How Does It Start

Chapter 13

Nagkaroon ng small traffic pero naka-usad din naman kami. Kung girlfriend niya 'yong kausap niya kanina, I shouldn't be sitting here. I should move to the back seat. But how can I ask him na tumigil muna sa isang gilid?

"Hey, are you okay?" he asked.

"What if I move at the back seat? Mas magandang option ata 'yon."

"What?" He chuckled, "bakit naman? Ayaw mo ba sa front seat?"

Napatigil naman ako sa tanong niya.

"Hindi naman sa gano'n. Para kasing hindi tama na ako 'yong naka-upo dito."

"Huh? Why did you say that? Anong hindi tama?"

"Baka kase magalit yung girlf—"

"We're here!" masiglang sabi niya na nakapagpatigil sa akin. Itinigil niya ang sasakyan sa harap ng isang Elementary School. Ano namang ginagawa namin dito? Hindi kaya dito nagtuturo 'yong girlfriend niya?

Isang batang babae at lalaking masayang tumatakbo papunta sa direksiyon namin kasama ang isang yaya ata nila, I guess? Dumungaw ang batang babae sa nakababang bintana ni Cael.

"Kuya! You're here na. Kanina ka pa namin hinihintay," sabi ng batang babae. Matalim naman akong tinititigan ng batang babae na siyang ikinagulat ko. Hindi ko naman siya inaaway a!

"Sakay na baby," utos ni Cael sa batang babae.

"Nga pala kuya, isasabay natin 'yong boyfriend ko," she said. My jaw suddenly dropped on what she said. Ang kaninang masayang mukha naman ni Cael ay napalitan ng inis.

"What?! Anong boyfriend ka diyan? Ang bata-bata mo pa para diyan. Tigil-tigilan mo 'ko sa mga ganiyan, Mirasol Aena! Hintayin niya na lang 'yong sundo niya."

"Hindi masusundo si Clyde kase nasiraan daw ng sasakyan 'yong mommy at daddy niya. Kaya isabay na natin siya kuya. Please!" she pleaded.

"Ayoko. Get in the car Mirasol!" sigaw ni Cael. It feels so uncomfortable na may makitang nag-aaway sa harap ko. Tiningnan ko naman 'yong batang lalaki na seryoso lamang na nakatingin sa kanilang dalawa.

"No! I'll stay here. Hindi ako sasakay hanggat hindi natin isasabay si Clyde."

"Sumakay ka na Mira," sabi no'ng batang lalaki.

"Ayoko."

"Fine! Now get in," Cael frustratedly said. Masaya namang pumasok si Mirasol samantalang diretso lang ang tingin no'ng Clyde. Kasunod naman nila sa likod 'yong yaya.

"Kuya, stop calling me Mirasol especially sa harap ni Clyde. Just call me Mira. I'm a big girl na kaya," proud na sabi nito.

"Anong big girl ka diyan? Grade 3 ka palang Mirasol. Marami ka pang makikilalang lalaki pagtanda mo, okay? Sa ngayon, mag-aral ka munang mabuti."

"Ah basta. Paglaki ko magpapakasal kami ni Clyde, 'di ba?" tanong nito sa kasama. Seryoso lang itong nakatingin sa labas ng bintana at hindi man lang sagutin ang tanong sa kaniya ni Mirasol.

Cael heavily sighed. Hindi na siya nakipagtalo pa, hindi rin naman siya maiintindihan. Una naming idinaan pauwi si Clyde. Narinig ko pa ang pabulong na banta ni Cael dito kaya agad ko naman siyang pinalo. Nakatulog na si Mirasol sa likod.

"Pagpasensyahan mo na 'yang kapatid ko. Ganiyan lang talaga 'yan. Masyadong makulit."

"Ayos lang, naiintindihan ko naman. Bakit nga pala parang magkaiba ata kayo ng features ng mukha? May kaunting resemblance pero parang lahat magkaiba na," usisa ko.

"She's my step sister. When my mom left us, ilang taon after that na-meet niya si Aunt Amelia. Eventually, they've fell in love with each other and tada mayroon ng Mirasol," kuwento niya. Galing pala sa broken family si Cael.

"But I always treated her well. Hindi ko hinahayaan na madama niya na may pagkakaiba kami. She's so precious to me and I love her so much," pahabol niya pa. I smiled and tap his shoulder, lightly.

"I'm sure Mirasol knows that kahit nag-aaway kayo minsan," I said then I chuckled when I remembered what happened before. Hindi namin namalayan na nasa harap na pala kami ng bahay ko.

"Umm . . . Thank you for driving me home, Cael. I owe you one." I smiled.

He smiled back at me, "What if you let me court you, Avy?"

I suddenly froze. Sh*t! I don't know what to say!

