ONE CHANCE IS ENOUGH [TAGALOG]

KABANATA 20

DICLAIMER: MAY SPG

Left behind

I feel like I'm floating in the air because of sheer happiness. Marami siyang inihanda para sa aming dalawa. Naniniwala akong tinulungan siya ni Inang Isay sa pagluluto ng mga ito. Nakakabilib lang na sa maikling oras ay naihanda niya lahat 'to.

"I'm sorry, Lite for being a useless boyfriend to you. Hindi ko nga alam kung anong gusto mong pagkain. Well... I didn't even bother to ask you..." Dismayado siyang umiling sa sarili. 

Ngumiti ako at hinawakan ang kamay niya na nakapatong sa lamesa. "It's okay, Max. Alam naman natin kung bakit 'di ba? And... past is past." Tumawa akong bahagya. 

Tila nakahinga siyang maluwag. Pinagpatuloy ko ang pagkain ng niluto niyang steak at mashed potato. Ang alam ko ay matagal gawin ang mga ito? Dalawang oras lang naman akong nawala. I'm amazed!

"Try this, baby..." Malambing na aniya. Nakatitig lamang ako sa mukha niya habang inilalagay niya sa platoko ang baked oysters. 

"What? May dumi ba sa mukha ko?" 

Nakangiti akong umiling. Sinubukan ko yung mga pagkain na inilagyya niya at lahat iyon ay masarap! I know he can cook. Iba lang talaga yung ngayon. O siguro dahil masaya ako? Does that make sense? I'm just really happy right now...

"Ang paborito kong food... Mahilig ako sa home cooked meals. Uh, gusto ko rin mga tapsilog o anything na silog. Saka I like spicy food. Ano pa ba?" Napatikhim ako, nagiisip. 

Tumingin ako sakanya. Matamang nakatitig siya sa akin at inuunawa mga sinasabi ko. Huminga akong malalim at uminom ng lemon water. 

"Ano?" Sabi ko, kinikilig. 

Umiling siya at napangiti. "Continue, Lite. I want to hear more about what you like."

I giggled. Ang hirap kumalma kapag ganito! Nagiinit na nang tuluyan ang pisngi ko. I sighed. 

"Hmm, kung sa hobby naman... Mahilig akong mag bake. Mag enroll sa mga baking class, remember? Sinundo mo ako noon?"

Napawi ang ngiti sa labi niya. Nagtiim ang kanyang bagang at isinandal ang likod sa upuan. "How can I forget that? Iyon yung araw na naaksidente ka." Kumuyom ang palad niya. 

I lightly shook my head. "Hindi ko rin iyon nakalimutan at makakalimutan. We were really happy at that moment." I said. 

Paano ko naman makakalimutan iyon? Masaya kaming kumakanta sa loob ng sasakyan niya sa gitna ng traffic. Although, my cake was ruined. Pinanghinayangan ko talaga iyon. Pinaghirapan ko iyong i-bake para lang kay Maximus. 

Pinagtulungan namin hugasan ang pinagkainan. I love the simplicity of us. I love this kind of moment. Pangiti-ngiti ako sa mga kinukwento niya tungkol sa kung paano niya ginawa ang lahat ng ito. Biniro ko siyang hindi ako naniwala na walang tumulong sakanya. 

Kagabi niya pa pala ito pinaplano. Nga lang, masyado akong makulit at hindi ko inaalis ang mata sakanya. Hindi ko man lang nahalata na may ganito siyang pinaplano. Nakangiti lang ako buong paguusap namin. I want to hug him right now. I want to hear him say that he loves me. 

Finally, finally! He loves me. Mahal na ako ng taong pinaka mamahal ko.

"I love you." Bulong niya sa tenga ko, bahagya niyang dinampian ng labi ang batok ko.

Nanlambot ang tuhod ko at tumaas ang balahibo ko. Dammit! Ngumuso akong tumigin sakanya.

"I love you too, Max. Just... 'wag mo akong... biglain ng ganon, okay? Baka mabitawan ko 'tong plato." Sabi ko.

Humalukipkip siya at mapaglarong ngumiti. I bit my lower lip while shaking my head. Such a tease! Alam niyang halata sa akin ang emosyon tuwing magiging sweet siya.

Ito ang unang beses kong makapasok sa loob ng kuwarto niya. Wala namang pinagkaibi iyon sa akin. Mas malaki lang itong kaonti. Tinignan ko ang picture frame na nakapatong sa bed side table at naupo sa kama.

Kumpleto silang pamilya roon. I cannot believe that he's adopted. Hindi nalalayo ang mukha niya sa mga kapatid niya. Magkakapantay sila ng kagwapuhan. Si Maxell na lang ang hindi ko pa nakikita sa mga kapatid niya. Mas malaki lang ang pangangatawan niya kay Maximus.

