เมื่อความตายตกหลุมรัก [MY FOREVERLAND]

ค.ศ. 2060 นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งได้ค้นพบยาชนิดหนึ่งที่ทำให้ผู้ที่ได้รับประทานไปแล้วนั้น ไม่มีวันตาย ผู้ที่ทานจะคงช่วงวัยไว้ในตอนที่ร่างกายแข็งแรงและสมบูรณ์ที่สุดเอาไว้ ในช่วงปีที่ผ่านมามีการทดลองลับ ๆ โดยใช้ยาตัวนี้กับผู้ทดลองที่ซึ่งเป็น มนุษย์ แต่โดยปกติแล้วนั้นการทดลองกับมนุษย์โดยตรงถือว่าเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมาย และมีโทษอย่างร้ายแรง แต่เนื่องจากการทดลองนี้เป็นการทดลองที่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาล ทำให้นักวิทยาศาสตร์คนนั้นสามารถใช้ผู้ทดลองเป็นมนุษย์ได้ แต่น่าเศร้าที่มีผู้ทดลองจำนวนไม่ต่ำกว่าร้อยคนเสียชีวิตจากการทดลองนี้ ในส่วนผู้ทดลองที่ได้รับตัวยาที่ประสบผลสำเร็จแล้วนั้น พวกเขาทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีวันตาย แต่สิ่งที่พวกเขาต้องเจอในทุกวัน คือสิ่งที่โหดร้ายกว่าการตายมาก เช่น การทดลองให้รถบรรทุกสิบล้อวิ่งชน กระโดดลงจากตึกหกสิบชั้น ดื่มยาพิษที่มีพิษรุนแรง ดำน้ำในถังสารเคมี หรือแม้แต่ถูกเอาเข้าห้องอัดแรงดันที่จะสามารถทำให้พวกเขาตัวระเบิดแตกเป็นชิ้นเนื้อได้ และนอกจากนี้ก็ยังต้องเผชิญกับการทดลองที่รุนแรงต่าง ๆ อีกมากมาย ผลปรากฏว่าร่างกายของพวกเขานั้นไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ไม่มีแม้แต่เลือดที่ไหลออกมา แต่สิ่งเดียวที่เปลี่ยนแปลงได้ คือ ความรู้สึกที่เจ็บปวดทรมานเจียนตาย ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของยาตัวนี้นั้น คือ แม้ว่าผู้ที่รับประทานเข้าไปจะไม่สามารถตายได้ แต่ถ้าหากเกิดเรื่องที่ทำให้ต้องเจ็บตัว พวกเขาก็จะยังคงมีความรู้สึกรับรู้ถึงความเจ็บปวดนั้น ยาตัวนี้ถูกเรียกว่า ยาอายุวัฒนะ โดยยาตัวนี้ถูกเก็บไว้เป็นความลับเสมอมาตลอดการทดลอง มีผู้ที่ล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของยาตัวนี้เพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น หนึ่งในนั้นแน่นอนว่าต้องเป็นรัฐบาลที่สั่งปิดเรื่องการทดลองอันไร้มนุษยธรรมนี้ ค.ศ. 2062 ผ่านมาเพียงไม่กี่ปี ยาชนิดนี้ก็ถูกเผยแพร่สู่ผู้ที่มีกระเป๋าตังหนักทั่วโลก มนุษย์ต่างก็โหยหาความเป็นนิรันดร์ พวกเขายอมแลกมันกับเงินมหาศาล พร้อมด้วยเหล่านักลงทุนทั้งหลายที่ต่างก็เข้ามาขอร่วมลงทุนในโปรเจ็คนี้ ค.ศ. 2064 มีผู้ที่ล่วงรู้ความลับของวิธีผลิตยาชนิดนี้แอบทำยาชนิดนี้ขึ้นมาแบบลับ ๆ เพื่อแจกจ่ายขายมันในราคาถูกให้แก่คนทั่วไป และในปีเดียวกันนั้นเอง มีหญิงสาวที่ได้รับยาอายุวัฒนะไปก่อนที่เธอจะตั้งครรภ์ แต่เมื่อเธอคลอดลูกออกมาในปีนี้ลูกของเธอกลับได้รับผลจากยาตัวนี้ไปด้วย เพราะในขณะที่มีคนร้ายเข้ามาในบ้านของหญิงสาวผู้นั้น และยิงไปที่ลูกสาวของเธอ ลูกสาวของเธอร้องไห้อย่างหนัก แต่ทั้งตัวกลับไร้สิ้นรอยบาดแผลใด ๆ และหลังจากนั้นก็เติบโตเป็นเด็กสาวอย่างปกติ ค.