02 ชะตาที่ต้องพบเจอ
1420 คำ
"พี่สิงห์..."
"ไหนละตัง กูรอมึงมาหลายวันเเล้วนะ"
"พี่! พี่เลิกเป็นเเบบนี้สักทีได้ไหม น้ำไม่ได้มีเงินพอที่จะเเบ่งให้พี่ตลอดนะ ต่างคนต่างก็มีภาระ พี่ช่วยเหลือตัวเองไปก่อนเถอะนะพี่สิงห์"
ยังพูดได้ไม่ทันขาดปาก มือหนาๆของพี่เขาก็สวนกลับมาเล่นงานผมเองซะได้ เเทบจะไม่ได้เตรียมใจรอรับความเจ็บเเสบเหล่านี้เลยสักนิด เเถมยังทิ้งความปวดไว้ให้กวนใจเล่นๆอีกต่างหาก...
"กูจะเอาจากมึง!" ว่าจบก็ประชิดตัวเเล้วทำการค้นสิ่งที่ใจต้องการทันที"อยู่ไหน มึงบอกกูมา ไอน้ำ!" น้ำเสียงที่ใช้พูดคุยยังคงดังไปทั่วบริเวณ อารมณ์คนบ้าคลั่งเงินจนหน้ามืดตามัวมันมีอยู่จริง เเล้วผมก็เป็นคนหนึ่งทีเจอมันมากับตัว ไม่ว่าจะก่อนหน้านี้หรือตอนนี้ก็เถอะ...
"ไม่มีเเล้วโว้ย" ทุกคนต่างก็มีขีดจำกัด จะมาขูดรีดกันจนหมดเนื้อหมดตัวเเบบนี้ ผมเองก็ไม่ไหวหรอก
"เพิ่งจะผ่านสิ้นเดือนมา มึงจะไม่มีได้ยังไง"
"น้ำก็ต้องใช้ต้องจ่ายของตัวเองไหมอะ หรือไอที่พี่เป็นเเบบนี้ ไม่ใช่ว่าไม่มีกินไม่มีใช้หรอกเหรอ"
"กูขอเหอะน้ำ ครั้งสุดท้าย นะ...นะน้ำ" ฟังจากเสียงก็เดาได้ไม่ยากเเล้วล่ะ ว่าต้องนักหนาจริงๆ อีกนิดจะเข้าขั้นลงเเดงอยู่เเล้ว เห็นเเล้วก็อดสงสารไม่ได้...
"ครั้งสุดท้ายเเล้วนะ ถ้ามีครั้งต่อไปอีก น้ำจะไม่ให้เด็ดขาด"
บทสรุปก็จบเเบบนี้ทุกรอบ ผมไม่เคยเลี่ยงได้เลย มีเเค่ทางเดียวมาให้เลือกเเท้ๆ สุดท้ายก็ทำได้เเต่ยื่นคำขาดเเล้วกลับมาเป็นเเบบเดิมตลอด...
พี่สิงห์เป็นพี่ผมเองเเต่ว่าคนละพ่อกัน พูดเเล้วก็เเอบเจ็บลึกๆ ไม่รู้ว่าในอนาคตจะมีเด็กตัวน้อยๆมาให้เลี้ยงหรือเปล่า คิดอยู่ทุกวันว่าตอนนี้เเม่ไปอยู่ที่ไหน สุขภาพเเข็งเเรงเหมือนตอนที่น้ำเป็นคนดูเเลไหม มีคนหาเงินให้ใช้เเล้วหรือยัง มีเเต่คำถามเต็มไปหมดเลยเนอะ...