"Sinong mas gwapo sa'ming tatlo?" Ani Maximus.

Umupo siya sa tabi ko at sinandal ang baba sa balikat ko.

"Hmm, si Maxell." Payak na sabi ko.

Umatras siya at tinitigan akong masama. I chuckled. I can see jealousy in him. Lumapad ang ngisi sa labi ko.

"Mas gwapo siya sa'yo, Maximus." Seryoso kong sinabi.

Nag igting ang panga niya. Nag iwas siyang tingin, walang imik. Ibinalik ko na yung picture frame. Umayos akong upo sa harap niya.

"Biro lang. Syrempre ikaw ang pinaka gwapo sa paningin ko." I poked his stomach.

Sumilay ang multong ngiti sa gilid ng labi niya. He's so damn cute! Pinigilan ko ang sariling yakapin siyang mahigpit. Now isn't the right time to cuddle. Nasa kuwarto niya ako. Naiisip ko pa lang kung anong pu-pwede niyang gawin ay automatic na bumibilis ang pintig ng puso ko.

Huminga akong malalim at tumayo na.

"You should get some rest now, Max. Pagod na pagod ka sa dami mong ginawa." Nginitiian ko siya.

I can't read his expression at all. Nakatitig lamang siya sa akin. Ibang titig iyon kumpara kanina. It's... different.

"Uh, I'm goi--"

Napatili ako sa biglaan niyang paghatak sa akin papalapit sakanya. Inupo niya ako sa kadungan niya. Napakapit ako sa kanyang dibdib.

"I'm not yet tired." Pinulupot niya ang kamay sa baywang ko.

May kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko sa pamamaraan niya ng paghaplos sa likuran ko.

"Uh... O-Okay... Babalik na ako sa... kuwarto ko." Nag iwas akong tingin. Nagiinit ang pisngi ko pati na rin ang tenga.

Dammit! Malamang ay sobrang pula na ng mukha ko.

Saglit kong tinignan ang mukha niya. He licked his lower lip. I can feel him throbbing down there. My tighs can feel how hard he is right now! Napalunok ako.

"Do you know how badly I want to kiss you right now?" He said huskily.

I cleared my throat, "W-what? Pagod ka lang siguro..."

"Baby, I'm not. Not for this." Siniil niya ako ng mapusok na halik. Nalalasing ako roon.

Napasinghap ako ng hangin at sinabayan ang bawat halik niya. Marahan niya akong inihiga sa kama at tinitigang maiigi habang nakapaibabaw sa akin. He gently kissed my lips, I let his hands do some exploration. 

Sa bawat haplos niya ay nagiinit ang buo kong katawan. Pakiramdam ko ay nasusunog ako at malalagutan ng hininga sa sobrang bilis ng pintig ng puso ko. My eyes widened when he tore my dress at walang kahirap hirap na inalis ang bra ko.

"Max!" I snapped. 

Ngumiti siya at hinaplos ang mukha ko. Hinagod niya ng tingin ang hubad kong katawan at punong puno iyon ng paghanga. 

"Relax, baby." 

Mariin akong pumikit nang bumalik siya sa paghalik sa akin, coaxing my lips to part it. My mind cannot process anything as of this moment. I love the sensation he brought. His lips trailed down and caught one n****e and nibbled it slowly and gently.

I almost scream when he suddenly sucked it. Niyakap ko ang kanyang ulo at ibinaon sa aking dibdib. I don't want him to stop.

He reached for my mouth and kissed me deeper again and again. Kumapit ako sa kanyang balikat at mahina siyang inilayo para makasinghap ng hangin. I could die of suffocation if we continue sucking each other.  

He then continue kissing my neck. Slowly flickering his tongue on my ears and then returned to my lips. Oh, the taste of his lips was very sweet and I'm already addicted to it!

"I love you... so much, Maximus..." I muttered in his mouth while he fondled my breast one after the other.

Tumayo siya sa harap ko. Nakatukod ang kamay ko sa likod bilang suporta sa pagbangon. I swallowed hard. 

I stared at him intensely as he took off his shirt and unzipped his jeans. Nanlaki ang mata ko nang makita ang kanyang kabuuan. Naramdaman ko kung gaano iyon kalaki noon, hindi ko inaasahang ganito... I swallowed multiple times ngunit hindi iyon sapat. 

"A-Anlaki..."

Maximus burst into laughter. Tiningala ko siya, kunot ang noo. "W-what? May mali ba sa sinabi ko?" Pinamulahan akong pisngi.

He didn't answer my question. Dammit! I saw how his thing got more bigger. Kumurap kurap ako. How can that thing of his fit inside me?!