ศ. 2067 ในขณะนี้ยาอายุวัฒนะถูกเผยแพร่สู่คนทั้งโลก เรียกได้ว่าตอนนี้คนทั้งโลกกลายเป็นผู้ที่ไม่มีวันตายกันหมดแล้ว ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้ที่ไม่ได้รับยาตัวนี้ก็เสียชีวิตกันไปเมื่อสองปีที่แล้วจากเหตุการณ์ของหมอกควันพิษปริศนาที่ปรากฏขึ้นทั่วทั้งโลก แต่แน่นอนว่าเมื่อมนุษย์นั้นไม่มีใครที่สามารถตายได้อีก ก็จะต้องประสบพบเจอกับปัญหาต่าง ๆ มากมาย ทั้งในเรื่องของประชากรล้นโลก และเรื่องความสมดุลของโลกใบนี้ เรื่องเหล่านี้มันก็ไปกระตุกต่อมของพระเจ้าผู้ที่คอยควบคุม และดูแลโลกใบนี้ เมื่อท่านได้พบว่าในโลกหลังความตายนั้นไร้ซึ่งดวงวิญญาณ แถมโลกที่ดูแลก็ขาดความสมดุล เพียงเพราะความโลภของมนุษย์ ท่านรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่ด้วยความรักและเมตตาที่ท่านมีต่อมนุษย์มาอย่างยาวนาน ท่านจึงได้ส่งสารให้แก่มนุษย์ผ่านเสียงที่สะท้อนก้องกังวานไปทั่วทั้งโลก "เหล่ามนุษย์ลูกรักที่แสนโง่เขลาเอ๋ย ในตอนนี้ความสมดุลของโลกใบนี้ได้ถูกทำลายลงไปแล้ว ด้วยการกระทำอันไม่รู้จักคิด พวกเจ้าทำสิ่งที่โง่งมมาตลอดตั้งแต่ที่ได้ถือกำเนิดมา ถึงเป็นเช่นนั้นเราก็รักพวกเจ้ามาเสมอ แต่เมื่อเป็นเช่นนี้หากไม่มีดวงวิญญาณในโลกหลังความตาย วัฏจักรของโลกนี้ก็จึงได้ผิดเพี้ยนไป มันไม่ได้ส่งผลแค่เพียงกับเหล่ามนุษย์อย่างพวกเจ้า แต่ผู้ที่ดูแลโลกใบนี้อยู่เบื้องหลังก็ต่างต้องประสบปัญหาเช่นเดียวกัน ดังนั้นคงจะทำสิ่งใดไม่ได้นอกจากกวาดล้างทุกสิ่งบนโลกใบนี้ เพื่อให้โลกกลับไปสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง แต่ความเมตตาของเรานั้นยังไม่หมดสิ้นลงไป หากไม่ต้องการให้เราทำเช่นนั้น ขอให้พวกเจ้าเลือกมนุษย์มาหนึ่งคน ในวันที่พระจันทร์เต็มดวงหนถัดไป ให้คนผู้นั้นได้มาเสนอต่อรองวิธีการที่จะไม่ทำให้วัฏจักรของโลกผิดเพี้ยนไป แล้วเราจะละเว้นเรื่องในครานี้" หลังจากที่มีประกาศิตจากพระเจ้าถูกส่งมอบมาเช่นนั้น ทำให้มนุษย์ทั่วทั้งโลกตกอยู่ในความวุ่นวาย และตื่นตระหนก แต่บางคนก็เลือกที่จะปล่อยวางพร้อมรับความตายที่จะมาเยือนคนทั้งโลก และมองว่าการที่ทำให้โลกกลับไปสู่จุดเริ่มต้น คือ หนทางที่ถูกต้องแล้ว แน่นอนว่าทางฝั่งรัฐบาลต้นเรื่องก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ พวกเขาเลือกนักวิทยาศาสตร์ที่คิดค้นยาตัวนี้ขึ้นเป็นตัวแทนในการต่อรองกับพระเจ้า เมื่อถึงค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวง พระเจ้ากลับมาหาพวกเขาโดยปรากฏเพียงแค่เสียงอีกครั้ง นักวิทยาศาสตร์คนนั้นเอ่ยข้อตกลงที่ได้วางไว้ให้กับพระเจ้า โดยเขาได้ทำสัญญากับพระเจ้าว่าจะส่งมอบชีวิตของมนุษย์จำนวนหนึ่งให้กับพระเจ้าในทุก ๆ วัน เนื้อหาสัญญาที่คนทั่วไปรู้มีอยู่เพียงเท่านี้ และหลังจากนั้นพระเจ้าก็ได้ตกลงกับเขาแล้วจากไปอย่างเงียบ ๆ พวกเขาเรียกผู้ที่ถูกกำหนดวันสิ้นอายุขัยว่า ผู้ถูกเลือก ผู้ถูกเลือกนั้นจะมีตัวเลขวันตายปรากฏบนส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย ระบบชนชั้นถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ แทนที่ทุกคนจะเห็นใจผู้ถูกเลือก แต่หลายคนกลับเลือกที่จะเหยียดหยาม และรังเกียจพวกเขาแทน คนทั่วไปมีความเชื่อว่า ถ้าหากอยู่ใกล้กับผู้ถูกเลือกตัวเองจะมีโอกาสเป็นผู้ถูกเลือกด้วย และผู้ถูกเลือกมักจะเป็นคนที่ไร้ชื่อเสียง ไม่ได้มีทรัพย์สินอะไรมากนัก หรือไม่ก็เป็นเด็กกำพร้า ทำให้คนที่ไม่ได้ถูกเลือกไม่ได้สนใจการตายของพวกเขาสักเท่าไหร่ แต่มีประชากรอยู่หนึ่งกลุ่มยกเว้นพวกที่สามารถติดต่อกับพระเจ้าได้ ที่ได้รับการรับรองจากพระเจ้าว่าจะไม่มีตัวเลขวันตายปรากฏขึ้นบนร่างกายอย่างแน่นอน คือ เหล่าผู้ที่ถูกเรียกว่า ฟันเฟือง คนกลุ่มนี้ คือ กลุ่มคนสำคัญที่ถูกรับรอง และถูกเลือกจาก ผู้ตัดสิน ซึ่งก็คือนักวิทยาศาสตร์ผู้นั้น ว่าจะไม่มีพวกเขาเหล่าฟันเฟืองไม่ได้อย่างเด็ดขาด ทำให้ใครหลาย ๆ คนทำงานอย่างหนัก และพยายามที่จะโดดเด่นเฉิดฉาย เพราะอยากที่จะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของฟันเฟือง หลังจากวันนั้นพระเจ้าก็ได้ก่อตั้งสถานที่ส่วนกลาง ที่เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างมนุษย์ และผู้ที่ดูแลโลกอยู่เบื้องหลังเอาไว้ ที่แห่งนั้นถูกเรียกว่า สำนักงานความตาย โดยมีผู้ดูแลก็คือ ความตาย หรือบางคนก็เรียกเขาว่า เดธ เขาจะเป็นคนที่ต้องตรวจสอบเอกสารของเหล่าผู้ถูกเลือก และทำการอนุมัติการตายของคนเหล่านั้น จากนั้นก็จะส่งให้ฝ่ายผู้ตัดด้ายชีวิตตัดด้ายชีวิตของพวกเขา จากนั้นเดธก็จะนำทางดวงวิญญาณของพวกเขาไปสู่โลกหลังความตาย "โอ๊ะ!" เด็กชายตัวเล็กผมบลอนด์คนหนึ่งวิ่งชนชายสวมสูทสีดำร่างสูงอย่างจัง "ข-ขอโทษฮะ" เด็กชายก้มหัว "..." "...โกรธเหรอฮะ?" "เปล่า" ชายสวมสูทสีดำผู้นั้นไม่ได้แสดงท่าทีอะไร และก้าวเดินต่อไป "คุณลุงยิ้มบ่อย ๆ นะฮะ" เด็กชายทำหน้ามุ่ย "นี่น่ะ หน้าคุณลุงเป็นยังงี้เลย เครียดมาก ๆ ไม่ดีนะฮะ" "..." ชายผู้นั้นหันหลังกลับมา "เธอชื่ออะไร?" "ไลท์ ฮะ!" เด็กชายผู้นั้นยิ้มอย่างสดใสราวกับพระอาทิตย์ "ก็เหมาะดี....แต่อย่ามาเรียกฉันว่าลุง--" "คุณลุงชื่ออะไรเหรอฮะ?" เด็กชายเอียงหัว "ฉันจะบอกเธอเมื่อเราได้พบกันอีกครั้ง" แล้วชายหนุ่มสวมสูทสีดำที่ไม่เป็นมิตรก็ได้เดินจากเด็กชายคนนั้นไป รอยยิ้มอันแสนใสซื่อบริสุทธิ์ ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลที่เต็มไปด้วยชีวิต และผมหนาชี้ฟูที่เหมือนแสงแดดอ่อน ๆ นั่นของเด็กชายคนนั้น สิ่งเหล่านั้นยังคงตราตรึงอยู่ในส่วนลึกของชายสวมสูทสีดำผู้เฉยชากับทุกสิ่ง เขาไม่เคยพบเจอมนุษย์คนไหนที่งดงามเท่านี้มาก่อน แต่มันก็แค่นั้นแหละ เขาคิดว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ที่จะมองสิ่งที่สวยงามแบบนั้นด้วยซ้ำ คนที่เอาแต่พรากชีวิตของผู้คนไปแบบเขาไม่สมควรที่จะได้มองสิ่งเหล่านั้นเลย เขาเป็นสิ่งที่มนุษย์หลายคนหวาดกลัว เพราะว่าเขาคนนั้น คือ ความตาย นั่นเอง เขามาอาศัยอยู่บนโลกของมนุษย์ตามคำสั่งของพระเจ้า โดยใช้นามแฝงตามที่มนุษย์บนโลกเรียกเขาก็คือ เดธ