วาคิณ ใบบัว

"ใครอนุญาตให้เด็กเข้ามา?!!" เสียงตะโกนลั่นของเจ้านายที่นั่งอยู่ชั้นลอย ทำให้ลูกน้องสามสี่คนวิ่งหน้าตาตื่นไปที่หน้าประตูผับ ซึ่งตรงนั้น มี รปภ. สองนายยืนคุมเชิงกันเด็กตัวสูงโปร่งผอมบางหัวฟู หน้าเรียวขาวซีดอยู่คนหนึ่ง วาคิณ เจ้าของผับ เจ้านายจอมเหวี่ยง ยืนเท้าเอว จ้องเขม็งไปที่ร่างบอบบางนั้น ซึ่งเจ้าของร่างค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามอง แสงไฟในผับสลัวลาง ไม่สามารถมองอะไรได้ชัดเจนนัก แต่จากบนชั้นลอย วาคิณมองเห็นเด็กคนนั้นชัดเจน แม้ไม่อาจอ่านสีหน้าออก แต่ท่าทางการยืนนั้น บ่งบอกอาการดื้อรั้นอวดดีอย่างเห็นได้ชัด "เด็กบอกว่า ถูกเรียกมาเล่นดนตรีแทนคนที่ขาดครับ" ลูกน้องคนหนึ่ง ขึ้นมารายงาน วาคิณเหลือบมองเด็กหัวฟู ที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม "ไปเรียกหัวหน้าวงมา" เขาออกคำสั่งแล้วกลับเข้าไปในห้องทำงาน ลูกน้องรีบลงไปทันที ไม่นานหัวหน้าวงก็ขึ้นมา โดยดึงแขนเด็กหัวฟูขึ้นมาด้วย "คุณวาคิณครับ นี่ใบบัว นักดนตรีที่ผมเรียกมาช่วยครับ นักดนตรีประจำของเราได้รับอุบัติเหตุ คงมาเล่นไม่ได้หลายวันครับ" เดชา หัวหน้าวง ผู้ที่คอยดูแลทุกอย่างบนเวทีรายงาน วาคิณมองเด็กหัวฟูแล้วชะงัก "เด็กผู้หญิง!" ใบบัวยกมือไหว้วาคิณที่จ้องเขม็งอยู่ เขาพิศมอง 'เด็กผู้หญิง' ที่เขาเพิ่งหลุดปาก ตัวผอมบอบบางสูงโปร่ง หัวฟู ใบหน้าเรียวซีดขาว คิ้วเรียวสวยพาดยาว ตาโตดำขลับล้ำลึก ริมฝีปากรูปกระจับนั้นอวบอิ่มสีสด ใส่เสื้อยืดสีดำสกรีนภาพน่าปวดหัว กางเกงยืนส์สีซีด รองเท้าผ้าใบเก่ากรัง 'นมก็ไม่มี' วาคิณนึกแขวะในใจ ใบหน้าชวนสะดุดตาแต่หัวฟู ๆ และกริยาท่าทางแข็งกระด้างนั่น ช่างขัดหูขัดตาจริง ๆ "อายุเท่าไหร่" เขากระชากเสียงถาม "19" ใบบัวตอบห้วนพอกัน วาคิณเบ้ปาก ในใจนึกเหยียด เขาไม่ชอบเด็ก ยิ่งท่าทางถือดี ต่อต้านแบบนี้ยิ่งไม่ชอบ "เล่นอะไร" หันไปถามหัวหน้าวง "กีตาร์ครับ" เดชาตอบ "นักกีตาร์เยอะแยะ หาคนใหม่ ขึ้นเวทีช้าไม่เป็นไร" เขาสั่งเสียงกระด้าง ใบบัวได้ยินดังนั้น ก็กระตุกยิ้มมุมปาก หันหลังเดินลงจากชั้นลอยทันที หัวหน้าวงถึงกับอ้าปากเหวอ "เดี๋ยว ๆ น้อง!" เรียกไว้ไม่ทันเสียแล้ว "คุณวาคิณครับ หาไม่ทันครับ ผมให้ลูกน้องช่วยกันแล้ว ไม่มีใครว่างเลยครับ" เขาหันมาอธิบายให้เจ้านายฟัง สีหน้ายุ่งยาก "นักดนตรีประสบอุบัติเหตุเมื่อไหร่?" วาคิณถาม "เมื่อซักครึ่งชั่วโมงนี่เองครับ ตอนนี้น่าจะอยู่ในห้องผ่าตัด" วาคิณพนักหน้า "ลองหาใหม่" เสียงห้วนสั้นเหมือนเดิม หัวหน้าเวทีส่ายหน้า "ยากครับ วันนี้วันศุกร์นะครับ" เดชายืนเกาหัวแกรก "ผมไม่รู้ หามาให้ได้" ตวาดลั่น