How Does It Start

Chapter 4

As soon as I received his text, agad akong nagpaalam sakanila. Pinigilan nila ako pero sabi ko ipapaliwanag ko nalang sa susunod. Natuwa naman ako na hindi na nila ulit ako pinigilan.

When I entered the coffee shop, hinanap agad ng mata ko si Kenji. Hindi ko maitatanggi na na-miss ko talaga siya. Matagal ko na siyang gustong makita, after that day na nagka-emergency sa kanila. I was so excited but really nervous at the same time. Excited to meet him again and nervous for the reason why he was gone that long.

I wonder if he misses me too.

Nang makita niya ako sa harapan niya ay agad naman niya akong pinaupo sa katapat niyang upuan.

He then smiled at me.

"How are you?" he asked.

"Eto ayos lang," tipid kong sagot. Even though I'm so excited to see him, I refrained myself asking him too much questions about what is really happening to him this past few days. Gusto ko sa'kanya magmula ang lahat.

Medyo natahimik naman siya saglit. It looks like hindi niya alam kung ano ba ang dapat niyang sabihan. After few minutes, he decided to broke the deafening silence between us.

"Kumain ka na ba?" he asked again. I immediately shook my head as an answer.

"Nope, nagpunta agad ako dito as soon as I got your message," I said.

"I didn't eat also. Do you mind if you join me?" he said.

Before I could answer him, he already wave his hand in the air to caught the attention of the waiter. Mabilis naman itong nakalapit sa amin at agad kaming binigyan ng menu.

The coffee shop also offers not just cake and coffees but also heavy rice and dishes for lunch.

"Roasted chicken with rice and Iced tea for drinks," I said to the waiter and smiled at him. Natuon naman ang atensyon ne'to kay Kenji.

"Same as hers," Kenji said at inabot na pabalik sa waiter ang dalawang menu na hawak namin.

"So... How are you?" This time I'm the one who asked him.

Medyo naging balisa naman siya ng konti. He tried to utter words but it looks like he became muted on the simple question I asked.

He stayed like that for many more minutes.

"So umm... How's tito and tita? Are they good now? Ano nga palang nangyari dun sa emergency niyo sa bahay?" sunod-sunod kong tanong.

"After that day kase hindi kana uli nagparamdam. You didn't even text me. I was so worried akala ko di kana humihinga," pahabol ko.

"I just want to tell you something, Avy," bigla naman nagseryoso ang boses niya.

"Go on," I said. Ramdam na ramdam ko ang kaba sa dibdib ko.

"Actually Av—" Pinutol ko ang anumang sasabihin niya. Hindi ko gusto ang kaba na nararamdaman ko.

I can already feel na may malaki siyang rason but I also think na hindi pa'ko handang malaman iyon. Kenji wouldn't be gone that long for nothing. He could've atleast orient me on what was really going on.

Now, I felt like Kenji took all my strength and readiness to hear the truth. Yung tapang kong malaman ang lahat biglang nawala na. My knees are trembling.

The waiter placed our orders in our table. I divert my attention sa pagkain na inihain samin ng waiter.

"Let's eat first. Gutom na'ko e." Aya ko sakanya.

He just nodded then smiled at me.

We started to dig in our foods. For a minute we became silent again. The only sound you can hear is the scraping of utensils on the plates.

He then started to continue what he's going to say before. I guess this is inevitable.

"I don't know where to start and I don't know if you could forgive me sa mga sasabihin ko sa'yo," panimula niya then he hold my hand.

He let out a sigh then he continue to talk.

"I'm sorry Avy, Hindi na kita pwedeng ligawan. I hope we can still be friends?"

"But w-why? Did you fell out of love?" naguguluhan kong tanong.

"Hindi naman sa ganon Avy." He sighed.

My tears starts to form. Nakita ko naman ang pagkataranta sa'kanya.

"But Kenj, I'm starting to fall for you. Ano? Ganun-ganun na lang? Pagkatapos mong guluhin yung buhay ko, you'd just left me hanging?! Sana umpisa palang Kenj sinabi mo na. Kasi umasa akong iba ka e." I immediately wipe my tears.

"Let me explain, I didn't mean to do that. It's just that—" Bago niya pa matuloy ang sasabihin niya, we heard a scream coming from a pregnant woman rushing over us.

"Hayop ka! Anlandi mo! Ikaw pala ang kabit ng asawa ko!" she angrily said habang sinasabunutan ako. Asawa? May asawa na si Kenji?!

Wtf is happening!

Gusto kong manabunot pero nawalan na'ko ng lakas. Agad naman siyang pinigilan ni Kenji. This time, sinampal naman niya si Kenji.

"How dare you! Don't touch me! Nandidiri ako sa'yo! Sa inyo!" she shouted sabay turo sa aming dalawa ni Kenji. Patuloy naman niyang iniilagan si Kenji.

Halos nagtitinginan naman sa amin yung mga tao sa coffee shop. Nakita ko naman na aligaga na ang mga waiter at tinatawag na nila yung manager.

I forced myself to stop on crying. They don't deserve every drop of my tears. Hindi ko hahayaang magmukha akong mahina sa harapan ng lahat.

Inipon ko ang galit at sakit na kanina ko pa nararamdaman. Nang makabawi ako ng lakas ay ako naman ang nagsalita.

