ร้ายรัก

9ปีที่แล้ว.... ครอบครัวของเธอย้ายจากต่างจังหวัดเข้าในกรุงเทพเพราะคุณพ่อของเธอต้องมารับราชการที่นี่ทำให้เธอต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในเมือง ในบ้านขนาดกลางที่พ่อแม่ลูกอยู่กันอย่างอบอุ่น เธอดีใจมากที่ได้เกิดมาในครอบครัวที่มีครบทุกอย่างเช่นนี้ "พรีมช่วยคุณพ่อยกกระเป๋าหน่อยลูก" เสียงหวานของผู้เป็นแม่เรียกลูกสาวที่มัวแต่ตื่นเต้นกับบ้านหลังใหม่ "ค่าาาา ไปแล้วค่า" เสียงสดใจร่าเริงของ'ภัทรวิตา หรือ พรีม' ขานรับผู้เป็นแม่ "สวัสดีค่ะ" เสียงร่าเริงกล่าวทักทายเพื่อนบ้านหลังข้างๆที่มีเด็กหนุ่มกำลังเดินออกมา เด็กหนุ่มเมินกับการทักทายของเธออย่างสิ้นเชิง "ทำไมหยิ่งจัง แต่เท่มากเลย" ร่างบางในวัย 10ขวบเอ่ยออกมาเบาๆตามประสาเธอ วันเวลาผ่านไปเธอและพี่ชายข้างบ้านก็ได้พูดคุยกันบางวันก็ได้เค้านี่แหละที่มาสอนการบ้านของเธอครอบครัวเธอค่อนข้างสนิทกับครอบครัวของเค้าค่อนข้างที่จะสนิทกันเพราะพ่อของเธอและพ่อของเค้าทำงานที่เดียวกันทำให้เธอได้ไปทานอาหารบ้านเค้าอยู่บ่อยๆ "พี่เปรมวันนี้สอนการบ้านพรีมอีกนะคะ" เสียงเล็กเจื้อยแจ่วออกมาเมื่อเจอเค้านั่งอยู่หน้าบ้าน "อืม" คำตอบรับสั้นๆจากเค้าแค่นี้ก็ทำให้เด็กหญิงมีความสุขแล้ว วันเวลาทำให้เธอและเค้าสนิทกันมากขึ้นจนความสัมพันธ์เริ่มเปลี่ยนไป เด็กหญิงตัวน้อยที่ได้พี่ชายข้างบ้านแสนใจดีช่วยเหลือทุกเรื่องทำให้เธอรู้สึกรักเค้าแม้จะเป็นความรักของเด็กๆก็ตาม เมื่อร่างบางเริ่มโตขึ้นเธอจึงเริ่มดูแลเค้าเพื่อเป็นการตอบแทนคือการทำอาหารไปให้เค้าทุกเช้าก่อนไปเรียนไม่มีวันขาด เธอทำหน้าที่ที่ดีและไม่เคยขาดตกบ่งพร่องเลยแม้แต่วันเดียว แต่เมื่อเธอได้ 15 ปีความผิดปกติของร่างกายเธอทำให้เธอรู้ว่าในหัวของเธอนั้นไม่ได้มีแค่สมองแต่ยังมีก้อนเนื้อเล็กๆที่หาสาเหตุไม่ได้อยู่ในหัวของเธอ หมอบอกเธอว่ามันอาจจะหายไปเมื่อถึงเวลา ปัจจุบัน.... ร่างบางที่ตอนนี้วัย 19 ที่บัดนี้สวยสะพรั่งสมวัยร่างกายที่โตขึ้นทำให้อะไรๆของเธอเปลี่ยนไปแต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือก้อนเนื้อที่อยู่ในหัวของเธอมันยังคงอยู่และมันก็เริ่มมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆคุณหมอแนะนำให้เธอผ่าตัดแต่เธอตัดสินไม่ผ่าเพราะมีเหตุผลบางอย่าง "ทำอะไรอยู่คะคนสวย" เสียงหวานของมารดาถามลูกสาวสุดสวยขึ้น "ทำแซนวิชทูน่าให้พี่เปรมค่ะ ส่วนข้าวต้มกุ้งของคุณพ่อคุณแม่" หน้าที่ทำอาหารในตอนเช้าจะเป็นของเธอเพราะขอที่จะทำไม่อยากให้คนเป็นแม่ต้องเหนื่อย "สายแล้วพรีมเอาแซนวิชไปให้พี่เปรมก่อนนะคะ" ร่างบางรีบปิดกล่องและวิ่งออกไปทันที "ทันพอดีเลย นี่ค่ะมื้อเช้า" ร่างบางออกมาเห็นเค้ากำลังจะขึ้นรถพอดีจึงรีบยื่นกล่องแซนวิชให้เค้า "เอาเวลาไปเรียนเถอะ จะจบแค่ม.6จริงๆหรอ" คำพูดที่แสนเจ็บปวดถูกพ่นออกมาจากปากของเค้าแบบนี้ทุกเช้า พอเริ่มโตขึ้นเค้าก็เริ่มเย็นชาใส่เธอมีแค่เธอที่ยังคงเหมือนเดิมเสมอ "พรีมจะอยู่ทำอาหารเช้าให้พี่ทุกเช้าไงคะ ตั้งใจเรียนนะคะ" เธอบอกกับเค้าอย่างยิ้มแย้มแม้จะเจ็บกับคำพูดของเค้าก็ตาม เธอมีเหตุผลที่ไม่ยอมเรียนต่อแม้จะอยากเรียนก็ตาม เธอส่งเค้าขึ้นแล้วโบกมือบายๆจนรถออกไปจนพ้นหน้าบ้าน "ปีนี้พี่ก็ปี3แล้วสินะ พรีมคงไม่ได้เห็นพี่เรียนจบแน่ๆ" ร่างบางพูดออกมาอย่างตัดพ้อเธอรู้เวลาของตัวเองดีว่าเหลืออีกไม่มากแล้ว ร่างบางมาหาหมอตามที่นัดเอาไว้ เธอเข้าออกโรงพยาบาลจนกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว "หนูพรีมตัดสินใจใหม่ไหม" คุณหมอที่เป็นเจ้าของไข้ของเธอถามเธออีกครั้ง "ไม่ค่ะ^^ หมอบอกเองนี่ค่ะว่าหลังผ่าตัดหนูอาจจะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราหรืออาจจะจำอะไรไม่ได้อีกเลย หนูไม่อยากเป็นทั้งสองอย่าง" ร่างบางพูดออกมาหมอบอกว่าถ้าเธอผ่าตัดก้อนเนื้อจะหายไปแต่เธออาจจะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไปตลอดชีวิตหรืออาจจะจำอะไรไม่ได้อีกเลย เธอไม่อยากลืมเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา เธอจึงปฏิเสธการผ่าตัดของหมอมาตลอดไม่ว่าจะทางไหนก็ไม่ใช่ผลดีสำหรับเธอเลย "หนูรู้ใช่ไหมว่าหนูเหลือเวลาอีกไม่เยอะ เจ้าก้อนนี้มันจะทับสมองของหนูจนสารอาหารไม่สามารถเข้าไปเลี้ยงได้" คุณหมอพูดออกมา ร่างบางยังคงนั่งยิ้มเธอรู้รู้มาตลอดเธอนับวันคอยเวลานั้นอยู่แล้ว เธอแค่ใช้ชีวิตทุกวันนี้ให้คุ้มค่าก็เท่านั้น "หมอคะ อย่าบอกแม่หนูนะว่าหนูเหลือเวลาไม่มาก^^" สิ่งที่เป็นข้อดีของเธอคือจะยิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลาแม้ต้องเจ็บปวดและจะคอยห่วงใยความรู้สึกของคนรอบข้างอยู่เสมอ "ถ้าหนูต้องการแบบนั้น" คุณหมอพยักหน้าเมื่อคนไข้ต้องการแบบนั้นคนเป็นหมอทำได้แค่ทำตาม "ขอบคุณค่ะ" ร่างบางยกมือไหว้ก่อนจะเดินออกมาจากห้องมาหาคนเป็นแม่ที่รออยู่หน้าห้อง "เป็นยังไงบ้างลูก" ผู้เป็นแม่รีบปรี่เข้ามาหาลูกสาวคนเดียวทันที "เหมือนเดิมค่ะ ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง" ร่างบางตอบให้แม่สบายใจเธอไม่อยากให้แม่ต้องเครียดเรื่องของเธอไปมากกว่านี้ "หนูไม่คิดจะบอกพี่เปรมเค้าจริงๆหรอลูก" แม่ของเธอถามขึ้น เพราะเรื่องที่เธอป่วยมีเพียงแค่พ่อแม่และเธอเท่านั้นที่รู้เธอไม่ได้บอกใครทั้งนั้นไม่อยากให้ใครต้องมาเป็นห่วงเธอ "ไม่ต้องบอกหรอกค่ะ บอกไปพี่เปรมคงไม่รู้สึกอะไร^^" เธอตอบอย่างปลงๆเธอชินกับความเย็นชาของเค้าแล้วแหละ วันไหนที่เค้าพาผู้หญิงมาที่บ้านเธอจะรู้สึกเจ็บมากๆแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะเธอกับเค้าไม่ได้เป็นอะไรกัน "แม่รักหนูนะลูก" เธอสวมกอดคนเป็นแม่ทันที ถ้าเลือกได้เธอไม่อยากเป็นแบบนี้หรอกแต่เมื่อเกิดขึ้นแล้วทำได้แค่ยอมรับมัน "หนูก็รักแม่นะคะ" ร่างบางน้ำตาไหลรู้สึกผิดที่เป็นลูกได้ไม่ดีพอยังไม่ทันทำให้พ่อกับแม่ได้สบายเธอต้องจากไปในเร็ววันนี้แล้ว "กลับกันเถอะค่ะ" ภัทรวิตาเช็ดน้ำตาลวกๆก่อนจะชวนคนเป็นแม่กลับบ้าน เมื่อถึงบ้านร่างบางรีบลงจากรถทันทีเพราะเห็นรถของพี่ชายข้างบ้านเลี้ยวเข้ามา "พี่ปะ...เปรม" ร่างบางกำลังตะโกนเรียกพี่ชายข้างบ้านเมื่อเห็นเค้ากำลังลงจากรถ แต่เสียงก็ต้องอ่อนลงเมื่อเค้าอ้อมไปที่ฝั่งคนนั่งแล้วเปิดประตูให้หญิงสาวคนหนึ่ง "พาสาวมาอีกแล้วโทรไปฟ้องคุณลุงคุณป้าดีมั้ยเนี่ย" ร่างบางบ่นกระปอดกระแปดเธอไม่เคยโทรไปฟ้องสักครั้งเพราะมันคือความสุขของเค้าเธอจะห้ามได้อย่างไร พ่อกับแม่ของเค้าย้ายไปทำงานที่ต่างประเทศทำให้บ้านทั้งหลังเหลือเค้าอยู่คนเดียว เธอจึงจะดูแลเค้าให้ดีเท่าที่จะทำได้