ทุกคนถึงกับหัวหด หัวหน้าวงถึงกับส่ายหน้า "ทำไมถึงไม่ให้ใบบัวเล่นครับ" เดชาตัดสินใจถาม "ผมไม่ชอบท่าทางหยิ่งจองหองนั่น ไม่เห็นเหรอ หันหลังลงไปทันทีไม่พูดไม่จา ไม่มีมารยาท" วาคิณหัวเสีย "เมื่อกี๊ คุณวาคิณก็ไม่รับไหว้น้องเขานี่ครับ" วาคิณชะงัก คิดตามคำพูดของหัวหน้าวง เขาไม่ชอบเด็ก แต่ก็เผลอทำตัวเหมือนเด็ก เอาแต่ใจไม่มีเหตุผล วาคิณนั่งไตร่ตรองชั่วครู่ ระงับความรู้สึกส่วนตัวไว้ "เอาล่ะ หาไม่ได้ก็ให้แม่นั่นมาเล่น" เขายอมอ่อนลง และไม่อยากให้นักดนตรีลำบากใจ "ครับ" เดชารับคำ แล้วผลุนผลันลงจากชั้นลอยไป พร้อมกับกดมือถือไปด้วย "บัว อยู่ไหน กลับมาก่อน" ใบบัวกำลังเดินเอื่อยอยู่ริมฟุตบาท ซึ่งไม่ไกลจากหน้าผับเท่าไหร่ เพราะเธอรู้ ยังไงหัวหน้าวงก็ต้องเรียกเธอกลับ ใบบัวเดินหน้านิ่งเข้าไปในผับอีกครั้ง หัวหน้าวงมารอรับเอง พร้อมดึงมือเล็กให้รีบเข้าไปเตรียมตัว เพราะเลยเวลาขึ้นเวทีมาเกือบ 20 นาทีแล้ว ผ่านหน้าชั้นลอย ใบบัวเหลือบขึ้นมองข้างบน ไม่เห็นเจ้าของผับอยู่ตรงนั้นแล้ว เธอยกยิ้มมุมปากชั่ววูบ แทบไม่สังเกตเห็น การแสดงสดบนเวทีเริ่มขึ้น ด้วยแนวเพลงที่หนักกะโหลกชวนโยกหัว ใบบัวตัวผอมบาง กำลังกรีดสายอย่างเมามันส์ ผ่านไปเพลงแล้วเพลงเล่า จนถึงเวลาพักช่วงแรก แต่เสียงเรียกร้องของแขกหน้าเวทีก็ดังไม่หยุดหย่อน จนวาคิณที่นั่งอยู่หน้าจอวงจรปิด ต้องออกจากห้องทำงานมายืนดูบนชั้นลอย วันศุกร์ลูกค้าจะเยอะเป็นพิเศษ ผับของเขาจะเล่นดนตรีสดทุกคืนวันศุกร์เสาร์ นักเที่ยวส่วนมากจะเป็นนักศึกษาและคนวัยทำงาน ที่หน้าเวที คนตัวเล็กหัวฟูดูจะเด่นพอสมควร เธอเล่นได้เข้าขากับทุกคน แถมดูลื่นไหลไม่ติดขัด ถือว่าเก่งพอตัว พอนึกถึงตรงนี้ วาคิณหน้าตึงทันที สะบัดหน้าเดินเข้าห้องทำงาน แถมกดรีโมทปิดหน้าจอวงจรปิดด้วย 'เสียท่าให้เด็กกะโปโล' นึกด่าตัวเองในใจ แต่เขาก็ยังหาเหตุผลไม่ได้ว่า ทำไมถึงไม่ชอบเด็กคนนี้ในทันทีที่เห็นหน้า 'คนเราแค่เจอครั้งแรกก็ไม่ชอบหน้า มันไม่ต้องมีเหตุผลหรอก ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ' นึกหาเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ เข้าข้างตัวเองจนได้ วาคิณไม่มีสมาธิตรวจเช็ครายงานเลย พอดีที่มีสายเรียกเข้า สายจากสาวสวยคนหนึ่งที่เขา 'คั่ว' มาซักพักแล้ว เขาเริ่มจะเบื่อ เพราะผู้หญิงเริ่มทำตัวเกาะติดเขาเกินไป แต่คืนนี้เขานึกอยากจะทำอะไรบางอย่าง จึงกดรับสาย "ว่าไงครับ" แม้จะไม่ค่อยชอบใจ แต่ก็สุภาพทุกครั้งเวลาคุยกัน "คุณคิณอยู่ที่ผับหรือเปล่าคะ ตอนนี้อังอยู่หน้าผับ" เสียงหวานอ้อนมาตามสาย "อยู่ครับ เข้ามาเลย" เขาบอก แล้วลุกเดินออกไปยืนหน้าขั้นลอย จากตรงนั้น