ขอเลื่อนสถานะจากเพื่อนเป็นแฟนเธอได้ไหม..

@มัธยมLK "เธอ...เธอคนนั้น" เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลังของยี่หวาแต่เธอไม่ได้ยินเพราะเสียบหูฟังในขณะเดินออกจากรั้วโรงเรียน. "กรี๊ด..!!"... ยี่หวาร้องเสียงหลงเพราะตกใจที่อยู่ๆมีคนพุ่งหลาวมารวบและกอดเธอพร้อมพากันล้มลงไปกับพื้นหญ้าข้างๆสนามบอล "นะ นายทำบ้าอะไ.ร..!!" ตั้งสติได้ยี่หวาหันมาเอาเรื่องคนที่วิ่งมาชนเธอทันทีและตกผลึกตะลึงในความหล่อของอีกฝ่าย.. "หึ คนอุตส่าห์มาวิ่งมาช่วยยังทำตาขว้างอยู่ได้". พระนายสถบแบบหัวเสียจริงๆก็ไม่ใช่หน้าที่อะไรที่เขาต้องช่วยเลยแถมมาเจอใบหน้าอันบึ้งตึ้งของคนที่ตัวเองอุตส่าห์ช่วย.. "เฮียเจ็บไหม" เสียงหวานของพระพายดังขึ้นหลังจากเห็นภาพพี่ชายและเพื่อนนักเรียนอีกคนและดูเหมือนว่าเธอคนนั่นพึ่งย้ายมาใหม่ด้วย.. "เตงเจ็บตรงไหนไหม".. "พระพาย.." เสียงเบาหวิวของยี่หวาขานตอบเมื่อเงยหน้ามองไปทางด้านหลังของอีกฝ่าย.. "มีใครเป็นอะไรมั้ง" อาจารย์วีรเทพครูพละเดินออกมาหลังเหตุการณ์ที่พึ่งผ่านพ้นไปเพียงห้านาที.. "หนักครับ"... พระนายถือโอกาสพูดขึ้น "หนักไรเราพระนาย".. "ยัยหมูนี้หนัก".. พูดจบแล้วหันมาทางคนที่ทับนั่งเขาอยู่ (หุ่นของยี่หวาคือเพียวลมมากเอาไหนมาอ้วน) "พี่นายพูดอะไรเพื่อนพายตัวเล็กนิดเดียว". "เราขอโทษ " "..." พึ่งนึกได้ว่านั่งทับขาคนที่ช่วยเธอไว้ "พึ่งนึกได้หรือไง"... "พูดได้แบบนี้แปลว่าไม่เป็นอะไรมาก"... ครูหนู่มรู้ดีว่าเด็กๆคงไม่เจ็บตัวมากเพราะล้มลงสนามหญ้าพอดีแถวตัวเต็งแบบพระนายจะปากดีใช้การได้อยู่.. "หนูไม่เป็นไรค่ะ.." ยี่หวาหันไปตอบอาจารย์.. "มาเราช่วย"..พระพายยืนมือให้เพื่อนสาว.. "ขอบใจค่ะ".. "สำเนียงแปลกๆนะ".. "เราเป็นคนเหนือนะ.." ^___^ "จริงหรือ.." "จะคุยอีกนานไหมช่วยดึงหน่อย"... ชายหนุ่มวัยสิบหกรู้สึกเหมือนโดนละเลยก็เลยโวย.. "โตแล้วลุกขึ้นเองดิ".." พระพายเริ่มหมั่นใส้พี่ชายแต่เธอเองรู้สึกแปลกใจอยู่นะ พี่ชายเธอไม่เคยออกตัวช่วยใครแบบนี้มาก่อน.. "งั้นเราช่วย".. ยี่หวาต้องการทดแทนคุณ.. "คิดได้ด้วยนี้".. ____________ 3ปีต่อมา..... "หวา...หวา.." เสียงเรียกขานของพระพายที่กำลังนั่งในรถของพี่ชายตะโกนเรียกเพื่อนสาวที่กำลังเดินอยู่ฟุตบาทข้างทาง.. "อ้าวหนูพาย " เสียงใสๆทำเธอสมาธิหลุดวันนี้เป็นวันรับใบประกาศวุฒิศึกษาชั้นมปลายแต่พ่อติดงานแถมโรงเรียนไม่ไกลบ้านเธอเลยมารับเองกำลังจะเดินข้ามสะพานลอยแต่ดันได้ยินเสียงเพื่อน. "ยัยพาย บนถนนจะมาโหวกเหวงทำไมนี้" พระนายนั่งเล่นเกมส์อยู่ด้านหน้าเหลือบตามองปลายทางที่มาของต้นเสียงและหันไปบ่นน้องทันที "ยุ่ง.." เจอพี่ว่าให้หน้ายุ่งเลยแต่ไม่ใส่ใจ.."