอนนี้ออกดอกสีม่วงสวยงามหน้าตึกคณะนิเทศศาสตร์ “ไม่ใช่จะ แต่กูขนของเข้าห้องใหม่เรียบร้อยแล้ว” ผมตอบไอ้คีระกับไอ้ไคโรอย่างไม่ใส่นักมือยังคงกดพิมพ์อักษรยุกยิกๆ อยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ “โอ้วว ไวชิบหาย แล้วนั่นทำไรของมึงวะ” ไอ้ไคโรมันสบถออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะถามต่อหลังจากทิ้งก้นลงนั่งฝั่งตรงข้าม “หน้ามึงอ่ะ ไม่ต้องออกอาการหื่นมากขนาดนั้นก็ได้” ไอ้คีระแฝดผู้พี่ที่มีดีกรีปากหมาระดับท็อปเท็น จนผมอยากจะมอบรางวัลเป็นอาหารเม็ดเกรดพรีเมี่ยมให้มันสักสองกระสอบเอ่ยถามผมหลังจากที่มันหย่อนก้นเน่าๆ ของมันนั่งลงข้างไอ้ไคโรแล้วชะโงกหน้ามาดูหน้าจอมือถือผม แต่ขอโทษครับกูไวกว่าคว่ำหน้าจอลงกับโต๊ะแม่ง โถ…ไอ้ฝรั่งดอยเสือกทำมาเป็นสู่รู้นะมึง ขอแก้ข่าวหน่อยผมไม่ได้ทำหน้าหื่นนะครับ คุยกับคนถูกใจแล้วคุยกันรู้เรื่องแค่ผมจิ้มอักษรไปไม่กี่คำเขาก็เก็ทเข้าใจสิ่งที่เราสื่อผมก็ยิ้มออกมาตามปกติหื่นตรงไหนวะ “ปิดทำไมวะ รอบนี้ใครอีกล่ะ” ไอ้ไคโรมันก็ถามผมด้วยน้ำเสียงสงสัยใคร่รู้พร้อมดึงมือถือจากมือผมอย่างไร้มารยาท น่ารังเกียจจริงๆไอ้นี่ ผมชักมือหลบรีบเก็บมือถือใส่ลงไปในกระเป๋ากางเกงทันทีก่อนจะลอยหน้าลอยตาพูดด้วยความรู้สึกที่หลงตัวเองเป็นที่สุด ก็ผมหล่ออ่ะ “ดีกรีระดับเดือนคณะอย่างกูพวกมึงสองคนคิดว่าใครละครับ” ผมเชิดหน้าหล่อๆ ของผมขึ้นและปรายตามองไอ้คีระกับไอ้ไคโรด้วยสายตาเหนือชั้นแล้วยักคิ้วให้มันคนละที ไอ้คีระกับไอ้ไคโรเบ้หน้าใส่ผมด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ก่อนที่ไอ้คีระจะพูดตอกย้ำให้ผมช้ำใจแถมสีหน้ามันยังยียวนกวนบาทาสุดๆ “เคยเป็นเถอะมึงอ่ะ นี่มึงจะไม่ยอมลงจากตำแหน่งนี้จริงๆ ใช่ไหม ไอ้แบงค์ปีหนึ่งมันเอาตำแหน่งมึงไปครองแล้วโว้ย” ใช่ครับผมเคยเป็นเดือนของคณะเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่เข้ามาเป็นเฟรชชี่ใหม่ๆ ผมฮอตปรอทแตกมากนะครับ เดินไปไหนก็มีแต่สาวกรี๊ดแล้วยิ่งพวกตุ๊ดแต๋วนี่แทบจะลากผมไปกินในห้องน้ำบอกตามตรงว่าช่วงนั้นไม่กล้าเดินไปห้องน้ำคนเดียวเลยจิตตกไปเป็นอาทิตย์ ผมไม่ได้รังเกียจพวกเขานะครับอย่าเพิ่งเข้าใจว่าผมเหยียด