Nakaalalay ang kamay niya sa batok ko at inihiga pabalik sa kama. Akala ko ay hihiga rin siya. Bumaba siya at itinapat ang mukha sa ibaba ko. Nakaangat ang ulo kong nakatingin sakanya.

"I-is it.. Uh, necessary? Hindi ba..."

"I want to pleasure you, Lilou. Please, let me?"

I nodded slowly while biting my lips. Ipinatong niya ang hita ko sa kanyang balikat. I'm a little bit scared... and curious. What does it feel like to be licked down there? Dumiin lalo ang pagkagat ko sa labi habang nilalawakan ang pagbuka ko.

"M-masakit ba 'yan, Maximus."

"No, baby. No. Trust me." He smiled.

I can feel his breath on my flesh. It intensified my desire even more! Napatakip ako sa aking mukha nang maramdaman ang pag halik niya roon.

"Damn, you're already this wet?" He crused softly. Pinisil niya ang hita ko sa pangigigil. 

"I'm already wet when you said I love you to me." I teased.

"Dammit!" 

"Ahh," I let out a soft cry when he flickered his tongue on my c**t. Binilisan niya iyon and I finally reached my limit... Napasabunot ako sa buhok niya. 

I stared into his eyes, his deep and dark hypnotic eyes, it was full of desire and admiration.

"Are you ready to take me in?" His face softened.

Napapikit ako. "Y-yes... Yes.. Please... I want it now, Maximus. Come inside me..." Namamaos ang boses ko.

"Say my name again, baby." He commanded in a raspy voice.

"Maximus..." I said, sobbing. "Maximus..."

I took a deep breath as he slowly entered me. "Slowly, baby... Dammit!" His voice rough, tila may iniinda.

Marahan kong pinakawalan ang hinga ko na kanina pa pinipigil. Ibinaon ni Maximus ang mukha niya sa buhok ko. I felt his tip on my tummy. He filled me with his flesh, a perfect fit.

Napakapit akong muli sa matigas niyang dibdib sa kakaibang sakit at sensasyon dulot noon, halos mag marka ang daliri ko. It was more painful than before but more... heavenly.

He suddenly moved roughly inside me, I moaned so loud.

"M-Max... I'm about to... Maximus.." Hindi ko mabuo ang mga salita. All I could feel is heavenly pleasure.

"Baby, please bear with me..." He said and kissed my lips again, he moved harder.

I want to push him away but I don't want him to stop. Naiiyak na ako sa kakaibang pagsabog na aking nararamdaman.

"Max... I- I can't take it.." I swallowed hard. "Ohh..." Napasinghap ako ng hangin at sinabayan ang galaw niya.

Every time I tried to speak, he thrust and thrust his hips rougher and deeper... Marahas ang bawat paghinga niya as he groaned. One more thrust and we both became infinite. 

Isiniksik ko ang sarili sa dibdib niya. Nakapulupot ang kanyang mga kamay sa katawan ko at binalutan akong kumot. I hugged him lightly. I cannot sleep yet. Pakiramdam ko ay nananaginip pa rin ako.

My happiness is over flowing that I don't know where to put it.

"Don't leave me, Maximus." I said.

Huminga siyang malalim at banayad na humalik sa noo ko. "I won't. Hindi ako aalis. Hindi kita iiwan. I love you." He whispered.

Napangiti ako. Masyado ko na namang pinoproblema ang mga bagay na hindi naman mahalaga. 

Nilalaro ko ang buhok sa kanyang dibdib in a feather-light stroke. "After two years of looking for you, nahanap din kita."

"What do you mean, baby?"

Umatras ako saglit, inangat ang sarili sa unan para magpantay ang mata namin. Nginitian ko siya. His face was full of confusion, still trying to figure it out.

"January 15, 2012. 5:30 PM sa Himalaya Park. That's where our path crossed."

His eyebrows furrowed.

"You were about to hit me. Mababanga mo na sana ako ng trailblazer na sinasakyan mo... but you shifted your way..." Tumikhim ako.

"That's where... you hit someone else." My heart clenched.

Nagtiim ang bagang niya, tila naalala ang kahapon. Lumungkot ang mukha ko at hinaplos ang pisngi niya. I know... hindi na dapat pa ipaalala sakanya ito, I just want to be honest.

He went silent for a while. Hinayaan ko siyang magisip. I cleared my throat.

"Do you... do you know? Alam mo ba kung bakit ako humaharurot ng takbo?" May bahid ng takot ang kanyang boses.

"Drugs? Alam ko. Noon pa. Mahal kita, Maximus. Kahit ano pa yung nakaraan mo o kahit gaano pa kasama mga nagawa mo. I love you." Marahang sabi ko at hinalikan ang pisngi niya.

