How Does It Start

Chapter 12

Ilang araw na akong lutang. I've been thinking about what will happen on Saturday. Nabalik ako sa huwisyo, when someone snapped it's fingers right into my face. I looked at Cael who's wiggling his eyebrows and smiling at me.

"Yes? Do you need anything?" I asked. His smile fades ng maramdaman niyang tuliro ako.

"Hey, are you alright? Do you want to rest?" he asked me. Kinapa naman niya ang noo ko to checked if I have a fever. Inalis ko naman ang kamay niya.

I'm not really alright.

"I'm okay. Don't worry," I lied just to assured him.

"Okay, let me just help you carry these things." Kinuha naman niya ang ilang gamit na dala ko at tinulungan ako hanggang sa makarating ako sa tamang upuan ko. Pansin ko ang ilang tinginan ng mga estudyante sa amin, especially when I entered the room. They've began talking to each other about sa amin na para bang wala kaming dalawa ni Cael dito.

I looked at Cael but it seems like he doesn't mind it at all. When he puts down my things, pinasalamatan ko naman siya sa tulong niya.

"When you need help or anything, just text me okay?" I nodded at him. He smiled at me then he left me. As soon as I sat down, naglapitan naman sa akin ang ilang kaklase kong babae. I don't know their names and I don't have any plans to know that.

"Do you know him?" they excitedly asked in unison.

"Who?" I asked shortly, pretending not to know that it was Cael they're pertaining to.

"Micael Andrew Morales!" one of them exclaimed. She have a waist length hair and a petite one.

If I'm not mistaken, this girls in front of me are his fan girls? Didn't know he's quite famous.

"Yeah, what about him?" I looked at them with laziness and bored written all over my face. Sana madama nilang ayoko munang makipag-usap ngayon.

"So, ano palang relasyon mo sa kaniya? Perhaps, your boyfriend?" intrigang tanong ng isa sa kanila. She have a short hair and chinita eyes. We both have pale skin. Mga chismosa nga naman. Saan ba nila nakuha ang ideyang yan? Masyadong ma-issue.

I was about to answer her ng biglang pumasok ang teacher namin. Nagbalikan naman agad sila sa kaniya-kaniyang upuan. Tinuloy lang ng teacher namin ang natirang discussion at nagpa-quiz. Buti na lamang nakapasa ako, walang pumasok sa utak ko noong nag-rereview ako e. My mind is busy focusing things that will happen on Saturday. Kahit ang pagsabay kayla James and Lay sa break time ay muntik ko ng makalimutan kung hindi pa nila ako sinundo sa room.

"Ayos ka lang ba talaga pren?" nag-aalalang tanong ni James sa akin. Maging si Lay din ay bakas ang pag-aalala sa kaniyang mga mata. Tumango lamang ako sa tanong niya. Hoping that it will ease the worries they're feeling right now.

"Don't worry, I'm fine," I even smiled to convince them. Nakita ko naman ang pagtaas baba ng kanilang balikat, sign of their relief.

Hindi ko napansin na nandito rin si Cael. He's just looking at me. Sinubukan kong titigan din siya pabalik pero hindi siya nagpatinag kaya sa huli ako na ang bumitaw. I tried to searched for Rossie para iwasan ang titig ni Cael. Datirati lang ay lagi namin 'yon kasabay kumain a.

"Oy pren. . ." tawag ko kay James, "asan pala si Rossi? Bati na ba kayo n'on?"

"Don't mind her. Busy daw siya, if I know kasama na naman niya yung lalaking 'yon," inis na lintanya ni James.

"Easy there, par. Nagseselos ka ba?" nang-aasar na tanong ni Lay.

"What?! No! Bakit naman ako magseselos? Magsama pa silang dalawa."

"Ah-uh hindi nga nagseselos," Lay said while smiling widely.

"I'm not. Tigilan mo yang pagtingin-tingin mo sakin ng ganiyan a."

"What? Anong masama sa titig ko?" inosenteng tanong ni Lay. Napasapo na lamang ako sa noo ko.

Napansin ko naman na naglalakad si Rossi kasama ang isang katangkarang lalaki galing sa gym na di kalayuan dito. I think parehas lang sila nila James ng height. Moreno siya at malakas ang charisma. Making all the girls in the cafeteria turn their heads at him. Kulang nalang hubaran siya. I've noticed na he's wearing a jersey, maybe he's one of the varsity player in our university.

Bago ko pa mapansin ay nakalapit na pala silang dalawa ni Rossi sa table namin. Nabalik lang ang atensyon ko ng binati kami ni Rossi. Wait, am I drooling? I secretly checked my face. Good thing, hindi naman.

"Hey guys! Sorry, natagalan. Sasama pala sa atin si Harry." She giggled. Ramdam ko ang pag-iiba ng mood ni James pati na rin si Cael. What's his problem?

