Dumaan ang mga araw sa hacienda ng mga Donofrio. Magaling na ako sa lagnat at pisikal. Hindi pa rin tapos ang natatamo ko bilang sigalot sa amin na nagdaragdag lamang ng asin sa bukas na sugat.
“Nakakalimang araw na! Saan na iyon?” dinig kong sabi ng isang babaeng dumaan.
Nagpanting ang tainga ko sa nadinig. Natalisod akong bigla sa mga bato rito sa ibaba ng burol at marahas na sumumpa sa isip.
“Ano ba!” asik ng babae nang madampi ang kamay ko sa kanyang braso.
“H-Hindi ko sinasadya! Pasensiya na.” Nalukot ang aking mukha at pumula ang pisngi sa hiya.
Isang irap ang aking nakuha rito bago umalis ang babae. Lukot-lukot ang aking mukha habang nakayuko. Papabalik na ako sa quarters at natanaw sa Halil na nakikipag-usap kay Kuya Abel.
“Hindi na tumatawag.” Umiling si Kuya
