RETURN AGAIN : ทวงคืนเธอ

“ฟาง” เสร็จหรือยัง น้ำเสียงเอื่อย ๆ ผสมกับความเร่งรีบหน่อย ๆ ทำให้ฉันที่กำลังตรวจเช็คความเรียบร้อยอยู่นั้นพลิกซ้ายพลิกขวาอีกครั้งก็ต้องรีบเดินออกไป “เสร็จแล้วค่ะ” ฉันยิ้มมองแฟนหนุ่มเพื่อหวังว่าเขาจะชื่นชมที่ฉันพยายามแต่งตัวจัดเต็มสำหรับค่ำคืนนี้ ที่เรานัดดินเนอร์กันในวันแห่งความรัก “เป็นยังไงบ้างคะ” “ไปกันเถอะ เดี๋ยวสายแล้ว” ฉันพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามหลังแฟนหนุ่มออกไปจากห้อง แม้จะคาดหวังแต่ก็รู้แหละว่าแฟนหนุ่มสุดที่รักคนนี้นั้นเป็นคนปากหนักขนาดไหนเขาคงไม่พูดออกมาหรอก วันนี้พี่โซ่นัดฉันมาทานมื้อเย็นเพราะเป็นวันแห่งความรัก นี่เป็นปีแรกเลยนะที่แฟนชวนมาทานข้าวในวันอะไรแบบนี้ ปกติเขาไม่ค่อยจะใส่ใจวันสำคัญหรอก เขาบอกว่ามันก็เป็นวันธรรมดาวันหนึ่งน่ะ แต่ว่านี่ก็ครั้งแรกในรอบสามปีเลยนะในวันแบบนี้ ฉันก็เลยแต่งตัวสวยจัดเต็มให้เลยล่ะ ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก็มาถึงร้าน เพราะวันนี้เป็นวันแห่งความรักในร้านก็เลยตกแต่งไปด้วยดอกไม้ และส่วนใหญ่ก็เป็นคู่รักทั้งนั้นเลย “โซ่ น้องฟาง” ทางนี้ ๆ พอเข้ามาถึงร้านคนที่โบกมือให้เรานั้นก็พี่แคร์ล ญาติห่าง ๆ ของฉันพร้อมทั้งอคิณเพื่อนสนิทของฉันด้วย นอกจากนั้นแล้วยังมีพี่วายุ กับแฟนของเขาและพี่วีกับแฟน คือทุกคนเป็นเพื่อนของพี่โซ่น่ะ “พรุ่งนี้วายุต้องบินเลยมาฉลองวันเกิดวายุล่วงหน้า” มาจนถึงโต๊ะแล้วพี่โซ่ถึงได้มาบอก ฉันคิดผิดเลยแฮะ นึกว่าวันนี้จะมาดินเนอร์กันสองคนซะอีก “สวัสดีค่ะ” ฉันทักทายทุกคนแม้จะน้อยใจและเฟลอยู่บ้างแต่ก็ต้องเก็บมันเอาไว้ในใจ บนโต๊ะนี้เป็นคนรู้จักสนิทสนมกันทั้งนั้น พี่แคร์ลเป็นญาติของฉัน แม้จะไม่ใช่ญาติแท้ ๆ ก็เถอะนะ คือลุงสิบพ่อของพี่แคร์ลเป็นพี่ชายของป้ารสาภรรยาของลุงเจมส์ และพ่อเขาก็เป็นรุ่นพี่สนิทกับพ่อของฉันด้วย ดังนั้นก็เลยถือเป็นญาติกัน ส่วนอคิณเป็นลูกชายของอาแอมป์กับอาโบว์ รุ่นน้องที่สนิทของพ่อเหมือนกัน เราสามคนก็เลยโตมาแบบรู้จักมักจี่กันอยู่แล้ว อคิณคบกับพี่แคร์ล