มันก็แค่ไม่ใช่แนวทางของผม ผมชอบขาวๆ อวบๆ นมนิ่มๆ ทรงโตๆ มากกว่าครับ ผมพูดจริงไม่ได้ยอตัวเองนะครับดูจากตำแหน่งที่ผมเคยได้ก็การันตีหน้าตาความและสามารถของผมได้แล้วล่ะครับ เชื่อผมสิ “มันแย่งตำแหน่งกู กูยังเหม็นขี้หน้ามันไม่หาย” ผมเบ้หน้าใส่อย่างขัดใจถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะครองตำแหน่งแม่งยันเรียนจบเลย แต่มันเป็นกฎครับผมเลยต้องจำใจยอม “ถ้ามึงจะคิดแบบนี้ งั้นมึงก็แย่งตำแหน่งพี่แทนคุณนะสิ” ไอ้ไคโรมันย้อนผมครับ ผมได้แต่เข่นเขี้ยวใส่พวกมันสองพี่น้อง แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะมันเสือกพูดเรื่องจริง ผมนี่แม่งงี่เง่าวะ ฮ่าาา “มึงอย่าพูดถึงมันได้ป่ะวะ กูยิ่งเกลียดๆ ขี้หน้ามันอยู่” พูดมากแล้วของขึ้นครับ หมายถึงอารมณ์หงุดหงิด อารมณ์พาลนะครับไม่ใช่อารมณ์อย่างว่า “นี่ กูถามจริงมึงจะไปเกลียดพี่เขาเรื่องอะไรของมึงวะ” ในเมื่อไอ้เพื่อนยากอย่างไอ้ไคโรเอ่ยปากถาม ผม นายกันติทัตสุดหล่อก็จะแถลงให้หายข้องใจครับ “ก็มันหล่อกว่ากูไง นี่กูเกลียดมันยิ่งกว่าไอ้แบงค์อีกนะเนี่ย คนห่าอะไรขี้เก๊กกวนส้นตีนมีดีแค่หล่อละว้า” “นี่น่ะเหรอเหตุผลที่มึงเกลียดเขา โคตรเด็ก” ไอ้คีระว่าพลางส่ายหัวยิกๆ “เด็กเหี้ยไร ก็กูไม่ชอบมันอ่ะ กูมีสิทธิ์ที่จะเกลียดมัน” ผมว่าต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง “เอ่อ ไอ้กันต์กูว่ามึงพอได้แล้วมั้ง” ไอ้ไคโรมันบอกให้ผมหยุดพูดครับ เรื่องอะไรผมต้องหยุดกำลังคันปากยุบยิบๆ เลย “พออะไรของมึง นี่ๆ กูยังเคยได้ยินมาอีกนะว่าไอ้แทนคุณแม่งอ่ะ เป็นเกย์” ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ไอ้คีระกับไอ้ไคโรก่อนจะหันซ้ายหันขวา แต่เสือกไม่หันไปมองข้างหลังแล้วกระซิบกระซาบออกไปด้วยสีหน้าเย้ยหยันสุดๆ “เออ! กูเป็นเกย์ แล้วมันไปหนักส่วนไหนของหัวคุณมึงไม่ทราบครับไอ้คุณกันต์” เชี่ย!!! แม่ง!! เสียงนี้...ชัดเลย ผมหันไปมองตามเสียงที่ดังมาจากด้านหลังในระยะประชิดก็เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงเพรียวหน้าตาหล่อเหลาสไตล์อปป้าเช่นเดียวกันกับผม ใบหน้าขาวผ่องเอย จมูกโด่งสวยได้รูปชิบหายเอย ไหนจะริมฝีปากหยักสวยสีชมพูระเรื่อที่เข้ากับรูปหน้านั่นน่าจูบไปอีก เดี๋ยวๆ ผมแค่พูดแทนคนอื่นนะครับผมไม่ได้อยากจูบมันนะ ผิวขาวสะอาด แขนเสื้อนักศึกษาถูกถลกขึ้นมาถึงข้อพับโชว์แขนท่อนล่างเกลี้ยงเกลาไร้ขนกับกำไลข้อมือหนังสีดำประดับด้วยเงินแท้ วินเทจไปอีกพ่อคู้ณณณณ กลิ่นตัวหอมฟุ้ง ไอ้ห่ามึงจะหล่อจะดูดีไปไหนครับพี่ ใช่ครับไอ้พี่แทนคุณกำลังยืนกอดอกจ้องผมเขม็งเลย ถึงว่าไอ้คีระกับไอ้ไคโรมันถึงได้ทำหน้าทำตาแปลกๆ ไอ้ห่าสองตัวนี้นี่ก็ไม่ยอมบอกผมตั้งแต่แรก อ้ำๆ อึ้งๆ อยู่ได้ซวยแล้วกู! “มะ มาตั้งแต่เมื่อไหร่” ผมถามด้วยน้ำเสียงลนๆ ไม่ได้กลัวนะครับ แค่ตกใจที่จู่ๆ มันก็โผล่มา แล้วเสือกมาถูกเวลาด้วยนะกูกำลังด่ามึงเพลินๆ เลยครับพี่ “มาทันเวลาที่คุณกันต์บอกว่ากูเป็นเกย์นั่นแหละครับ” ดูแม่งตอบกวนตีนชิบหาย “ระ เหรอครับ ฟังผิดหรือเปล่าผมเนี่ยนะพูดแบบนั้น เป็นไปไม่ได้” ผมก็แถข้างๆ คูๆ เจ็บแสบสีข้างไปหมดเมื่อไอ้พี่แทนคุณมันยกยิ้มที่มุมปากอย่างรู้ทัน สีหน้ามันที่มองมาเหมือนแม่งกำลังเวทนาผมอยู่เนืองๆ ผมเก่งเรื่องเดามั่วซั่วครับ แต่ก็มักจะเดาถูกเสมอเป็นส่วนใหญ่ “กูฟังไม่ผิดหรอกครับ แต่ก็ไม่เป็นไรนะรู้สึกดีซะอีกที่คุณกันต์กำลังเดือดดาลเพราะกูอยู่” ไอ้พี่แทนคุณมันไม่ว่าครับ แถมมันยังบอกว่ารู้สึกดี นี่กูควรดีใจมั้ยเนี่ย แม่งโรคจิตหรือเปล่าวะ แต่ก่อนจะไปมันยังเอามือเรียวสวยของมันมาบีบปลายคางผมอีก บรื๋ออ ไอ้กันต์ขนลุก “เชี่ย!! มึงไม่บอกกูวะว่ามันมายืนอยู่ข้างหลังกูอ่ะ” ผมด่าไอ้คีระกับไอ้ไคโรทันทีที่ไอ้พี่แทนคุณเดินห่างออกไป “กูบอกมึงแล้วไง แต่มึงไม่หยุดเองช่วยไม่ได้นี่หว่า” ดูมันครับลอยหน้าลอยตาตอบอย่างสบายใจ นี่ถ้ากูโดนตื้บขึ้นมาใครจะรับผิดชอบวะ แม่ง!! เอาจริงๆ แล้วผมไม่ได้อยากเป็นนะเดือนเดินอะไรเนี่ยความรับผิดชอบมันเยอะกิจกรรมก็เยอะ แต่พวกรุ่นพี่สาวสวยอย่างพี่ปิ่นเขาลงทุนมาอ้อนวอนผมเองถึงหน้าหอพักครั้นจะขัดก็กลัวพี่ปิ่นจะโกรธ ไอ้ผมก็เจ้าเล่ห์เลยแอบลุงยามชวนพี่ปิ่นขึ้นไปคุยกันบนห้อง พี่ปิ่นเองก็คุยเก่งครับคุยจนผมหายใจไม่ทันแทบขาดใจตาย นอนคุยกันไปนอนคุยกันมาผมก็เลยตอบตกลงเพราะพี่ปิ่นแกคุยเก่งสุดยอดมากเลยครับ “สรุปมึงแชทคุยกับใครวะ” ไอ้คีระมันยังไม่ลืมครับ นี่ผมอุตส่าห์ตีเนียนทำลืมแล้วนะ “ระดับกู หล่อๆ อย่างกูมึงคิดว่าใครล่ะครับ” “นี่มึงอย่าบอกนะว่าน้องฟาร์สาวสวยดาวคณะประจำภาคอินเตอร์อ่ะ” ไอ้ไคโรพูดไปก็ทำตาโตไป มันไม่ได้เว่อร์หรอกครับเพราะน้องฟาร์เขาสวยจริงอะไรจริงขาขาวๆ งี้เนี้ยนเนียน “โป๊ะเชะคร้าบบ เพื่อนไคโร” “ชิท! มึงไปทำยังไงวะน้องเขาถึงได้ตกหลุมพลางของมึงได้” โถ ไอ้ฝรั่งดอยอุทานซะอินเตอร์เชียวนะมึง “เฮ้ยๆ พูดให้มันดีๆ หน่อยนะครับเพื่อนคีระคนหล่อระดับนายกันติทัตแค่กระดิกนิ้วสาวๆ ก็วิ่งกรูกันเข้ามาแล้วครับ” ผมลอยหน้าลอยตาพูดเพราะมั่นใจว่าตัวเองก็เป็นคนหน้าตาดีคนหนึ่ง แต่ไอ้คีระมันเบ้ปากใส่ผมครับ สาธุขอให้ปากมันฉีกถึงหูไปเลย เพี้ยง!!! ความจริงเราสามคนนี่ก็หล่อพอๆ กันนะครับยิ่งมาอยู่ด้วยกันแบบนี้แล้วโคตรบรมหล่อเลย ไอ้คู่แฝดนี่มันหล่อแบบอินเตอร์เพราะหน้าตามันไปทางพ่อมากกว่าแม่แถมยังสูงชลูดตั้งร้อยแปดสิบเกือบร้อยเก้าสิบ ผมก็ไม่รู้ว่ามันสองคนจะขนความสูงมาทำไมนักหนา ส่วนผมนี่หล่อขาวตี๋สไตล์อปป้าเทรนด์นี้ไม่มีตกยุคแถมยังมาแรงอย่างต่อเนื่อง ส่วนสูงก็ร้อยแปดสิบนิดๆ ย้ำว่านิดๆ ครับ เดินกับพวกมันทีไรสงสารตัวเองทุกที ผมรู้จักกับมันสองคนก็ตอนเข้ามาเรียนที่นี่นั่นแหละตอนรับน้องรุ่นพี่เขาจับพวกคนหน้าตาดีมานั่งรวมกันผมกับพวกมันก็เลยสนิทกันเพราะกวนตีนเหมือนกัน แฮ่มๆ เพราะหล่อเหมือนกันด้วยครับ “เออ แล้วคอนโดใหม่มึงเป็นไงบ้างวะ” ไอ้ไคโรเอ่ยถามผมเสียงเรียบ ไอ้ไคโรนี่ดีหน่อยปากไม่จัดเท่าคนพี่ “ก็ดี เรียบร้อยสะอาดสะอ้านดี ทางเดินก็กว้าง ห้องก็กว้างแถมราคาก็ไม่แพงมากเพราะขืนราคาแพงสามเจ้เอากูตายแน่” ผมสาธยายให้เพื่อนฟังด้วยสีหน้ายิ้มแย้มสุขใจอย่างบอกไม่ถูกเพราะได้ห้องใหม่ ถามว่าอยู่หอในดีมั้ย ก็ดีครับแต่มันไม่เป็นส่วนตัวพอดีผมค่อนข้างติสท์ ติ๊ดไปทางหื่นกามน่ะนะ ส่วนสามเจ้นี่ก็คือพี่สาวของผมเองครับอายุอานามก็ห่างกับผมอยู่หลายสิบปีชนิดที่ว่าใครๆ ที่ไม่รู้จักหรือไม่สนิทก็มักคิดว่าหนึ่งในนั้นเป็นแม่ของผม อาจารย์ที่มหา’ลัยยังคิดว่าเจ้ผมเป็นแม่ผมเลย พูดมาแล้วขำ ฮ่าาาาาาา ผมเป็นลูกชายคนเล็กหรือจะเรียกให้ถูกต้องก็คือลูกหลง ลูกที่เขาไม่ตั้งใจให้เกิดแต่เสือกอยากเกิด เจ้กิ่ง เจ้กานต์ เจ้กร