รัก(ลับ) - Friend with benefits

บทนำ สถานะ เกิดเป็นผู้หญิงสมัยนี้มันต้องสตรอง!          ก็สังคมเดี๋ยวนี้มันโหดร้าย ใครบอกให้พระเจ้าปั้นมนุษย์ผู้ชายน้อยกว่าผู้หญิงถึง 1.5 ล้านคนกันเล่า เหล่ากุลสตรีทั้งหลายเลยต้อง สตรองอยู่คนเดียวโด่เด่หรือที่เรียกว่าโสดถึง 5.6 ล้านคน เพราะถึงผู้ชายจะน้อยกว่าแค่ล้านห้ากว่า-กว่า แต่ชายแท้ที่ยังโสดมันจะมีเหลือเท่าไหร่กัน ส่วนที่เหลือก็เล่นตัวกันใช่ย่อยเสียเมื่อไหร่          ก็เพราะแบบนี้...          ความสัมพันธ์แบบ... ลักปิดลักเปิดถึงได้เกิดขึ้นเต็มเมืองมากกว่าความสัมพันธ์แบบจริงจัง สาวหัวสมัยใหม่ที่รู้สึกว่าเซ็กซ์เป็นเรื่องธรรมดาและธรรมชาติ ถึงไม่ใช่ผู้ชายเราก็ ‘ปลดปล่อย’ ได้เช่นกัน          หลายคนเลือกวันไนต์สแตนด์ แบบรักสนุกนะแต่ไม่ผูกพัน พออยากวันไหนค่อยไปหาหนุ่มมาเคี้ยวเอื้อง          หรือความสัมพันธ์ที่อธิบายยาก ซึ่งเราชอบตั้งในสถานะของ เฟซบุ๊ก ออกจะเอ้าธ์หน่อย แต่เชื่อเถอะสำหรับคนที่ไม่ชอบไถทวิตเตอร์ หรือเล่นอินสตาแกรม และยังรักปักใจกับพี่มาร์ก ซักเคอร์เบิร์กก็ยังมีอีกเยอะ Friend with benefits          ความพอใจทางเพศ สำหรับคนที่ไม่ชอบมั่วและไม่ทั่วถึง ผูกปิ่นโตกับใครสักคนที่รู้จักและไว้ใจได้ ไม่ใช่ผูกมัดแบบคู่รักที่อนาคตต้องแก่เฒ่าไปด้วยกัน หรือมีลูกมีหลานเต็มเมือง แต่ ‘เรา’ มีกันไว้แค่พอให้ ‘หายอยาก’          ถ้าอนาคตข้างหน้าเกิดเจอคนถูกใจที่เห็นแล้วรู้สึกอยากให้ลูกเหมือนพ่อหรือแม่ก็ค่อยเลิกรากันไป... ด้วยดี ห้ามหึง ห้ามหวง ความสัมพันธ์หยุดอยู่แค่คำว่าเพื่อน ‘เพื่อน’ ที่อาจจะเป็นทั้งเพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว เพื่อนที่ทำงาน และแน่นอนเพื่อนร่วมเตียง ที่มีไว้เพื่อบรรเทาความพลุ่งพล่านในเรื่องอย่างว่า          แต่กฎเหล็กของความสัมพันธ์นี้ก็คือ...          ห้ามให้ใครรู้ว่าเราคบกันแบบไหนเด็ดขาด!          เสียงกดออดดังลั่นไม่หยุดทำให้เจ้าของห้องบิดตัวอย่างขี้เกียจ เช้าวันเสาร์หลังจากแฮงก์เอ้าท์อย่างเมามันในคืนที่ผ่าน มันทำให้อลิยาไม่อยากจะลุกจากเตียงอบอุ่นนุ่มนิ่มนี้เลย          ดวงหน้ามันน้อย ๆ และผมเผ้ายุ่งเหยิงกำลังจะมุดลงใต้ผ้าห่มที่คลุมร่างอีกครั้ง หากว่าจะไม่ติดที่มีอะไรบางอย่างกีดขวางอยู่ หญิงสาวปรือตาขึ้นอย่างช้า ๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลแก่อมดำไม่รับรู้อะไรนอกจากแสงสว่างจ้า เธอหลับลงอีกครั้ง คิ้วเรียวขมวดมุ่นเป็นปมพลางครางอืออาอย่างขัดใจ เสียงกดออดดังลั่นเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้          อลิยา ลีฬหวรรณ สบถพึมพำพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นนั่ง เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่นึกสงสัยแกมขุ่นใจนิด ๆ ที่มีคนมาก่อกวนในเช้าวันหยุดแสนสบาย มือเรียวยกขึ้นขยี้ศีรษะเบา ๆ ส่วนอีกข้างกุมผ้าห่มแนบอก เธออ้าปากหาวและขยับจะก้าวลงจากที่นอนหากผ้าห่มมันไม่ยอมขยับตาม ดวงตาคู่สวยหวานซึ้งกะพริบถี่ พลางสะบัดศีรษะเรียกสติกลับมา          คืนวันศุกร์...          ปาร์ตี้... และ...          หญิงสาวเบิกตาโตหันขวับกลับไปมองยังด้านที่ควรว่างของเตียง และกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่          ผู้ชายผิวขาวเหมือนกับไข่ปอก ผมยุ่งดูเซ็กซี่ กำลังส่งยิ้มให้เธอทั้ง ๆ ที่หลับตา!          ‘เขา’ คนนั้นนอนคว่ำ ใบหน้าเอียงมาทางหญิงสาว มองเห็นแผ่นหลังเปล่าเปลือยลงไปจนถึงบั้นเอวที่สอบลง ผ้าห่มพันปิดหมิ่นเหม่แค่ช่วงสะโพก ต้นขาล่ำสันเต็มไปด้วยมัดกล้ามโผล่มายั่วยวนชวนให้ใจแตก          อลิยาตาปรือเหมือนเห็นนายแบบเพลย์บอยมานอนทอดกายตรงหน้า          แต่... เดี๋ยวนะ เดี๋ยว นี่ไม่ใช่!!          เย็นไว้อลิยา ใจเย็นไว้ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ          นี่สินะ! กฎมีไว้เพื่อแหก!!          “แก-ร-ร-ร-ร-ร!”          “อรุณสวัสดิ์” เสียงทุ้มนุ่ม ๆ ตอบรับ ดูอบอุ่นเหมือนมาดพระเอกเกาหลีตื่นนอนตอนเช้า          “ทำไมแกไม่กลับห้อง แกมานอนบนเตียงฉันจนเช้าทำไม!” อลิยาโวยแล้ว เมื่อกฎของ Friend with benefits มีข้อหนึ่งที่บอกว่า อย่านอนด้วยกันทั้งคืน เพราะหลังเสร็จกิจคนเรามักมีความรู้สึกทางอารมณ์ที่มากกว่าใคร่ การใช้เวลาบนเตียงด้วยกันนานเกินไปอย่างนอนด้วยกันถึงเช้า อาจทำให้ความรู้สึกที่มากกว่าความใคร่มันก่อตัวขึ้น โคตรอันตรายบอกเลย เมื่อกี้น่ะสด ๆ ร้อน ๆ เลย! “หืม-ม-ม-ม” คนนอนหลับตา เห็นแต่หน้าหลับพริ้มเอ่ยถาม “แล้วทำไมค้างไม่ได้” “กฎข้อที่--” “เสียงออดดังนานแล้วนะลียา” คู่นอนแบบ FWB ของอลิยาเอ่ยเหมือนไม่ใส่ใจ “ปล่อยให้กดนานเข้าเดี๋ยวลูกบ้านคนอื่นก็เอาไปฟ้องนิติ-กรคอนโดหรอก” เจ้าของห้องแยกเขี้ยวใส่ชายหนุ่มและจัดการดึงผ้าห่มมาพันตัวเองทั้งผืน พ่อหนุ่มหุ่นดีจึงกลิ้งไปนอนหงาย และข้างหลังว่าชวนใจแตกแล้ว เมื่อเห็นข้างหน้า อลิยาก็รู้สึกเหมือนเลือดกำเดาจะไหล หญิงสาวใจแข็งหันกลับมาเดินดุ่มไปที่ประตูห้องนอนซึ่งเปิดอ้า มีเสียงหัวเราะทุ้ม ๆ ดังไล่หลังมาเหมือนจะยั่ว แต่เธอบอกตัวเองไม่ให้สนใจและนึกทวนความจำว่าได้สั่งของออนไลน์อะไรไว้ CF ไปมากน้อยแค่ไหน พี่เขาถึงได้มาส่งเอาตอนเช้า เอ่อ... นาฬิกาบอกเวลาว่าสิบเอ็ดนาฬิกาแล้วในตอนนี้ มันก็ไม่ใช่เช้านี่เนาะ อลิยาอยากเขกหัวตัวเอง แต่ก็บอกว่าช่างเถอะ หญิงสาวเดินกุมผ้าห่มที่พันตัวกันอุจาดไปส่องตาแมวที่ประตู ดวงตาคู่หวานเบิกกว้าง อลิยายกมือขึ้นขยี้ใหม่และมองส่องอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจน! ดวงตาที่มองสบผ่านช่องตาแมวช่างคุ้นเหลือเกิน-น-น-น ตาย-ตาย-ต๊าย! ร่างบางดูอุ้ยอ้ายเพราะผ้าห่มคลุมตัววิ่งสับตีนแตกกลับเข้าห้องนอนและหยุดหอบที่ปลายเตียง FWB ของเธอเพิ่งลุกขึ้นนั่ง โชคดีที่เขาสวมบ็อกเซอร์แล้ว จึงไม่มีภาพชวนน้ำลายไหลให้เห็น คิ้วเข้มของเขาเลิกขึ้นแทนคำถามยามเห็นหน้าตาตื่นของเธอ “ดวิน!” “จำได้น่าว่าชื่ออะไร” อลิยายกมือทำท่าจะบีบคอเขา “อย่าเพิ่งกวนได้ไหมยะ!” ดวิน เคน เจนนินทร์ลูกครึ่งอเมริกา-ไทย-เกาหลีโคลงศีรษะ เขายังใจเย็นไม่ใส่ใจท่าทีแตกตื่นของอลิยาตอนที่หยิบกางเกงขึ้นมาสวม “รีบหน่อยได้ไหม จะทำชักช้าไปถึงไหนเนี่ย!” หญิงสาวยกมือขึ้นทึ้งศีรษะ หลังคว้าชุดที่ถูกอีกฝ่ายถอดขึ้นมาสวมลวก ๆ คนไม่ทุกข์ไม่ร้อนหยุดหันมามองคนร้อนใจอีกรอบ จงใจดึงกางเกงให้ค้างแค่ที่ต้นขา ปล่อยให้เห็นผิวขาวและกล้ามต้นขาเป็นมัด อลิยาทำตาโตแทบหลุดจากเบ้าใส่ ยกมือขึ้นชี้ปากให้เขาอ่านและฟังให้ชัด ๆ “อย่ามาอ่อยย่ะ! ตอนนี้ที่หน้าประตูพ่อกับแม่ฉันมา ถ้าแกไม่อยากถูกจับแต่งงานก็รีบเก็บข้าวของแล้วไปซ่อนซะ!!”