ส่วนพี่แคร์ลก็เป็นเพื่อนของพี่โซ่แฟนของฉัน และเป็นคนที่มีส่วนทำให้ฉันได้คบกับพี่โซ่ด้วย “สวยจังน๊าน้องฟาง” พี่พิงแฟนของพี่วายุเจ้าของวันเกิดชมฉันตอนนั่งลงแล้ว “ขอบคุณค่ะ” ฉันยิ้มรับ “ขอโทษที่ไม่ได้เตรียมของขวัญวันเกิดมาให้นะคะพี่วายุ” “ไม่เป็นไรหรอกน้องฟาง ไอ้โซ่มันจัดการโอนเงินเป็นของขวัญมาให้พี่แล้วล่ะ” พี่วายุโบกมือ “นี่ก็ชวนมากะทันหัน ขอโทษที่ไปแย่งเวลาสวีตะวันวาเลนไทน์นะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันยิ้มให้กับพี่วายุที่ทำหน้าท่าทางรู้สึกผิด “คิดซะว่ามาฉลองวันวาเลนไทน์ด้วยกันสี่คู่ไปเลย” พี่น้ำตาลแฟนของพี่วีเอ่ยบ้าง ฉันเองก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรหรอก แต่ใจลึก ๆ ก็แค่รู้สึกเฟล ๆ นอยด์ ๆ ที่เผลอไปคิดว่าจะมากันสองคน แต่พี่โซ่ก็ไม่ได้ผิดสักหน่อยนี่นา ก็แค่ไม่ได้บอกเอง ฉันอาจจะผิดที่ไม่ได้ถามด้วยแหละ “แล้วทำไมมึงถึงได้บินพรุ่งนี้” พี่โซ่ถามระหว่างที่เรากำลังทานอาหารกัน “ก็มีงานด่วน กูอาจจะไปยาวเพราะว่าใกล้ประชุมประจำไตรมาสแล้วด้วยก็เลยว่าจะกลับอีกทีเดือนหน้า” พี่วายุตอบพลางยกไวน์ในแก้วขึ้นดื่ม “แล้วงานมึงเป็นไงบ้าง” พี่วีถามกับแฟนของฉันที่ตอนนั้นเขาก็ตักอาหารเข้าปากหนึ่งคำ “ได้ข่าวว่าช่วงนี้เดินทางบ่อยเลยนี่ โซ่ทิ้งน้องเราให้เหงาหรือเปล่า” พี่แคร์ลเสริมอีกคนหนึ่ง แต่ก็จริงนะ ช่วงนี้พี่โซ่น่ะเดินทางต่างจังหวัดบ่อยมากเพราะต้องบินไปดูความคืบหน้าของโรงงานที่ตั้งอยู่ทางภาคอีสานน่ะ แฟนฉันกำลังเริ่มธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ทำโรงงานกลั่นเหล้าที่ทำจากอ้อย ซึ่งโรงกลั่นจะอยู่ที่ต่างจังหวัดแต่ว่าสำนักงานจะอยู่ในกรุงเทพ แฟนฉันเป็นคนหัวรั้น เขาเรียนจบก็ไม่อยากจะทำธุรกิจกับพ่อเขาเลยออกไปเปิดบริษัทเอง เขาทะเลาะกับพ่อเขาอยู่นานเหมือนกันจนพ่อเขายอมที่จะให้พี่โซ่มาทำและให้เงินมา แต่มีข้อแม้ว่าให้เวลาพี่โซ่ทำธุรกิจสามปี หากไปไม่รอดต้องกลับไปทำกับที่บ้าน บ้านแฟนฉันทำธุรกิจเกี่ยวกับการค้าไม้มาตั้งแต่รุ่นคุณปู่เขาแล้ว