สามกอผู้ไม่เคยคิดจะลงจากคานเป็นผู้เลี้ยงดูผมมาเพราะม้าผมแกเลี้ยงไม่ไหวคลอดผมได้นี่ก็มหัศจรรย์มากแล้ว ส่วนพ่อผมแกไปทัวร์สวรรค์ตั้งแต่ผมยังอยู่ในท้องม้าได้แค่สามเดือน จริงๆ แล้วเกือบจะไม่มีอาตี๋น้อยกันติทัต เด็กชายกันติทัต หรือนายกันติทัตแล้วนะครับ เพราะม้าผมแกจะไปขอให้คุณหมอทำแท้งให้เพราะแกแก่มากแล้วแกไม่อยากมีลูกอีก แต่เป็นโชคดีของผมครับที่สามเจ้ห้ามไว้ทันและเป็นคนเลี้ยงดูผมมา “เออ จริงสิ พวกมึงอยากไปฉลองห้องใหม่กูมั้ยก่อนที่กูจะพาน้องฟาร์ไปทัวร์ห้องและเตียงนุ่มๆ ของกู กูให้เกียรติพวกมึงไปเยี่ยมชมก่อนเลย” ผมถามไอ้ไคโรด้วยสีหน้าและแววตาที่เรารู้กันดี ยกเว้นไอ้คีระที่มักจะมีคำพูดมาขัดและแดกดันผมอยู่เรื่อย “มึงนี่แม่ง เจนจัดเหลือแดกเลยนะ ที่มึงย้ายหอใหม่เพราะอ้างนั่นอ้างนี่เนี่ยมันแค่ข้ออ้างว่างั้น” “มึงจะถามทำไมวะ” “ถามเอาความรู้มาประดับสมองกูเฉยๆ นี่แหละ ห๊ะ ว่าไงมึงย้ายทำไม หอในมหา’ลัยมันไม่ดีตรงไหน” “เออ นั่นสิ” ไอ้ไคโรก็สมทบมันขึ้นมาอีก “ไม่ดีตรงที่กูพาผู้หญิงไปนอนกอดลำบากแล้วกูก็ไม่ชอบเข้าโรงแรมเพราะมันเปลืองเงินแล้วอีกอย่างกูก็ไม่อยากไปนอนห้องผู้หญิงเสี่ยงต่อการโดนตีนผัวเขา” “มึงนี่แม่งเลวจริงๆ ไอดอลกูเลยครับ” ไอ้คีระมันยกนิ้วโป้งเชิดชูผมครับ ผมก็ยิ้มรับแบบเต็มใจ ก็มันเรื่องจริงอ่ะแล้วจะไปอิดออดทำไมล่ะครับ “มึงก็เลยยอมย้ายหอเพื่อสนองตัณหาของมึงเนี่ยนะ เจริญล่ะเพื่อนกู” ไอ้ไคโรพูดพร้อมส่ายหัวอย่างเอือมระอา “ก็เออสิครับ พวกมึงสองตัวครับ กู กันติทัต ชื่อนี้ไม่ได้ได้มาเปล่าๆ นะครับ มันมีความหมายนะเว้ย” “ความหมายอะไรของมึง” ไอ้ไคโรถามต่อด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยอยากจะรู้สักเท่าไหร่ แต่กูเต็มใจตอบ “มันแปลว่าผู้มอบความรัก ผู้ให้ความสุข ในเมื่อสาวๆ เขาต้องการ กูก็ต้องตอบสนองใช่หรือไม่ครับ” “เชี่ย! ไอดอลสาดดด” คราวนี้ไอ้คีระมันยกนิ้วโป้งให้ผมสองข้างเลยครับ โคตรน่าภูมิใจเลยตัวกู “กูสงสารผู้หญิงที่มาติดพันมึงจริงๆ เลยว่ะ” “พูดมากว่ะ สรุปมึงสองคนจะไปไม่ไป” “ไปสิครับ เพื่อนกันต์อย่าเพิ่งโมโห แต่มึงต้องเลี้ยงเครื่องดื่มกูสองคนด้วยนะ ในฐานะที่มึงเป็นเจ้าบ้าน” “เออ!!! ก็แค่เนี้ยะพูดมากอยู่ได้น่ารำคาญ”