I Give My First Love To You

1 สบตา วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของการเรียนปีสาม ฉันยกมือขึ้นดันแว่นสายตา จ้องมองไปยังไวท์บอร์ดด้านหน้า ฉันกำลังรอเรียนวิชาภาษาอังกฤษ ภายในห้องมีนักศึกษาไม่มากเนื่องจากยังไม่ถึงเวลา ฉันเลือกนั่งที่นั่งริมสุด แถวเกือบท้ายๆเพราะไม่อยากนั่งหน้าสุด มันเด่น นั่งหลังสุดก็อาจจะเด่นได้เหมือน คือฉันไม่ชอบให้ใครรู้ว่าฉันมีตัวตนน่ะ แบบว่ามันไม่มั่นใจเอาซะเลย... ไหนๆก็อยู่ว่างๆแล้วฉันจะหยิบไดอารีขึ้นมาเขียน แล้วจะเล่าให้ฟังว่าทำไมฉันถึงมาเรียนที่มหาลัยเอกชนนี้ทั้งๆที่ระดับสมองของฉันนั้นสามารถเข้าเรียนที่มหาลัยรัฐบาลได้สบายๆ ​ในวันที่ทุกอย่างไม่เป็นใจเมื่อสามปีก่อน วันนั้นเป็นวันที่อะไรๆก็ดูจะเร่งรีบไปหมด ฉันยกมือข้างที่ถือหนังสืออยู่ขึ้นดันแว่นสายตาของตัวเองอย่างเคยชิน ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือเล่มหนาขณะที่มืออีกข้างเกี่ยวเอาห้วงจับไว้อย่างหลวมๆ บนรถไฟฟ้าแน่นขนัดในตอนเช้า เวลาเร่งด่วนที่ด้านนอกนั้นฝนก็ตกหนักไปด้วย ฉันกำลังจะไปสอบตรงเข้ามหาลัยรัฐบาลอันดับหนึ่งของประเทศ ด้วยคะแนนและผลงานที่สั่งสมมาบวกกับสติปัญญาและการอ่านหนังสืออย่างหนัก ให้ตายยังไงฉันก็เข้าเรียนที่นั่นในคณะที่ต้องการได้อย่างแน่นอน อีกเพียงสองสถานีก็จะถึงเวลาที่ฉันต้องลงแล้ว แน่นอนว่าฉันยังไม่เงยหน้าขึ้นจากหนังสือเลย แต่ก็รู้สึกได้ว่ารถไฟฟ้าจอดที่สถานีหนึ่งก่อนที่คนกลุ่มใหญ่จะพากันอัดเข้ามาด้านในจนแน่นไปหมด ตัวของฉันถูกเบียดจนชิดประตูอีกด้าน หลังฉันชนผนังประตู อากาศหายใจก็น้อยลงฉันขยับซ้ายขวาไม่ได้แม้แต่น้อย จนแล้วจนรอดฉันจำต้องเก็บหนังสือลงกระเป๋า พอเงยหน้ามองตรง... ห่างออกไปเพียงไม่ถึงสองเซนติเมตร ตรงหน้าของฉันคือแผลอกของผู้ชายร่างสูง สูงขึ้นไปอีกหน่อยคือคางของเขา ผู้ชายคนนั้นไม่ได้มองมาที่ฉัน แต่ฉันนี่สิ... ที่ตัวแข็งทื่อจ้องมองเขาอย่างไม่กระพริบตา ร่างสูงเจ้าของใบหน้าอันทรงสเน่ห์ ไร้ความรู้สึก ใจฉันเต้นแรงขึ้นมาในทันใด ในจังหวะที่ฉันกำลังจ้องหน้าเขาอยู่นั้น อยู่ๆรถไฟฟ้าก็ชงัก ส่งผลให้ผู้คนเซตัวมาทางเรา ชายหนุ่มตรงหน้าฉันขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นจนหน้าของเราแทบชนกัน จังหวะนั้นเขาหันมาสบตาฉันนิ่ง สายตาว่างเปล่าที่กำลังมองมาทำเอาฉันแทบบ้า ในตอนนั้น... จากที่ไม่เคยสนใจใครหรือผู้ชายคนไหน... ฉันใจเต้นแรงกับเขาจริงๆ เราสบตากันอยู่ประมาณแปดวินาที ฉันได้กลิ่นบุหรี่และกลิ่นเหล้าออกมาจากตัวเอง ฉันหยุดมองเขาไม่ได้จริงๆ จนกระทั่งเขาเริ่มทำสีหน้าไม่พอใจใส่ฉัน ฉันรีบก้มหน้าลงในทันในจนถึงสถานีที่ฉันต้องลง ฉันเสียใจเล็กน้อยที่ต้องไปจากเขา... แต่เพราะมีการสอบและอนาคตรออยู่ข้างหน้าฉันเลยจำเป็นต้องเดินออกไปจากรถไฟฟ้าขบวนนั้น แต่เพราะ... คนที่เบียดและดันฉันออกมานั่นทำให้ฉันล้มลงอย่างแรงตรงหน้าประตูรถไฟฟ้า แว่นสายตาฉันกระเด็นออกไป และเพราะฉันสายตาสั้นมากจึงทำให้ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย เสียงสัญญาประตูรถไฟฟ้ากำลังจะปิด ในตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองอาจกำลังจะตาย ทำไมไม่มีใครยื่นมาช่วยฉันสักคน... แต่แล้วแขนของฉันถูกกระชากอย่างแรง ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน... สายตาของฉันเห็นเป็นลางๆ เขาคนนั้นกำลังยื่นแว่นสายตามาสวมให้ฉัน... เมื่อฉันได้แว่นตากลับมาฉันก็ได้เห็นว่าคนที่ช่วยฉันไว้คือเขา... ผู้ชายคนนั้น "ขะ... ขอบคุณค่ะ" ฉันก้มหน้าก้มตาเก็บกระเป๋าและบอกขอบคุณเขาที่กำลังมองหน้าฉัน ร่างสูงลุกขึ้นยืน ก่อนจะยื่นมือมาให้ฉัน ฉันมองหน้าเขาสลับกับมือหนา... เกิดมาฉันยังไม่เคยจับมือผู้ชายเลยจริงๆนะ แล้วฉันก็คว้ามือเขาไว้แน่นแล้วยันตัวเองให้ลุกขึ้น จากนั้นเขาก็หันหลังเดินออกไปโดยที่ไม่พูดกับฉันแม้สักคำ... แต่ที่พื้นนั่น... มือถือของเขาตกอยู่... ฉันก้มลงคว้ามันก่อนจะวิ่งตามเขาไป แต่เขากลับหายไปแล้ว ฉันพยายามมองหาเขาแต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ แต่ฉันรอนานไม่ได้ เพราะฉันต้องรีบไปสอบ ตั้งแต่ตอนนั้นมือถือของเขาก็อยู่กับฉันมาโดยตลอด หลังจากที่ออกจากห้องสอบฉันถือวิสาสะเล่นมือถือของเขาจนได้รู้ชื่อไอจี ไลน์ และเฟสบุค ทวิตเตอร์ เอาเป็นว่าฉันใช้เวลาเพียงนิดเดียวก็ได้ข้อมูลของเขามาทั้งหมด... เขาชื่อรอสส์... ที่มาจากทะเลรอสส์เป็นอ่าวลึกในมหาสมุทรใต้ของทวีปแอนตาร์กติกาที่ตั้งอยู่ระหว่างดินแดนวิคตอเรียกับดินแดนมารีเบิร์ด เรียนที่โรงเรียนTIS เราอายุเท่ากันเขาเกิดวันอาทิตย์ที่ 10 สิงหา ในตอนนั้นก็อายุสิบแปดเท่ากับฉัน และจากในไลน์กลุ่มที่เขาคุยกับเพื่อนฉันก็ได้รู้ว่าเขากำลังจะต่อมหาลัยอะไร ในตอนนั้นอยู่ๆก็มีสายหนึ่งโทรเข้ามาฉันกดตัดสายทิ้งแล้วปิดเครื่องทันที ฉันไม่ได้คิดจะขโมยมือถือเขาหรอกนะ แต่แค่ไม่อยากคืน... ไม่อยากให้เขารู้ว่าฉันเก็บได้ ไม่อยากให้เขารู้ว่าฉันเปิดอ่านไลน์และเล่นมือถือของเขา... เขาทำให้ฉันเริ่มเขียนไดอารี เขากลายเป็นคนที่ฉันเพ้อถึงแทนที่จะเป็นไอดอลเกาหลี ไม่รู้ทำไมฉันถึงได้บ้าเขามากขนาดนั้น รู้เพียงว่าฉันจะไม่เข้าเรียนที่มหาลัยรัฐบาลอันดับหนึ่งแต่ฉันจะไปเรียนที่เดียวกับเขา... ฉันเข้ามาเรียนที่นี่ เฝ้ามองเขามาตลอดสามปีโดยที่ไม่เคยเปิดเผยตัวตน ฉันไม่คิดจะบอกชอบหรือสารภาพอะไรกับเขาทั้ง สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือการได้แอบมองเขาทุกวันเท่านั้น... บ้าไหมล่ะ? เพื่อนสนิทของฉันที่อยู่ต่างมหาลัยบอกว่าฉันมันบ้าผู้ชาย แล้วก็โรคจิต ฉันไม่เถียง... ทำไงได้ฉันชอบเขามากจริงๆ ชอบโดยที่ไม่เคยพูดคุย ชอบจากการเฝ้ามองล้วนๆเลยล่ะ ฉันใช้เวลาส่องไอจีเขามากกว่ามานั่งคิดเรื่องอนาคตของตัวเองซะอีก ฮะๆ ประตูห้องเรียนถูกเปิดออก ฉันเงยหน้าขึ้นมองหวังให้เป็นอาจารย์ อยากจะเรียนเต็มทนแล้ว ปิดเทอมไปสองเดือนกว่าฉันหิวการเรียนมากจริงๆ แต่คนที่เข้าไม่ใช่อาจารย์เป็นกลุ่มนักศึกษาในชุดเสื้อช็อป ใจฉันเต้นแรงขึ้นมาทุกครั้งเมื่อเห็นหนุ่มวิศวะ ผู้ชายสามคนเดินคุยกันเข้ามา ตามาด้วยผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินควง... ควงรอสส์? ฉันไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แต่ที่เห็นคือเธอเกี่ยวแขนรอสส์เดินเข้ามาในห้อง เขาเป็นแฟนกันงั้นเหรอ? ฉันจับจ้องพวกเขาอย่างไม่วางตา รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่สนฉันหรอก แต่สงสัยว่าฉันจะมองนานเกินไปรอสส์คงจะรู้สึกได้เขาถึงได้หันมามองหน้าฉันและเราก็ได้สบตากันอีกครั้ง... อีกครั้งในรอบสามปี... แต่ฉันเจ็บจัง... เจ็บที่ได้เห็นว่าเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น... และคนที่ไม่มีตัวตนอย่างฉันจะทำอะไรได้ล่ะ?