เมื่อก่อนเคยซื้อสัมปทานตัดไม้กับรัฐ ทั้งฝั่งไทยและประเทศเพื่อนบ้านมาแปรรูปขายแล้วก็ส่งออก แต่ปัจจุบันนี้ไม่ได้ทำสัมปทานแล้วเนื่องจากอยากจลงดตัดไม้จากป่าให้น้อยลง และหันมารับซื้อไม้ที่ปลูกเพื่อขายแทน นอกจากค้าไม้ที่เป็นกิจการรายได้ดีอันดับหนึ่งแล้วก็ยังมีไร่ส้มส่งออกรวมถึงผลิตน้ำส้มด้วย แต่ธุรกิจนี้เป็นของอาพี่โซ่แล้ว ซึ่งพ่อเขาก็มีถือหุ้นอยู่ นอกจากนี้แล้วก็ยังมีการทำเฟอร์นิเจอร์จากไม้ด้วย ครอบครัวเขาก็มีกิจการหลายอย่างพอ ๆ กับฉัน “ก็ต้องทำงานจะให้ทำไง ฟางก็ต้องเรียน” แฟนฉันตอบหลังจากกลืนอาหารลงไปแล้ว “ฟางไม่เป็นไรค่ะ” ฉันตอบพลางยิ้มให้พี่แคร์ล “พี่โซ่ทำงาน” “แสนดีเว่อร์ ฟางน่ะไม่งอแงเลยน๊า เป้นพี่พี่คงนอยด์ไปแล้ว” พี่พิงแซวฉัน ฉันก็ยิ้มอีกก่อนจะเอามือถือมาเล่นบ้างเพราะว่าพี่วีกำลังชวนแฟนฉันคุยอยู่ ตอนที่เลื่อนสตอรีไปเรื่อย ๆ ก็เห็นอคิณลงสตอรีว่าเขาซื้อดอกไม้ให้พี่แคร์ลช่อใหญ่มาก เป็นการถ่ายในรถน่ะ แล้วบนตักพี่น้ำตาลแฟนของพี่วีตอนนี้ก็มีช่อดอกกุหลาบสีแดงวางอยู่ด้วย ฉันไม่ได้พูดอะไรนอกจากยกแชมเปญมาจิบแล้วก็คุยกับพี่แคร์ลเรื่องที่ไปลาสเวกัสมา ฉันพึ่งกลับจากลาสเวกัสมาเมื่อสองวันก่อนเพราะไปเยี่ยมคุณลุงเจมส์ พี่ชายคนโตของแม่ที่จะผ่าตัดน่ะ ฉันไปกับคุณพ่อคุณแม่แล้วก็น้องชาย ลุงเจมส์ก็มีศักดิ์เป็นอาของพี่แคร์ลเพราะว่าลุงของฉันแต่งงานกับน้องสาวของพ่อพี่แคร์ล เราก็เลยเป็นญาติกันผ่านการแต่งงานน่ะนะ นอกจากจะไปเยี่ยมคุณลุงแล้วก็ไปจัดการเรื่องบ้านอีกหลังของคุณแม่ที่แม่นั้นจะรีโนเวทใหม่ แล้วก็เรื่องสนามกอล์ฟกับอาร์ตแกลลอรีด้วย “ดอกไม้ที่สั่งไว้ครับคุณลูกค้า” ตอนนั้นเสียงของพนักงานก็ดึงความสนใจจากการสนทนาของฉันกับพี่แคร์ไป พนักงานชายคนหนึ่งกำลังถือช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อโตมาก ๆ อยู่ที่ข้างโต๊ะเรา เขาอยู่ข้างพี่โซ่เพราะพี่โซ่นั่งริมฝ้ายซ้าย ฉันมองดอกไม้นั่นแล้วก็รู้สึกคาดหวังอยู่ในใจ วันนี้วันแห่งความรัก การให้ดอกไม้ก็ถือว่าเป็นวิถีปฏิบัติอย่างหนึ่งที่กลายเป็นวัฒนธรรมไปแล้ว คู่รักหลายคู่ก็ให้กัน