Tumatanaw, ang araw ay isang haring punong-puno ng sigla para sa kaniyang mga nasasakupan. Walang makakapigil sa tingkad at tinis ng kaniyang ngiti, at miski sa mga taong isang rekwang walang sagot na dalangin ay nagpupumiglas ito. Ang Hacienda Donofrio ay abalang-abala.
“Pinakamataas! Iyon ang mataginting na tuldok ng Hacienda Donofrio.” anyaya ni Amaris sa akin.
Inilingan ko ang pagtingkad ng dalawang sulok ng kaniyang mga labi. Naaaliw ako sa mga takas na buhok na Amaris at kung papaano ba iyon nagkakapareho sa munting mga labi ni Ava.
“Sumama kayo, Amaris at Ava. Sige na.” ngiti ko.
Dumilim ang mga mata ni Amaris. Posible bang sobrang bilis na ng pagkalat ng napakaitim na anino rito sa puso ko ay umahon ito tungo sa kaniyang mga mata?
“Rina...” pagalit na nangangausap