He smiled at me sincerely.

Yumakap ulit ako sakanyang mahigpit. I closed my eyes and let the world around me revolve on their own. What matters now is him. I'm all for him because I love him truly.

Nagising ako sa sikat ng araw sa mukha ko. Kinapa ko ang tabi ko ngunit wala na roon si Maximus. Inunat ko ang likod ko pagbangon, tinapis ang kumot at isinara ang bintana. Nakangiti ako sa kawalan habang inaalala ang nangyari kagabi.

I went back to my room and quickly washed my body. Bumaba na ako at nasalubong agad si Inang Isay sa kusina. Nagpalinga linga ako pero wala pa rin si Maximus. Marahil ay pumunta kila Papay George. Napanguso ako. Dapat ay ginising niya na lang ako.

"Good morning, Lite! Maganda yata ang gising mo, a? May nangyari ba kagabi?"

Nasamid ako sa pagkain ng agahan. Bahagya kong hinampas ang dibdib ko sa pagbabara ng nakain. Huminga akong malalim at nilingon si Inang.

"N-nang! Wag niyo naman akong gulatin ng ganon. Nakakagulat, e." Sabi ko, nagpatuloy na lang sa pagkain.

Tumaas ang kilay niya sa akin at may laman ang bawat ngiti.

"Meron nga..."

Napailing na lamang ako. Matapos kumain ay bumisita akong sakahan para puntahan si Papay George, bitbit ang basket na puno ng pagkain.

"Papay! Kain muna kayo!" Tawag ko.

Isa-isa kong sinuri ang mga tao roon at wala pa rin si Maximus. Nilapag ko ang basket sa pahingahan nila. Lumapit ako kay Papay George na paahon pa lang.

"Nakita niyo po si Maximus?"

Inalis niya ang suot na sumbrero saka ako sinagot, "Hindi ba nagsabi sa'yo? Nakita ko kasing umalis kaninang madaling araw, e." Nagtatakang sabi niya.

Nanlaki ang mata ko, nagtataka rin. "Po? Umalis? Wala pong sinabi sa akin kung saan, e. B-Baka po... may ideya kayo?"

Umiling si Papay George. Huminga akong malalim at dismayadong tumungo sa dalampasigan. Nagtanong ako kay Mang Nelson, subalit pati siya ay hindi rin alam kung nasaan si Maximus.

Saan naman siya pupunta? Madaling araw siya umalis at iniwan din naman ang sasakyan sa mansion. Siguro sa kabilang bayan lang at may inasikasong importante?

Umuwi ako sa bahay at inaliw ang sarili sa pagtuturo sa mga bata.

"Kailan po balik ni Kuya? Miss na namin siya, e." Ani Andoy.

Bahagya kong ginulo ang buhok niya. "Ate naman e!"

Tumawa ako at yumuko. "Miss ko na rin ang Kuya mo. Baka bukas... andito na siya."

Nagliwanag ang mukha niya at nagtatalon palabas ng mansion. "Sabi mo 'yan, Ate ha? Maaga akong pupunta rito bukas! Maghahanda ako!" Sabay kaway niya sa akin.

Naghintay ako. Naghintay nang naghintay hanggang sa lumipas ang dalawang linggo... hindi pa rin siya bubamalik.

Hinintay ko ang tawag niya. Ngunit, ay pati iyon ay hindi dumating. Sinubukan ko siyang tawagan kaso nga lang ay palagi siyang cannot be reached.

Nawawalan na ako ng pagasa, nilalamon na ng kalungkutan at sakit.

Kita ang paglubog ng araw sa bintana ng kwarto ni Maximus. Payapa kong pinanuod iyon habang nakapangalumbaba. Hindi ko na namalayang tumutulo na pala ang luha ko. Agad ko iyon pinawi. Napangiti ako sa sarili. What the hell happened to him? If I really mattered to him, hindi niya ako iiwan ng basta-basta.

Pinipigilan kong magisip ng hindi maganda. He loves me. Sinabi niya iyon sa akin. Naramdaman ko... ewan! Hindi ko na matukoy ang totoo sa hindi.

The way he kissed me... I can feel it! Hindi iyon napepeke.

I trust him. I'll trust him.

Lumuluha akong nahiga sa kama at ipinikit ang mata. I calm myself down. I made up my mind. I'm going back to Manila. I'm a thousand percent sure that he's there.

I will talk to him, asked him why he left me behind without saying anything. After we made love.... he just left me. My heart ached with that thought. I feel so low. Tabunan ko man ng kung ano ano ang isip ko, iba pa rin ang sinisigaw ng puso ko. f**k it! I'm f*****g hurting!

Napaka sakit! But what ever his reason... Sana ay matanggap ko.