“Pesteng buhay ‘to!” Napaigtad ako mula sa higaan nang tumalsik sa tabi ko ang kalderong may lamang kaning lamig.
Umiiyak na dinampot ko ang nagkalat na kanin sa sahig upang muling ibalik sa loob ng kaldero.
“Hoy, Laura! Bumangon ka na nga at huwag kang tatamad diyan! P*tang-inang buhay ‘to, nag-asawa nga ako para may makatulong pero wala rin palang silbi.” Napaigik ako ng malakas na sipain ni Zoren ang binti ko.
Nakaramdam ako ng pamamanhid sa may bandang paa ko at nanigas iyon dahil sa lakas nang pagkakasipa niya sa’kin.
Sa ilang araw naming pagsasama bilang mag-asawa ay naging malamig ang pakikitungo niya sa’kin. Hindi ko alam kung nagagalit ba siya dahil late akong dumating ng araw ng kasal namin o sadyang mainit lang talaga ang ulo niya.
Muli pa niya akong sinipa at mabilis siya