"This is unbelievable, Kenj!" I shouted at pagak na tumawa. Nababaliw na ata ako.

Parehas naman silang napatingin sa'kin. The woman is looking at me intently. Halata naman ang frustration sa mukha ni Kenji.

Frustrated ka? Mas frustrated ako!

"Grabe Kenj, I trusted you! Ilang weeks kalang nawala, kasal kana and worst nakabuntis ka pa?!" Lalapit sana siya sa'kin pero di niya magawa sa takot na sugurin ako noong babae.

"Napakagaling mo! Talagang iba ka! Napahanga mo'ko! Wow, just wow!" I sarcastically said at pumalakpak ng tatlong bagsakan habang umiiling.

"Ganun ba'ko kamukhang tanga para sa'yo?! Madaling utuin?! You made me hate myself." Halos mapiyok ako sa huling sinabi ko. Halo halong emosyon ang nararamdaman ko sa mga oras na'to. Hirap na hirap na'kong pigilan ang luha ko, but I still manage to stop my tears. I won't cry infront of them.

Siguro dahil wala akong masyadong experienced kaya ganun nalang ako madaling matangay.

I think it's my fault.

I hate myself for having no experience to this thing.

I hate myself for being too dumb.

I wish I was an expert to this things, para di ako nasasaktan ng ganito. But I know that even the most expert got hurt by the unbearable pain that comes through to them.

Yung kahit anong iwas sapul pa din. Kahit saan ka magpunta. Saan ka magtago, wala kang takas. Talagang tatamaan ka.

Halos bumigay ang tuhod ko buti nalang may katabi akong mesa. Hinigop ng pangyayari ang lahat ng inipon kong lakas.

I never wanted a life to be this complicated. Gusto ko lang naman ng maayos na buhay. Hindi ba puwede iyon?

Why of all people ako pa? Hindi ba pupwedeng yung masasama nalang? Bakit kailangan pa'kong madamay at gumulo ng ganito? Wala naman akong ginagawang masama.

I decided to leave this place, dahil kung lalo lang akong magtatagal ay baka di ko na kayanin at bumigay na'ko.

Hindi pa man din ako nakakalayo ay hinawakan ni Kenji ang braso ko.

"Avy please, Huwag ganito. Talk to me please!" he pleaded.

Sinubukan kong alisin ang pagkahahawak niya sa braso ko pero ayaw niya pa din tanggalin.

"Let me explain," he eagerly said.

"Hindi pa ba malinaw ang lahat ng nakita ko? Hindi ako bulag para di malaman ang nangyayari! Kenji hindi ako tanga!" I said at pinilit ko uli na tanggalin ang kamay niya sa braso ko.

Nagulat na lamang ako ng ilang segundo lang ay nasa sahig na siya habang putok ang labi. Bago ko pa makita kung sino ang sumapak sa'kanya ay hinatak na ako paalis ng kung sino man. I was facing his back. He looked so familiar.

Hindi pa kami nakalalayo ng konti ng huminto ako.

"Sandali lang, I need to do this." Tinanggal ko ang pagkakahawak sa kamay niya at lumapit uli kay Kenji.

Agad ko itong sinampal ng pagkalakas lakas. Bagay lang sa'yo yan!

"I wish I never met you," I said at pumunta doon sa lalaki.

"Tara na," sabi ko at tinignan siya. Nagulat ako ng malaman ko kung sino 'yon.

It was Cael.

Hinawakan niya ang kamay ko at siya na mismo ang nag-alis sa akin doon. Papalayo sa lugar na iyon.

Nasa gitna na kami ng paglalakad ng biglang umulan. Great! Just great! Nakikisabay sa lungkot ko ang panahon.

I started to cry. Sabi nila, pagumiyak ka daw habang umuulan wala daw makahahalata. I just cried the whole time. Inubos ko ang bawat patak ng luha na kayang ilabas ng katawan ko. Bukas ko nalang iintindihin yung pamumugto ng mata ko.

Palakas ng palakas ang ulan. We are both soaking in wet. Tumakbo na kami at agad na naghanap ng masisilungan. Gladly, we've found a nearest motel.

Pumasok kami at agad na pumunta si Cael sa harap ng front desk.

"Excuse me, Meron ba kayong available room?" tanong niya.

"Yes po, sino po ang kasama nila? We have what we called the master's room with king siz—"Hindi na niya pinatapos yung babaeng nagsasalita.

"We'd take that," sabi niya. Agad namang binigay nung babae yung susi sa'kanya.

"Isang room lang kinuha mo?" tanong ko sa'kanya.

"Yes why?" inosente niyang tanong.

"Are you serious?"

"Oo naman. Mukha ba'kong nag-jojoke ngayon?"

"Wala na ba silang isa pang available room?" tanong ko uli.

Babalik na agad ako sa front desk ng hatakin na niya ako.

"Huwag kana maginarte. Nilalamig na'ko. Gusto ko ng magpainit," sabi niya. Hindi ko naman napansin na nasa harap na kami ng kwarto.

"What do you mean by that?" I asked him at tinaasan siya ng kulay.

He naughtily smiled and open the door.

"You'd gonna find out soon."

Masyado na bang kakulay ni shrek ang utak ko? O yun na talaga yon?

What the heck! No effin' way!