GINAWA ko ang sinabi nila. Patay na ang ilaw sa kwarto ni Tristan nang pumasok ako, at naririnig ko siyang umiyak. Halos madurog ang puso ko. Hindi ko kayang nasasaktan siya ng ganoon, and knowing Tristan, hindi siya ganoon kalambot para umiyak ng palihim. Mukhang nagkakaganoon lang talaga siya dahil sobra ko siyang nasaktan.
"Babe." Tumabi ako sa kanya at yumakap.
"Ano'ng ginagawa mo dito?" nasa tono niya ang inis.
"Please, mag-usap tayo." pagmamakaawa ko.
Napilitan tuloy siyang harapin ako. "Pag-isipan mo muna 'yan, Kianne. Kahit ano'ng sabihin mo, hindi ako papayag. Lalo pa't kasama mo 'yung Chad duon? Baka magulat na lang ako, kayo na pagbalik mo."
Mas lalo akong nasaktan sa sinabi niya. "So, isa 'yan sa dahilan kung bakit ayaw mong pumayag at pati tiwala mo, wala na?"
"Kianne, m