"Ha?"

So stupid, Avy!

Tumawa naman siya at ginulo ang buhok ko. Pinanood ko lamang siyang tumawa. So sexy! Wait, erase that thought Avy. He's not sexy, okay? Gosh!

"Damn, I'm just joking," he said. I sighed in relief.

"Sa susunod na lang natin gawing totoo kapag ready ka na." He winked at me. Hinintay ko na sabihin niyang nagbibiro ulit siya pero tiningnan niya lamang ako. Looks like he's not joking this time. Shall I give him a chance?

He wiggles his eyebrows, "What? May sasabihin ka pa ba?"

"Wala. Sige, mauuna na ako. Thank you ulit and drive home safely. Goodbye." Binuksan ko ang kotse niya at lumabas na. He started the engine of his car and I immediately wave my hand. Akala ko aalis na siya pero nagulat ako ng ibinaba niya ang bintana ng kotse niya.

"I know that you're still not ready to open your heart. Don't worry, handa naman akong hintayin ka. But don't expect me to watch and let guys hit you up, 'cause I won't. Syempre babakuran na kita." He winked at me and start to drove away. He just left me dumbfounded. I placed my palm in my chest. Kalma Avy! Inhale, exhale. That's right, keep going.

As soon as he left, impit naman akong tumili. What was that? Huwag masyadong maharot self baka masaktan na naman tayo.

I entered the house and found my mother is talking with father. They looked so serious. Nagkibit-balikat na lamang ako at umakyat sa taas. I'm busy arranging things on my room ng biglang may kumatok

"Baba na daw po kayo at kakain na," tawag ng maid sa akin sa labas.

"Pakisabi susunod na lang ako," sagot ko. Napagdesisyunan ko namang ligpitin ang mga gamit ko at mamya na lamang ito asikasuhin.

When I went to the dining room, rinig ko ang usapan ni mama at papa about sa business plan and everything. They're discussing which plan is better for their client. Hindi ko naman sila ginambala at tahimik na lamang na umupo.

Nang maramdaman nila ang presensya ko ay sabay pa silang natahimik. My father clears his throat.

"Pawis na pawis ka ata. Nag-work out ka ba, iha?" he asked me.

"Hindi naman po. I'm just cleaning and arranging things in my room," I said politely.

"That's good to know!" mama said in glee. Nang maihain na ang pagkain sa amin ay ’yon muna ang pinagtuonan namin ng pansin not until my dad spoken.

"About the meeting with the Villaceran, make sure to wear formal. Alright?"

"Nga pala hon, we've decided to go to mall para makapag-shopping para sa isusuot ni Avy. Do you want to come to?" mama asked papa while wiggling her eyebrows.

"When is it?" papa asked.

"Friday, after Avy's class."

"Oh, that's good but I'm afraid I can't come. I think I have an appointment that time but I'll just drive you there."

"Oh, it's alright. We understand."

Tumango naman ako sa sinabi ni mama and gave papa a reassuring smile. After we ate and discuss things about the dinner; nagpaalam naman na ako na aakyat na sa taas. Gladly, they just let me.

I closed the door and texted Lay and James about the details. They assured me that everything is fine pero hindi pa din ako makalma. Papaano ako kakalma? Ayokong magkagulo but at the same time ayokong ma-misinterpret nila kung ano ang mayroon sa amin. Especially, magkaka-anak na si Kenji. I know na umaasa ang magulang namin sa malaking araw na iyon. But I know to myself na hindi na mangyayari ’yon, hindi na kami puwedeng ikasal.

Alam ko namang masakit ang mga nangyari but I already digested everything. Tinanggap ko na agad. Niyakap ko ng buong-buo. Kasi tanggapin ko man o hindi, wala namang magbabago. But even though I accepted everything, hindi ko pa din alam kung kaya ko bang patawarin si Kenji. I think I can but not this time. Siguro, I need to buy more time for that. After all, matindi din naman ang ginawa niya sa akin.

I think me and Kenji can be friends again in the near future, if everything goes well for the both of us. And I know, mahirap ang kakarahapin namin if time comes na malaman ng magulang namin ang nangyari. Especially sa part ni Kenji, mas malaki ang chance na hindi tanggapin ang babae knowing tita. I'm afraid na baka ipa-aabort ang bata. That's too tragic, sana hindi umabot do'n.

I heavily sighed, "I hope na magawan namin ito ng solution."

I just wish you happiness, Kenji. Hope that everything will go well.

I went to my bed and tuck myself underneath the blanket. I kept on looking at the ceiling until I feel the heaviness of my eye lid. Tuluyan na nga akong nilamon ng antok. Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako sa sobrang pag-iisip. I felt so exhausted. I'm emotionally and mentally drained.