เขาสามารถมองเห็นหน้าเวที และมองเห็นหน้าประตูทางเข้าผับได้ เขาเห็นสาวสวย 'อังคณา' เดินตาม รปภ. หน้าประตูที่ค่อย ๆ แหวกผู้คนเข้ามา 'ทำตัวเกาะติดเขาแจไม่พอ ยังกล้าใช้คนของเขาอีก' วาคิณเบ้ปากเหยียด คืนนี้คงต้องเป็นคืนสุดท้าย วาคิณลงไปรอข้างล่าง อังคณาแทบจะโผเข้าไปกอด วาคิณดันเธอออกเนียน ๆ แล้วพาเดินไปด้านหลังเวที ซึ่งนักดนตรีกำลังพักเบรคช่วงแรก "พาอังมาตรงนี้ทำไมคะ ร้อน อึดอัด" สาวสวยเซ็กซี่ทำหน้ายี้ เบ้ปาก วาคิณไม่ตอบ เดินเข้ามาจนถึงประตูห้องพักที่เปิดค้างไว้ ในห้อง "ยี้ กลิ่นอะไรคะ เหม็น!" เสียงอังคณาดังขึ้น ขัดจังหวะการกิน ส้มตำปูปลาร้าที่ส่งกลิ่นกระจายไปทั่วห้อง หมูย่างไก่ย่างจิ้มแจ่ว ข้าวเหนียวร้อน ๆ วางรวม ๆ อยู่บนโต๊ะกลางห้อง โดยมีนักดนตรีสามสีคนกำลังสุมหัวแซบกันอยู่ หัวฟู ๆ ถึงกับเด่นสุด วาคิณยืนมองภาพนั้นอยู่ซักพัก ไม่สนใจเสียงกรี๊ดตัดจริตข้างตัว ที่แสดงท่าทีรังเกียจกลิ่นอาหารที่อยู่บนโต๊ะ ภาพในความทรงจำสมัยเป็นวัยรุ่น ที่นั่งร่วมวงกินข้าวกับเพื่อนอีกสามคน กับข้าววันนั้น มีส้มตำปูปลาร้าที่เขาเพิ่งเคยกินเป็นครั้งแรก น้ำพริกปลาทู ปลาย่างเกลือตัวใหญ่ ๆ และข้าวเหนียวร้อน ๆ เป็นอาหารพื้นบ้านง่าย ๆ แต่เป็นอาหารมื้อที่อร่อยสุดที่พวกเขาได้กิน หลังจากที่ไม่ได้กินอะไรเลยเกือบ 3 วัน เพราะพวกเขาพากันหลงป่า อ้อ ไม่นับมื้อก่อนเย็นที่กินก่อนออกจากป่านะ "อ้าว คุณวาคิณ มาเมื่อไหร่ครับ?" เดชา หัวหน้าวงเงยหน้าจากวงข้าวคนแรก เขาค่อนข้างแปลกใจ เจ้าของผับเพิ่งจะเคยเข้ามาถึงห้องพักนักดนตรี ทุกคนในวงเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน ใบบัวหัวฟู กำลังคาบขาไก่ค้างอยู่ แก้มตุ่ยเพราะอาหารเต็มปาก สบตาเขานิ่ง "เอ่อ ตามสบายครับ ผมแค่แวะมาเฉย ๆ" วาคิณเพิ่งหาเสียงตัวเองเจอ ตะกุกตะกัก "อังเหม็นค่ะ ออกไปกันเถอะ" สาวสวยทำท่าทางดัดจริตรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด กอดแขนเขาแน่น แกล้งใช้นมเบียดแขน วาคิณขยับตัวเล็กน้อย ใบบัวถอนสายตาจากเขาก้มหน้าก้มตากินต่อ วาคิณขัดใจกับกริยาสาวน้อยหัวฟู แต่ไม่ชอบอาการของผู้หญิงที่เกาะแขนเขาแน่นเป็นลูกลิงมากกว่า ความคิดบางอย่างเเล่นเข้าหัวเขาทันที "เอ่อ หมดยังครับ ขอชิมด้วย" วาคิณพูดพลางก้าวเท้าเข้าไปในห้อง ไม่สนใจสาวสวยนมโตที่ยืนอ้าปากค้าง "คุณวาคิณกินได้เหรอครับ?" เดชาถามอย่างแปลกใจ ขยับแบ่งพื้นที่ให้ชายหนุ่ม "กินได้ สมัยเรียนกินบ่อย เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีโอกาสกิน" เขาพูดหน้าเฉย เหลือบตามองหน้าสาวน้อยที่นั่งอยู่ตรงข้ามพอดี ลืมสาวนมโตที่ยืนหน้าบึ้งอยู่หน้าประตูเสียสนิท! * * * * *