และฉันก็คิดว่าตัวเองจะได้บ้างเหมือนกัน “ของผมครับ” แต่ฝันฉันก็ถูกดับลงเมื่อพี่วายุเอ่ยปาก พนักงานเดินจากไป พี่วายุรับดอกไม้แล้วก็ ส่งให้พี่พิงแฟนของเขา “ไม่ได้ลืมให้นะ แค่กะจะมาให้ที่ร้านแทน” “ก็คิดว่าจะไม่ให้ซะอีก แต่ขอบคุณมากนะคะที่รัก” พี่พิงรับดอกไม้ไปแล้วทำสีหน้าดีใจมาก ๆ ก่อนจะหอมแก้มพี่วายุโชว์เลย แต่คู่นี้เขาก็หวานกันตลอดนะ หวานจนอิจฉาเลยล่ะ “ชอบไหม พี่วายุถาม” และฉันก็มองภาพคู่รักตรงหน้าแล้วยิ้มนิดหน่อย “ชอบมากค่ะ” พี่พิงตอบแล้วหอมดอกกุหลาบช่อใหญ่นั่นก่อนจะหยิบมือถือมาถ่ายรูป พี่น้ำตากับพี่วีก็มีดอกไม้ให้กันแล้ว พี่แคร์ลกับอคิณก็มีเหมือนกัน.... “น้องฟางวันนี้เจ้าโซ่มันให้อะไรครับ” พี่วีถามฉันหลังจากผ่านเหตุการณ์หวานชื่นของพี่วายุและพี่พิงมา แต่คำถามนี้ก็ทำเอาฉันสะอึกเลยเหมือนกัน “นั่นสิ เราไม่เห็นโซ่ให้อะไรน้องฟางเลยน๊า วันแห่งความรักทั้งทีอะ” ฉันเอียงหน้าไปมองแฟนตอนที่พี่แคร์ลพูดประโยคนี้ และฉันอยากรู้ว่าแฟนฉันจะต้อบว่าอะไร “จำเป็นต้องให้วันนี้ด้วยเหรอ นี่ว่ามันก็วันธรรมดาวันหนึ่งเหมือนกับทุกวัน” เดาไม่ผิดหรอกว่าแฟนจะพูดประโยคแบบนี้ออกมาแน่ ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่ดี “หวานหน่อยสิวะ” พี่วายุบ่น ๆ “เย็นชาแบบนี้เดี๋ยวน้องฟางก็คิดว่าตัวเองคบกับภูเขาน้ำแข็ง” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฟางเองก็ไม่ค่อยชอบดอกไม้” ฉันพูดไปแบบนั้นเพราะไม่อยากให้แฟนถูกเพื่อนมองว่าเป็นคนเย็นชาน่ะ เพราะแฟนฉันก็ไม่ใช่คนเย็นชาสักหน่อยนี่นา เขาแค่เป็นคนแบบนี้และฉันก็ไม่ควรจะไปเปลี่ยนเขาให้มาเป็นผู้ชายหวาน ๆ โรแมนติกเพียงเพราะตัวเองอยากมีเหมือนคนอื่น ฉันเชื่อเสมอนะว่าถ้าเราอยากได้คบแบบไหนให้ไปคบคนแบบนั้น ไม่ใช่มาคบกับคนที่ไม่ได้เป็นแบบที่เราชอบแล้วเปลี่ยนเขาให้เป็นแบบที่เราอยากได้ ถึงแม้ว่านะพี่โซ่ของฉันเคยเป็นคนที่เย็นชาน้อยกว่านี้ก็ตามล่ะ แต่ฉันน่ะไม่อยากให้พี่โซ่เสียความเป็นตัวเองเพราะฉันหรอก ฉันรักเขา ไม่ว่าจะเป็นยังไง ขอแค่มีเขาฉันก็มีความสุขแล้ว