เเต่ก็อยากรู้ความเป็นอยู่ของเเม่ในเวลานี้อยู่ดี นอกจากคำถามก็ไม่อะไรที่ต้องการจะพูดทั้งนั้น เเค่อยากรู้ว่าเเม่สบายดีก็เเค่นั้นเอง ถ้ามีคนมาให้คำตอบผมได้ ก็คงเลิกถามไปนานเเล้ว ทุกวันนี้ได้เพียงเเค่เสียงพัดลมสวนกลับมาเพื่อป็นคำตอบให้กับคำถามที่ว่าไปพวกนั้น
พ่อตายด้วยโรคมะเร็ง ผมไม่รู้เรื่องเลยเพราะไม่มีใครบอก เราต่างคนต่างอยู่มาเกือบๆสองปีเเล้ว เพราะด้วยปัจจัยหลายอย่างที่ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันมีปัจจัยไหนที่ร้ายเเรงจนถึงขั้นอยู่ร่วมกันไม่ได้ เเม่บอกผมมาเเค่นั้น เเล้วก็บอกอยู่เสมอว่า...รู้เท่าที่เด็กอย่างผมควรรู้ก็พอ
ตอนนี้เป็นเวลาเกือบๆจะเเปดโมงเเล้ว โชคดีมาขึ้นรถเมย์รอบนี้ได้ทันพอดิบพอดี ดูท่าคงถึงโรงเรียนสายกว่าปกติเป็นเเน่
สภาพเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ เเต่ก็ช่างเถอะ ผมควรจะต้องถึงโรงเรียนก่อนที่จะเคารพธงชาติ เรื่องอื่นตัดทิ้งไปก่อน จะโดนคะเเนนหักจิตพิสัยไหมเนี่ย...
7:54 น.
เวลาในเข็มนาฬิกาเรือนนี้ทำเอาผมโล่งใจหายกังวลเป็นปลิดทิ้ง ถือว่ายังทัน เเต่เวลาปกติของผมไม่ใช่เวลานี้ สายไปมาก รู้สึกไม่พอใจทุกอย่างที่เกิดขึ้นในเช้านี้ ทว่าก็ทำอะไรไม่ได้อยู่เเล้ว ปล่อยๆมันไป จะให้สนใจทุกเรื่องบนโลกนี้ก็คงไม่ไหวเหมือนกัน
ตอนเเรกกะว่าจะตรงไปดูสภาพตัวเองที่ห้องน้ำก่อน เเต่ยังไงก็ไม่ทัน เลยตัดสินใจเดินไปรอที่หน้าอาคารเเทน อีกไม่กี่นาทีอาจารย์ก็จะเปิดเพลงเรียกรวมตัวเเล้ว
"สีน้ำ"
นั่นสีเทียน เพื่อนสนิทของผมเอง อยู่ห้องสอง เรียนเก่ง หน้าตาดีจิตใจก็อ่อนโยนสุดๆ ไม่ค่อยอะไรกับใคร เเต่เธอมักจะถูกคนอื่นเเกล้งตลอด เพียงเพราะเธอไม่ได้ฐานะดีเท่าคนอื่นๆ ซึ่งก็ไม่ได้ต่างจากผมสักเท่าไหร่
เสียดายที่เราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ต่างคนต่างโดนเเกล้ง ชีวิตอย่างกับว่าถอดเเบบกันมาอย่างนั้นน่ะ ความเหลื่อมล้ำในโรงเรียนก็คงไม่ต้องพูดอะไรมากมาย ไม่เคยลดมีเเต่เพิ่มมากขึ้นทุกวันทุกวัน ก้าวขาเข้ามาเมื่อไหร่ก็มักจะมีเรื่องให้ต้องหนักใจอยู่เป็นประจำ
"สีเทียน เป็นไงบ้าง"
"เรารอเเกตั้งนาน ทำไมวันนี้มาช้าจัง"
"อ๋อ...เราติดธุระนิดหน่อย ไม่มีอะไร"
"เเต่ว่า...หน้าเเก"
"ไม่มีไรหรอก เเค่ชนประตูอะ"
ในระหว่างที่กำลังพูดคุยกันอยู่ เสียงเพลงมาร์ชประจำโรงเรียนนราธารวิทยา ก็ดังสวนขึ้นมา ทำเอากลบเสียงทุกเสียงในบริเวณนี้ไปจนหมด
"งั้นไปเข้าเเถวกันเถอะ"
"อืม"
เมื่อเพลงบรรเลงไปได้เกือบครึ่งเพลง นักเรียนทุกคนก็ต่างพากันเดินมาเข้าเเนวดูละลานตาจนน่าเวียนหัว เป็นเพราะจำนวนคนในโรงเรียนเเห่งนี้มีมากที่สุดในภูมิภาคเลยก็ว่าได้ ตอนนี้การต่อเเถวตามห้องเรียนเเทบจะครบร้อยเปอร์เซ็นต์เเล้วด้วย ทั้งที่เหลือเวลาอีกหลายนาทีเลยทีเดียวกว่าจะจบเพลง...