เตงกลับไง".. "เราแค่ขึ้นสะพานข้ามไปฝั่งทางโน้นก็ถึงบ้านแล้ว.." ^__^.. เธอไม่อยากอธิบายเพิ่มกลัวคนข้างในจะหงุดหงิดในระหว่างเล่นเกมส์.. "เง้อ เราอยากไปบ้านเตงจัง"... "ช่วงนี้ป๊าม้าไม่อยู่ รอก่อนนะ"... แม้ว่าแม่จะจดทะเบียนกับพ่อเลี้ยงนานแล้วเธอยังคิดว่าตัวเองคือผู้อาศัยอยู่เลยไม่กล้าชวนใครมาบ้าน.. "ได้ๆเขาจะรอนะ" เธอเข้าใจเพราะเพื่อนเล่าให้ฟังอยู่แม้ว่าจะเคยเห็นคนที่มารับมาส่งเพื่อนช่วงแรกท่านดูใส่ใจเพื่อนอยู่มากนะแต่เพราะที่ทำงานกับโรงเรียนมันคนหล่ะทางเพื่อนสาวของเธอเลยอาสามาเอง.. "พูดจบยังจอดรถแบบนี้นานคนเขาจะว่าให้"... สกายดูเวลาแล้วมันควรไปได้แล้ว . "สวัสดีค่ะพี่สกายหนูลานะคะ.." เธอยกมือไหว้พี่ชายอีกคนของเพื่อนก่อนจะบอกลา "ไว้คุยกันในไลน์นะ" ..และแลตามองอีกคนนั่งอยู่ตรงเบาะหน้าแม้ว่าเขาจะไม่คุยกับเธอเลยก็ตาม.. "อืม "....พระพายยกมือโบกลาเพื่อน ยี่หวายืนมองรถหรูของคนชื่อสกายแล่นออกไปจากจุดที่จอดคุยกับเธอจนสุดหางตาเธอถึงเดินขึ้นสะพานลอยเพื่อกลับเข้าบ้าน สวัสดีค่ะชื่อยี่หวา หวันยี่หวา ศิริบุตรเป็นลูกสาวคนเดียวของแม่นับดาวส่วนพ่อเธอรู้ว่าเป็นใครแต่เธอไม่มีโอกาสเจอเพราะท่านเสียตั้งแต่เธออยู่ในท้องแม่และใช้ชีวิตอยู่แม่สองคนจนจบประถมและอยู่ๆพ่อเลี้ยงก็เข้ามาในชีวิตของเธอกับแม่ท่านใช้ความรักที่มีทำให้เธอเปิดใจจนจบมัธยมต้นเลยย้ายมาเรียนที่กรุงเทพฯ ทำให้เจอสุภาพบุรุษนามว่าพระนายเธอแอบปลื้มที่เขาช่วยครั้งแม้ว่าจะไม่ตั้งใจช่วยก็ตามแต่ก็ประทับใจทำไงได้หล่ะชอบไปแล้วนี้ (ได้แต่เก็บไว้ในใจ).. ________ พาร์ท..พระนาย พอจบม.ปลายมันก็มีแต่เรื่องวุ่นวายใจเขาอยากเรียนวิศวะแต่น้องสาวอยากเรียนบริหารที่จริงๆต่างคนต่างเรียนก็เป็นไปได้แต่มันติดอยู่ที่ เพื่อนที่เคยสนิทของเขามันดันเลือกเลือนคณะเดียวกับน้องสาวทำให้เขาไม่กล้าแยกที่เรียน... "คุยอะไรกันเยอะ.." หลังจากรถแล่นออกมาได้นิดหนึ่งชายหนุ่มก็บ่น.. "เพื่อนหนู หนูจะคุยก็สิทธิ์ของหนูซิ".. "คุยอะไรคุยได้แต่นั้นกลางถนน" "คุยแป๊บเดี่ยวเองไหม"... " วุ่นวาย.." ผมชื่อพระนาย รพิชา รุ่งเรืองไพรกิจศาล อายุตอนนี้สิบแปดปีครับยังคิดไม่ตกว่าจะเขาเรียนต่อที่คณะอะไรใจอยากไปวิศวะ ใช่ผมชอบวิศวะนี้เนอะแต่ยัยน้องได้โควต้าไปแล้วสบายนางหล่ะ.. ผมเป็นลูกชายคนที่สองของพ่อหมอครามกับแม่จันทร์เจ้าครับ... "เฮียแระวุ่นวาย"... สำหรับเธอแล้วในบ้านนี้เธอคือที่หนึ่งห้ามใครมาว่า..กอดอกสะบัดหน้ามองข้างทางงอนพี่ชาย... "เราสองคนจะขึ้นมหาลัยแล้วนะ"... สกายแอบแลมองสองแสบของเขาอยู่กันมาสิบแปดปีแล้วเขาชินชากับพฤติกรรมคู่นี้มากๆตอนเด็กๆซนยิ่งกว่าลิงเลยจนพี่น้องทุกคนส่ายหน้าเอือมระอา โตมานึกว่าจะรู้ความดื้อหนักไปอีก.. " โป้ง..