ธุลีรัก

เสียงเคาะประตูระรัวทำให้คนที่นอนซุกอยู่ใต้ผ้าห่มสะดุ้งน้อยๆ   หล่อนลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เหลียวซ้ายแลขวาพลางขยี้ตา ภายในห้องค่อนข้างมืดสลัว มีเพียงแสงโคมไฟข้างเตียงส่องสว่าง ปัง ปัง ปัง! เสียงนั้นยังดำเนินต่อไป ยังมีเสียงตะโกนอย่างดุดันเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา “บัว! ใบบัว!” คนที่ถูกเรียกยกมือลูบหน้า ถอนหายใจเฮือก ยังชั่งใจระหว่างจะไปเปิดประตูให้เขาหรือข่มตานอนอยู่บนเตียง แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เสมือนเขาไม่มีตัวตน   “ยัยบัวขี้แย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เปิด!” เสียงนั้นสั่งการอย่างเอาแต่ใจ...เป็นนิสัยของเขา ใบบัวไม่แปลกใจ เพียงแต่นึกรำคาญ หญิงสาวกัดฟัน ทนฟังเสียงเขาอยู่ได้ไม่นานก็ต้องจำใจก้าวลงจากเตียง เดินไปเปิดประตู...ทำเพียงเปิดแง้มไว้เล็กน้อย แล้วมองเขาผ่านรอยแยกของประตูซึ่งห่างไม่ถึงคืบ ‘เขา’ เอามือข้างหนึ่งเท้าผนัง มืออีกข้างล้วงกระเป๋า   เสื้อเชิ้ตปล่อยชายยับย่น สีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาลึกโหล    ยามนี้มันหรี่ปรือขณะพยายามเพ่งมองเข้ามาภายในห้อง “เปิด!” เขาส่งเสียงอีก พลางใช้มือตบประตูรัวๆ ใบบัวขมวดคิ้วไม่พอใจ ยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก ส่งเสียงห้ามปราม “เบาๆ สิคะ เดี๋ยวก็ตื่นกันทั้งบ้านหรอก” “บ้านนี้ก็มีแค่เธอกับฉัน จะต้องไปกลัวใครตื่นอีก” “ไม่ได้มีแต่เรานี่คะ ป้าจวน ป้าพิศ น้านิด พี่หน่อย...”  คนฟังคล้ายไม่อยู่อารมณ์จะทนฟังได้ เขายกมือห้าม ตวาดครั้งหนึ่ง “พอ!” จากนั้นจึงสำทับต่อว่า “ใครจะตื่นไม่ตื่นไม่ใช่เรื่องของฉัน ที่นี่บ้านฉัน ฉันอยากจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน” ใบบัวพยักหน้า “ค่ะ บ้านนี้ของคุณ คุณย่อมมีสิทธิ์    แต่ฉันอยาก...” เขาแทบไม่ฟังสิ่งใด โถมใส่ประตูครั้งเดียว ร่างของหล่อนก็แทบกระเด็น หญิงสาวเซถอยหลัง ไม่ทันได้ทรงตัวด้วยสองขาที่เมื่อยล้า ชายหนุ่มก็คว้าเอว กระตุกแรงๆ ครั้งหนึ่ง หล่อนพลันถลาสู่อ้อมกอดของเขา กลิ่นแอลกอฮอล์ชวนคลื่นเ**ยนลอยรุนแรงจนต้องนิ่วหน้า “คุณเตเมา” หล่อนดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าเบี่ยงหลบไปมา พูดเสียงอุบอิบ “เหม็น” คนถูกว่าเลิกคิ้ว มือร้อนๆ จับปลายคางของหล่อนบังคับให้แหงนเงยหน้า ใบหน้าผ่องใสแดงก่ำ ดวงตาดำแวววาวในความมืดสลัว   “ไม่ชอบเหรอ?” เขาเหยียดยิ้ม “ดีสิ...” พร้อมกับคำพูดนั้นเขาก็ยื่นหน้าเข้ามา เอาแก้มมาทิ่มปลายจมูกของหล่อน    “ยิ่งเธอไม่ชอบ ฉันก็ยิ่งอยากเข้าใกล้” “อื้อ! คุณเต! ไม่เอา!” หล่อนยกมือดัน บ้างปัดป่ายบ้างตบตี แต่ไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก ยิ่งทำให้ตนเองเสียเปรียบกว่าเดิม เพราะเขาจับหล่อนพาดบ่าแล้วทุ่มลงบนเตียง  ร่างของหล่อนกระเด้งกระดอนเล็กน้อย ยังไม่ทันลุก เตียงก็ยุบยวบจากน้ำหนักของเขา เตชิตคุกเข่าอยู่เหนือเรือนร่างของหล่อน รูปเงาของเขาสูงใหญ่ บ่ากว้าง อกกำยำ ช่วงแขนยาวล่ำสันบึกบึน ใบหน้าที่แสงโคมไฟส่งกระทบนั้นกระด้างดุดันกว่าเคย  “คุณเต จะทำ...” ถามไม่ทันจบประโยค เสียงของหล่อนก็กลืนหายลงไปในลำคอเพราะถูกปิดกั้นด้วยริมฝีปากหยักหยาบ เขาจูบหล่อน! ใบบัวไม่คิด...ไม่เคยคิดว่าเขาจะทำแบบนี้ อาการช็อกไปชั่วขณะทำให้หล่อนนอนแน่นิ่งปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ ริมฝีปากหยาบกร้านบดจูบดุดัน ขยี้รุนแรงจนหล่อนรู้สึกเจ็บ นี่ไม่ใช่จูบที่ละเมียดละไมและอ่อนหวานอย่างที่เคยฝันถึง ใบบัวตัวสั่นสะท้าน น้ำตาซึม ในความรู้สึกอันท่วมท้นคือโทสะที่อัดแน่นอยู่ในอก หล่อนพยายามหลบหลีก เบี่ยงศีรษะไปมา เขาก็ตามไม่ลดละ  “หยุดนะคุณเต!” หล่อนตะโกนเสียงแข็ง และยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาปิดปากเขาได้สำเร็จก่อนที่เขาจะจู่โจมใส่หล่อนอีกครั้ง  “หยุด? เธอกำลังห้ามใครอยู่ หืม?” เขากระซิบข้างใบหู เสียงกระแทกกระทั้นประชดประชัน “คืนนี้ฉันเป็นผัวของเธอนะ คืนแต่งงานของเราจะให้ฉันนอนเฉยๆ หรือยังไง” “คุณเตเคยบอกว่าเกลียดบัว ไม่มีทางแตะต้องบัว ไม่มีทางเอาบัวทำเมียไง ลืมไปแล้วเหรอคะ” “ใช่ ฉันเคยพูด” ดวงตาสีสนิมเหล็กวับวาวขึ้นมาด้วยอารมณ์ชนิดหนึ่ง “แต่ไหนๆ เราก็แต่งงานกันแล้ว เธอเองก็ได้ส่วนแบ่งมรดกของพ่อไปแล้ว จะมาหวงอะไรกับเรื่องแค่นี้ ก่อนพ่อทำพินัยกรรมนั่น เธอก็คิดดีแล้วไม่ใช่หรือ ตอนนั้น...ไม่ได้เตรียมใจไว้แล้วหรือไงว่าจะต้องมาเป็นเมียฉัน” “ก็คุณเตเกลียดบัว” เสียงของหล่อนเริ่มสั่นเครือ แววตาวิตกกังวลและหวาดกลัว  “แล้วยังไง เธอเลยคิดว่าฉันจะไม่แตะต้องเธองั้นหรือ?”    เขาหัวเราะ ก่อนจับข้อมือของเธอล็อกไว้เหนือศีรษะทั้งสองข้าง    “เคยคิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ฉันเปลี่ยนใจแล้ว เธอยอมเอาตัวเข้าแลกกับเงินขนาดนี้ จะให้ฉันปล่อยเธอไปได้ยังไง” ริมฝีปากหยักหนาบดจูบลงมาอีกครั้ง...ทั้งขบเม้ม ดูดดึง บดขยี้จนปากของหล่อนบวมช้ำ  เขาถอนริมฝีปากออก มองผลงานของตัวเองแล้วก้มหน้าลงมาอีกครั้ง จูบของเขาไม่เคยอ่อนโยน มันเต็มไปด้วยอารมณ์ของโทสะและความคับแค้น  แคว้ก! เสียงชุดนอนของหล่อนฉีกขาดดังขึ้นในความมืด     สั่นคลอนหัวใจ ใบบัวส่ายหน้า ห้ามปราม หากเขาไม่ฟังเสียง กระชากเสื้อผ้าของหล่อน โยนไปกองกับพื้น ก่อนถาโถมเข้าใส่หล่อน ตักตวงจากหล่อนจนสะอื้นไห้ ความเจ็บปวดเสียดแทงทุกอณู น้ำตาหลั่งรินตกต้องผ้าปูที่นอนสีขาว หล่อนนอนตัวสั่นหมดเรี่ยวแรง เนื้อตัวของหล่อนมีรอยจูบของเขาประทับอยู่ มันช้ำเป็นจ้ำๆ ตัดกับสีผิวเห็นได้ชัดเจน  เขาพลิกตัวนอนหงายหายใจหอบ  ท่ามกลางความเงียบสงัด หัวใจดวงหนึ่งรวดร้าวเจียนจะขาดใจ ประหนึ่งถูกฉีกทึ้งหัวใจเป็นชิ้นๆ ใบบัวพลิกตัวตะแคง ขดตัวเข้าหากัน กอดตัวเองอยู่กับความหนาวเหน็บ เพียงครู่เดียว กระไออุ่นของเขาก็โอบล้อม แล้วมือใหญ่ก็โลมลูบไปบนเนื้อตัวของหล่อนอีกครั้ง ริมฝีปากร้อนๆ ซุกไซ้ตรงซอกคอ เลื่อนไปยังท้ายทอย แล้ววกมาที่ใบหู ยามเขาขบเม้ม หล่อนพลันสะท้านเพราะความเสียวซ่าน   สิ่งที่แกร่งร้อนกำลังดุดันอยู่ตรงบั้นท้ายของหล่อน เขาขยับสะโพกเสียดสี ในขณะที่ทรวงอกอิ่มถูกเขาบีบเคล้นครั้งแล้วครั้งเล่า  “อื้อ...” ใบบัวส่งเสียงประท้วง ก่อนเม้มปากแน่นพยายามควบคุมอารมณ์ของตนเอง หากสุดท้ายหล่อนก็ส่งเสียงคราง   ออกมา  เสียงครางแผ่วหวานอ้อนวอน เขาพึงพอใจ หัวเราะแผ่วในลำคอ  และทำให้หล่อนร้องครวญครางเช่นนั้นแทบทั้งคืน