เขาคือตรีทศ ปัจจภาคย์...บุรุษผู้เกลียดชังเธอสุดขั้วหัวใจ แม้เมื่อยามต้องร่วมทางเดินเดียวกันในระยะเวลาหนึ่งปี เขาก็ไม่เคย ‘ใจดี’ กับเธอเลยสักครั้ง เขาก้าวเท้าพรวดเดียวมายืนตรงหน้า ใกล้มากพอที่ลมหายใจร้อนผ่าวจะรินรดบนหน้าผากเกลี้ยงเกลา สายตาของเข้าจับจ้องเธอแน่วนิ่ง ก่อนกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าราวกับต้องการสำรวจว่าเธอแต่งกายเหมาะสมคู่ควรกับการเป็นภรรยาของเขาหรือไม่ แต่ใครจะรู้...เจ้าสาวที่ใครๆอิจฉา ยามนี้ต้องกล้ำกลืนฝืนทน และเก็บกดรอยน้ำตาไว้ในก้นบึ้งของหัวใจอย่างสุดความสามารถเพียงใด! พรนภัสแตะปลายนิ้วบนแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย แหวนที่ไม่มีความสำคัญอันใด นอกเสียจากเป็นหลักประกันว่าเขาจะได้มรดกทั้งหมดจากผู้เป็นบิดา!

เขาแต่งงานเพราะมรดก ส่วนเธอแต่งงานเพราะอยากทดแทนบุญคุณ คนหนึ่งแสนชิงชัง อีกคนซ่อนรักไว้มิดเม้น สุดปลายทางแห่งรักจะสิ้นสุดลงที่ใด อาจสุขสมหรือทรมานดั่งถูกเฉือนหัวใจทั้งเป็น

ใครๆ ก็ย้อนเวลามาเป็นคุณหนู ไฉนเธอจึงย้อนเวลามาเป็นแมวเล่า!! หลี่หยางอยู่เหนือเรือนร่างของเธอ ใช้สองแขนคร่อมตัวเธอไว้ กักขังไม่ให้หนีไปทางใด ถิงถิงกะพริบตา ภาพอันพร่าพรายด้วยแสงสีชมพูกลับคืนสู่ปกติ มีเพียงใจเท่านั้นที่ยังคงระริกไหว “คิดยั่วยวนข้า?” เขาถามเสียงแหบพร่า แววตาดุดันจริงจัง ยามมองสบคล้ายดั่งถูกดึงลงสู่หุบเหวลึก “เป็นท่านเองที่...ที่...จูบข้า” เธอพูดเสียงอุบอิบ “หาใช่ข้าเป็นคนเริ่ม”