Iniisip ko noon, hanggang saan pa ba kaya ko para sa kaibigan ko? I was just thinking kung ginagawa ko ba ang lahat nang dahil sa friendship o dahil nga ba mahal ko na siya? Hindi ko lubos maisip na masakit din pala na ang turing lang niya sa'yo ay isang kaibigan lang. Siguro nga, isa lang siyang panaginip na hindi talaga mangyayari. *** Isang lang siyang pangarap na hindi mabibigyang katuparan. Pero, darating pa ba ang umaga para sa akin? Siya na nga lang ang mayro'n ako, mawawala pa. Sana naman ay mahal niya din ako. Sana lang talaga. Kung ako na lang sana ang minahal niya, hindi na sana problema ang lahat. Pero mahal niya rin kaya ako? *** Nando'n na tayo sa mahal niya ako. Makakayanan niya bang mahalin ako kahit na… mawala na siya sa isipan ko? Siguro, oo. Hindi ko rin naman masabi. Naniniwala akong mahal niya talaga ako. Iyan ang kaisa-isang hindi mababago sa kanya ng kahit na sino. Kaya naman, mahal na mahal ko pa rin siya.

Pangarap ni Milo, isang vistador, na makita at mayakap ang diyos na kaniyang iniibig, si Viento Visto. Bumaba si Viento sa lupa at naging si Aire. Kapwa sila nagtatago ng nararamdaman sa isa’t isa kahit na isang tuldok na lang ang naghihiwalay sa kanila. Nakita nila ang pag-uugali ng bawat isa. Bawat dagitab ng kanilang mga patagong sulyap sa isa’t isa ang nagbibigay ng kakaibang batubalani o puwersa sa pagitan nila. At sa halos bawat araw na nagdaraan sa buhay nila, unti-unti nilang nakikilala ang bawat isa, hanggang sa humantong ang pagkakataong natuklasan ni Milo na si Aire at ang Panginoong Viento Visto ay iisa lamang. Sa pag-iibigan ng tao at diyos, mariin itong pinagbabawal. Ito ang ginamit ng diyos na si Ganador laban sa kapatid na si Viento upang maging kanang-kamay ng Haring Marzo. Sa huli, nanaig pa rin ang pag-ibig sa kabila ng mga batas na nagbabawal sa kanilang pagmamahalan. Isang kuwento ng pagmamahalang pag-ibig lamang ang nakatibag sa tinitingnang bawal sa kanilang lipunan. Tunghayan ang natatanging kuwento nina Milo at Aire.