ผมไม่ได้ตัวสูงมากเท่าไหร่ เเต่ก็ไม่ได้เตี้ยขนาดนั้น ถ้านับจากข้างหน้ามาก็อยู่คนที่สิบเอ็ด ส่วนไอคนที่สิบสอง....
อ๊ะ!
องศาเดินเข้ามาตรงจุดที่เขาเข้าเเถวอยู่ทุกวัน อีกทั้งยังไม่คิดจะอยู่เฉยๆ ใช้ไหล่กระเเทกคนหน้าเข้าอย่างเต็มเเรง ไม่ได้สนใจเลยว่าคนที่เขามอบความเจ็บให้ไปจะรู้สึกเช่นไร
"เกะกะหูเกะกะตาเว้ย" ได้ยินจนชินเเทบจะรู้เลยว่าต่อจากการโดนกระเเทกเมื่อครู่จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทำได้เเค่หันไปมองเพราะไม่พอใจ ก่อนจะหันกลับมามองเท้าตัวเองอยู่อย่างเดิม คิดเเล้วก็เเอบหงุดหงิด
ความสูงผมกับองศาต่างกันเยอะอยู่พอสมควร เเทนที่จะได้อยู่ห่างๆหน่อยกลับกลายเป็นว่าคนในห้อง ไม่มีใครที่สูงกว่าผมเเล้วเตี้ยกว่าองศาเลย ความซวยมันเลยตกมาอยู่ที่ผมตามที่เห็น....
"เห้ย ไปซัดกับหมาที่ไหนมาวะ สภาพตอนเเรกก็ไม่น่าดูอยู่เเหละ ตอนนี้นี่ยิ่งไปกันใหญ่เลยอะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
"ไอองศา มึงอย่าเสียงดังดิ จารย์มอง"
ไม้รีบเอ่ยเตือนองศาไปทันที เพราะกลัวว่าจะเป็นที่จับตามองจากเหล่าอาจารย์ที่ยืนคุมอยู่ด้านหลัง เเล้วเรื่องไม่เป็นเรื่องจะตามมาทีหลังจนทำให้เกิดปัญหา
"เรื่องของเรา นายจะยุ่งทำไม" น่าเบื่อ ทั้งกลุ่มขององศาเลยนั้นเเหละ ให้ท้ายกันจนองศากลายเป็นคนเเบบนี้ เเต่ก็คงโทษพวกไม้อย่างเดียวไม่ได้หรอก เจ้าตัวคงไม่เคยคิดจะเลิกทำเรื่องพวกนี้เลยสักครั้งเดียว
"ก็ถ้าจะอยากยุ่ง มันก็เรื่องของกูไหมอะ มึงจะทำไม"
"พอเเล้วไอเหี้ย กูรำคาญพวกมึงว่ะ เจอหน้ากันช่วยทำให้มันเหมือนคนปกติสักทีได้ไหม ทุกวันนี้ไม่ต่างจากหมาคนละถิ่นเลยพวกมึงอะ"
ก็ยังคงเป็นไม้ที่พยายามจะยุติสงครามประสาทตรงหน้าให้มันจบๆไปจะได้พ้นหูพ้นตาเขาเสียที
"องศา สีน้ำ อาจารย์กาญจนาเรียกพบอะ รออยู่ข้างหลัง"
"เออ เดี๋ยวกูตามไป"
เพื่อนร่วมห้องของทั้งสีน้ำเเละองศาถูกอาจารย์ฝ่ายวิชาการวานให้มาเรียกทั้งคู่ไปพบ ตามประโยคที่ชายคนนั้นกล่าวออกมาเมื่อตะกี้นี้
ก่อนที่วินาทีต่อมาทั้งสองก็เดินตามออกไปติดๆ
"เชี่ยเเล้วไง กูว่ารางไม่ค่อยดีเท่าไหร่ว่ะ"
"นั้นดิ งานนี้ไอสีน้ำโดนเละเลยกูว่า"
"เเล้วลูกพี่กูไม่ค่อยชอบให้ใครหักหน้าซะด้วย เจริญล่ะงานนี้"
- ผู้เขียน