สองเฮีย"... ถึงแม้จะรู้แต่พระพายยังติดนิสัยน้องคนเล็กเสมอ "ยัยลูกแง่"... "หยุดครับเฮียต้องการสมาธิ"... __________ ในระหว่างเดินเข้าหมู่บ้านตัวเธอพึ่งมาสังเกตุว่าบ้านหลังถัดจากเธอมีการบูรณะใหม่.. "บ้านใครกัน.." ได้แต่เก็บความสงสัยเพราะอยู่มาเกือบสามปีบ้านนี้ถูกปิดไว้แต่ก็ยังมีคนมาถ่างหญ้าและรดน้ำต้นใม้อยู่ปล่อยครั้ง.. "ปิ๊กมาหล่ะกาลูก" (กลับมาแล้วเหรอลูก) นับดาวยืนตัดกิ่งกุหลาบหน้าบ้านอยู่นานแล้วพอเงยหน้าขึ้นเห็นลูกสาวยืนมองอะไรซักอย่าง.. "เจ้าแม่"... เสียงของมารดาดีงขึ้นทำเธอต้องหยุดสนใจแล้วหันมาตอบ.. "ฟ่ออะสังกะ" (มองอะไรหรือ) คำถามต่อมาเมื่อสังเกตเห็นก่อนหน้า.. "หั้นบ้านหลังปุ้นเปิลกำลังซ่อมแม่นก่อนเจ้า" (เห็นบ้านหลังโน้นกำลังซ่อมแซมใช่ไหมค่ะ)...ชี้นิ้วไปทางบ้านอีกสองหลังถัดไป.. "อ๋อ..บ้านหลังหั้นเจ้าของเปื้อนจะปิ๊กมาอยู่มั้งแม่ได้ยินมาจะอี้นา" (บ้านหลังนั้นเจ้าของจะกลับมาอยู่แม่ได้ยินมาแบบนี้นะ).. เธอได้ยินชาวบ้านพูดกันแต่ก็ไม่สืบต่อแต่สามีบอกอยู่ว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กๆของสามีแต่หายไปไหนไม่รู้สิบกว่าปีแล้ว "พ่อหล่ะค่ะ"... ยังไม่เห็นรถของพ่อเลี้ยงเลยถามขึ้นมา.. "พ่อมีประชุมนะ"... "อั้นน้องขึ้นไปเปลี่ยนชุดแล้วลงมาจ๋วยแม่เน้อ" (งั้นหนูขึ้นไปเปลี่ยนชุดแล้วลงมาช่วยแม่นะคะ) เธอชอบช่วยแม่จัดดอกไม้มากเคยคิดจะทำบุหงาไว้แจกเพื่อนๆแต่ไม่มีเตาอบ.. ____________ หนึ่งเดือนต่อมา พระนายกับพระพายฟาดฟันกันเรื่องเรียนต่อคณะแต่สุดท้ายพระนายก็ต้องยอมให้น้องเสมอเพราะเขารักน้องแต่ที่ทำตัวเป็นจระเข้ขว้างไปงั้นแค่แกล้งไม่มีอะไรเลย... "สุดท้ายก็ต้องยอม" พระพายยิ้มให้ชัยชนะเธอมีความฝันที่แปลกว่าชาวบ้าน เลือกเรียนคณะนี้เพราะมีคนที่อยากเป็นเพื่อนด้วยมาเรียนแค่นั้นเอง.. "ปู่ขอเถอะ" มองค้อนจริงๆไม่ต้องมีคนขอเขาก็แค่อยากรวนน้องเล่นๆไม่คิดอะไรเกินจากนั้น. "แพ้แล้วพาลชิไปคุยกะหวาดีกว่า .".. เธอคุยอยู่กับยี่หวาทุกวันแต่ลืมถามเพื่อนว่าจะเรียนต่อคณะไหนตลอด.. #ยี่หวา# พระพาย..: ก๊อกๆๆคนสวยยู่ไหมค่ะ ^__^ ยี่หวา...: อยู่คร้า..^__^ พระพาย..:คุยกันอยู่ทุกวันลืมถามเลยว่าตัวเองเรียนต่อคณะอะไร.. ยี่หวา...: อืมเลือกอยู่สองทางค่ะ..แล้วหนูพายหล่ะ พระพาย..: พายได้โควต้าแล้วนะเผื่อลืม". ยี่หวา...: 😑😑😑 พระพาย..: มาเรียนคณะเดียวกันไหม..? เฮียนายก็เรียนนะ..(รู้ว่าเพื่อนชอบเฮีย) ยี่หวา...: อืมคิดก่อนนะ"... พระพาย..: เขาจะรอเตงนะ".. ยี่หวา...: จร้า... ^__^ จากคณะทางเลือกกลายเป็นคณะที่ต้องเลือกในเมื่อคนที่แอบชอบเรียนได้อยู่ใกล้ๆก็ดีกว่ามองห่างป่ะว่ะ.. ยี่หวา...: เราตัดสินใจแล้ว ^__^ ____________..