Pray for Love อธิษฐานรัก

เขาว่ากันว่า ปีใหม่ก็ต้องพบเจอกับอะไรใหม่ๆ แต่กับเธอแล้ว ในทุกๆปีกลับมีแต่เรื่องเดิมๆ กินข้าวคนเดียวเหมือนเดิม    มีเพื่อนเป็นตุ๊ดเหมือนเดิม อยู่ที่เดิมๆ  ไม่สวยเหมือนเดิม  และ... ยังโสดเหมือนเดิม   แต่เนื่องด้วยวันนี้ที่เป็นวันดี ในวาระดิถีขึ้นปีใหม่ Countdown  10  9 8 7 6 5 4 3 2 1     ปัง !ปัง !ปัง !ปัง !ปัง !       00.01 น.       01 / 01 / 2019          เสียงจุดพลุรอบกายดังสนั่น แต่ฉันก็หาสนใจไม่ สองมือพนมประสานไว้ระหว่างอก ก่อนจะยกขึ้นจรดตรงหว่างคิ้ว ตั้งจิตอธิษฐานพร้อมกับกล่าวว่า  "สาาาาาาาาาาธุ  ขอให้ปีนี้ลูกได้เจอคนของใจขอให้ปีนี้ลูกได้เจอคนที่ลูกเฝ้าคอยมานาน ขอให้สมหวังดังใจคิดทุกประการ โปรดประทานผู้งานดีมาให้ลูกทีเถิดเจ้าค่ะ" ฉันลดมือลงหลังจากที่เอ่ยอธิษฐานกับคนบนฟ้าที่เป็นใครก็ไม่รู้แต่แค่เชื่อว่าอะไรแบบนี้มันมีอยู่จริง ฉันเชื่อว่าสักวันคำอธิษฐานของฉันมันจะเป็นจริง     สักวัน...     "เฮ้อ  ขอแบบหล่อๆ รวยๆ ดีต่อใจเห็นแล้วต้องระทดระทวยมาให้ข้าวสักคนเถอะเจ้าค่ะ เอาแบบเฮียเลของลูกจะดีมาก ๆ เลยนะเจ้าคะ"   มิวายเอ่ยต่อขึ้นอีกนิดหน่อย กลัวว่าคนบนฟ้าจะได้ยินไม่ชัด  อ่าสงสัยกันไหมล่ะว่าเฮียเลที่อยู่ในคำขอของฉันเมื่อครู่คือใคร?   จริง ๆ เขาคือคนที่เป็นแรงบันดาลใจของฉันน่ะ   เราเรียนอยู่คณะเดียวกัน สาขาเดียวกัน ชอบร้องเพลงเหมือนกัน แต่เราแค่ไม่รู้จักกัน   เอ๊ะ ไม่สิ ไม่ใช่เราหรอก   แต่เเค่เขาต่างหากที่ไม่เคยรู้จักฉันคนนี้  คนที่ไม่เด่นไม่ดัง ไม่ได้เป็นจุดสนใจของใคร ไม่ได้สวยไม่ได้น่ารัก  แต่ฉันรักเขามาก   เชื่อไหม?   “อีข้าว! มึงมายืนทำหอยหลอดอะไรอยู่ตรงนี้ เฮียเลมึงขึ้นร้องแล้วยังไม่รีบอีกอีผี”   เสียงเอ่ยเรียกชื่อของฉันด้วยน้ำเสียงและวิธีการพูดจาที่ออกจะไม่สุภาพสักเท่าไหร่ ของอีตุ๊ดผู้หนึ่งนามว่า  ‘แมน’ ดังขึ้นข้างหลัง จนต้องรีบหันไปมองหน้ามันด้วยความตื่นเต้นที่ไม่คิดจะปกปิด   “ขึ้นแล้วเหรอมึง! ฮะ.. เฮียเลกูจะร้องแล้วเหรอ”   ถามมันรัวเร็วจนลิ้นพันกัน ก่อนจะเข้าไปจับแขนเพื่อนเขย่าไปมาด้วยความดี๊ด๊าเพราะความดีใจ   ก็ที่ปีนี้ฉันไม่กลับบ้านตอนสิ้นปี เพราะเฮียเลเนี่ยแหละ ใครใช้ให้มหาลัยจัดงานเคาท์ดาวให้นักศึกษาล่ะ แล้วใครใช้ให้เอาเฮียเล ของฉันมาร้องเพลงวันงานด้วย   แล้วแบบนี้จะให้ทิ้งเฮียกลับบ้านได้ยังไง ต้องมาเป็นกำลังใจให้เฮียเลของข้าวสิถึงจะถูก   “เออ!!! แต่ถ้ามึงยังยืนเอ๋ออยู่ตรงนี้มึงจะไม่ได้เห็นเฮียเลมึงร้องเพลงห่าอะไรทั้งนั้น แล้วการที่มึงทรยศครอบครัวไม่ยอมกลับบ้านเพราะว่าจะมาดูผู้ชายร้องเพลงปิดงานแค่เพลงเดียวก็จะสูญเปล่า รีบ ๆ มึงวิ่งเลยอีข้าว”   อีแมนตุ๊ดเพื่อนรักเอ่ยเตือนสติฉันขึ้นมาเสียงดัง ก่อนจะจับไหล่ฉันหมุนตัวให้หันไปทางเวทีที่ตอนนี้มืดมิด มีเพียงไฟฟอลโล่สีขาวกำลังส่องไปยังคนคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงกลางเวที   เฮียเล...เขาอยู่ตรงนั้น   เสียงอินโทรเพลงเเสนคุ้นหูที่เปิดฟังอยู่ทุกวันทุกเวลาค่อย ๆ ดังขึ้น เสียงกรี๊ดร้องของคนทุกเพศทุกวัยในงานก็ดังแข่งกับเสียงดนตรีไม่แพ้กัน และที่เสียงกรี๊ดมันดังขนาดนั้นก็เพราะว่าคนที่ยืนอยู่บนเวทีคือเขา   'ทะเล'   ฉันอยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว   “มึงกูไปก่อนนะ ฝากเก็บเสื่อให้กูด้วย”   พูดจบฉันก็รีบใส่สเต็ปเท้านักวิ่ง วิ่งสุดใจขาดดิ้นพุ่งตรงไปที่เวทีเพื่อดูเฮียเลร้องเพลงทันที แม้ว่าจะได้ยินเสียงอีตุ๊ดตะโกนถามเสียงดังเกี่ยวกับเสื่อผืนนั้นที่ฉันบอกให้มันเก็บก็ตาม   “อีข้าว มึงเอาเสื่อมาทำไมวะเนี่ย!!!”   เออ เรื่องของกู ไว้จะตอบทีหลังตอนนี้กูขอไปดูเฮียที่รักของกูร้องเพลงก่อนอีตุ๊ดดดด