Walang gustong magsalita kaya naman ako na ang nagpa-upo sa kanilang dalawa. Si Harry na ang nag-order ng kakainin nila ni Rossi. I saw how she hide her smile while blushing. Sa iba lang nakatuon ang atensyon ni James, ni hindi nga siya tumitingin sa gawi nila Harry and Rossi. Did Rossi quit? Narealize niya bang wala na siyang pag-asa kay James?

Padabog namang tumayo si James na ikinagulat naming lahat.

"Aalis na ako. May gagawin pa ako."

"Wait, kararating lang namin. Stay for a bit longer muna," pangungimbinsi ni Rossi kay James.

"Oo nga, par. Next week pa naman pasahan no'n. I'm sure matatapos mo yon before the deadline," sabi ni Lay. He heavily sighed at umupo na lamang ulit. Ilang minuto lang ay dumating na si Harry dala ang order nila ni Rossi. Kung pula na siya kanina na parang kamatis, mas namula pa siya ngayon. I could feel James stares throwing at them like a dagger. Siniko ko naman siya dahilan para iritado siyang mapatingin sa akin.

"Why are you looking at them like that? Akala ko ba hindi ka nagseselos?" pabulong kong tanong sa kaniya.

"Hindi nga. Who says I am?"

"Really, huh? Halatang konti na lang mananapak kana e," sabi ko.

"Oh, c'mon akala niyo lang 'yon."

"Dahan-dahan lang par. . . " Tinignan ni Lay sila Harry and then turn back his gaze to James, "baka matunaw."

James rolled his eyes because of annoyance. Pansin ko kung paanong nanginginig sa galit ang nakayukom na kamao ni James. I tapped his shoulder dahilan para malihis papunta sa akin ang atensyon niya.

"Chill pren, mamya bumaon na yung kuko mo diyan sa palad mo."

Nang susubuan na sana ni Harry si Rossi ay napatigil sila at nagulat kami sa marahas na pagtayo ni James sabay sipa sa mesa. Muntik naman matapon ang pagkain nila Rossi.

"What the heck is your problem?!" inis na sigaw ni Rossi.

"Harry p*ta," galit na bulong ni James. Ramdam ko ang tension sa puwesto namin. Sinubukan kong pakalmahin si James ngunit hindi ata gumagana. Nakatitig lang siya ng masama sa dalawa.

"What did you say?" tanong ni Harry. Imbes na sagutin ang tanong ni Harry ay sa amin niya tinuon ang atensyon niya.

"Mauna na ako," malamig na sabi niya. Bago pa namin siya mapigilan ay nakaalis na siya. Ramdam ko ang pagiging awkward ng atmosphere sa table namin at alam kong ganoon din sila.

"I gotta go," paalam ni Rossi sa amin. Harry hold her on her wrist, kaya naman ay napatigil siya.

"Why? Busog ka na ba? Ihatid na kita sa room mo," Harry suggested.

"Hindi na Harry, ayos lang. I'll just text you later. Bye." Isa-isa niyang binitbit ang gamit atsaka umalis sa puwesto namin. Napatulala na lamang si Harry sa nangyari at ilang minuto pa ay napagdesisyunan niyang ituloy ang kinakain.

Something is off between the two.

Mabilis lumipas ang oras, mga ilang minuto na lamang ay mag-uuwian na. Ilang text na din ang naisend ko kay James, asking if he will drive me home. May importante kasing pupuntahan si Lay kaya hindi na rin ako nag-abalang ipilit pa. Few minutes of waiting, I've got a message from Cael. Akala ko nag-reply na si James.

From: Cael

Hey, I'll be waiting at the parking lot. I'll drive you home.

Bago pa man ako makapag-reply ay nakatanggap na naman ako ng another message from him.

From: Cael

Lay texted me kaya nagpresinta na ako agad.

He was leaning on his car when I saw him at the parking lot. Nang matanaw niya ako ay agad niyang binuksan ang pintuan ng front seat. Tinakbo ko ang ilang distansyang pagitan namin.

"Nga pala, ayos lang ba sa'yo na may daraanan lang tayo saglit? May susunduin lang ako," paliwanag niya sa akin.

"Sure, no problem."

He starts his car engine and maneuver it. Maya-maya pa ay may tumawag sa kaniya, he answers it using his airpods.

"Yes, baby. . . I'm almost there. Wait for me, okay?. . . Don't worry, there's no traffic kaya makakarating kami agad diyan."

Sinubukan kong huwag pakinggan ang usapan nila. Hindi naman ako chismosa but I can't help it. Girlfriend niya kaya 'yon? But he said he loves me? Ano yon? Pinagtitripan niya lang ako?

Sinubukan kong huwag mapairap sa mga naiisip ko. So what? Kung girlfriend niya 'yon, edi good for them. I don't really care.

Argh! What am I thinking?

"Anyways, sino nga pala ang daraanan natin?" I asked him breaking the silence.

"You'll see when we get there."