When Love Isn't Enough

Chapter 3

Agreement

"Ready ka na ba?"

Mabilis akong lumingon sa pintuan ng kwarto ko. Nakatayo roon ang Mama ko, si Mama, suot ang isang eleganteng kulay-rosas na bestida. Kita sa mga mata niya ang halo ng kaba at pagmamalaki. Matagal siyang hindi nagsalita, tila tinitimbang pa kung tama bang ilabas na niya ako sa silid—o pigilan sa kasal.

Tumango ako at tipid na ngumiti. "Handa na po ako, Ma."

Ito na ang gabing inaabangan ng lahat—ang hapunang pag-uusapan ang detalye ng kasal. Sa totoo lang, ang dibdib ko ay parang tinatadtad ng sipol ng kaba. Ilang taon na rin ang lumipas mula nang huli kong makita si Eli, at ngayong gabi... muli kaming magkakasama.

At ang mas nakakatawa—kasal ang dahilan.

Akala ko noon sa mga teleserye lang nangyayari ang ganito. Pero heto ako ngayon, isang buhay na patunay na minsan, ang script ng tadhana ay sinusulat gamit ang tinta ng realidad.

Simple lang ang ayos ko: light makeup, isang knee-length floral sheath dress, at ankle-strap stiletto heels. Bago ko tuluyang iniwan ang silid, sumulyap ako sa salamin. "You can do this, Zionne," bulong ko sa sarili.

Pagbaba namin, naabutan namin si Papa sa sala, suot ang isang dark gray suit. Tumayo siya pagkarating ko, at kahit hindi siya madalas magsalita ng emosyonal, ngayon ay ramdam ko ang pagmamahal sa kanyang ngiti.

"Let's go?" alok ko sa kanila.

Naunang lumabas si Papa. Ako naman ay marahang humawak sa braso ni Mama habang naglalakad kami palabas.

"You okay, Ma?" tanong ko habang nasa sasakyan na kami.

Napatingin siya sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko at ngumiti nang may pilit na tapang. "As long as you're happy and okay... then I am, too."

⸻

Mga sampung minuto ang biyahe patungo sa isang high-end restaurant sa lungsod. Tahimik lang ako sa likod ng sasakyan habang binabalikan ang mga alaala.

Naisip ko, paano kaya napapayag ng parents ni Addie si Eli sa kasunduan? Alam kaya niyang ako ang mapapangasawa niya? Naalala pa kaya niya ako? Mga tanong na paulit-ulit sa utak ko, na parang hindi ko kayang sagutin kahit gusto ko.

Pagdating namin sa restaurant, agad kaming sinalubong ng isang waiter at inihatid sa second floor, kung saan nandoon na ang pamilya Guzon.

Paglapit namin sa mesa, tatlong tao ang naroon. Tumayo agad si Addison at sinalubong kami ng ngiti. Magbeso sila ni Mama at nagkamayan sila ni Papa.

Niyakap niya ako. "Ganda mo te! Pinaghandaan, ha!" natatawang bulong niya.

Tinapik ko siya sa braso. "Tumigil ka nga."

Naupo na ang parents ko. Agad din akong bumati sa kanyang mga magulang, sina Tito Adriano at Tita Lucy.

"Good evening po, Tito, Tita."

"You look stunning, Zionne. How are you?" bungad ng Tita Lucy niya, na sa kabila ng kanyang edad ay halatang maalaga pa rin sa sarili.

"Same to you po, Tita. You don't look your age. Still gorgeous. Ano pong secret niyo?" biro ko.

Nagtawanan ang lahat.

"I didn't know may sense of humor pala itong unica hija mo, Sebastian," sabi ni Tito Adriano.

"I'm just stating facts. Hindi ko nga alam kung saan nagmana itong si Addison, eh."

"Whatever. Ang mabuti pa, umorder na tayo habang wala pa si Kuya," sabat bigla ni Addison.

Napalingon ako. Ang Kuya niya. Si Ellison Gabrielle Guzon.

"Saan na nga ba ang Kuya mo?" tanong ni Tito Adriano.

"Text niya kanina, 5 minutes daw. Baka nagpa-park lang po."

Habang naghihintay, unti-unting nawawala ang kaba ko—hanggang sa marinig ko ang malalakas na yabag mula sa likuran. Napalingon ako.

At doon ko siya nakita.

Nakatayo si Ellison sa may pintuan, suot ang isang navy blue three-piece suit na parang nililok para sa kanya. Ang buhok niya'y neatly styled, at ang mga mata niyang matagal ko nang hindi nasilayan ay agad na bumihag sa akin.

Our eyes met. My heart skipped.

Napalunok ako at mabilis na umiwas ng tingin. God, why does he look like a god?

"Hi, Mom," bati niya habang humalik sa pisngi ng ina.

"Dad," sabay kaway sa ama.

"You're late," malamig na bungad ng kanyang ama.

"Sorry po, traffic."

"Ellison, this is Tito Sebastian and Tita Zeny," pakilala ni Tito Adriano.

Nagkamay sila. "Nice to meet you, Sir, Ma'am."

"It's nice to meet you too. Noong una kitang nakita, bata ka pa. Lagi kang tambay sa opisina," kwento ni Papa. "Ngayon, you're running your own firm, I heard?"

"Yes po. We've been receiving a lot of projects lately. May meeting po kasi ako before coming here."

Tahimik lang ako sa tabi niya. Nakatutok ako sa menu, kunwari busy, pero alam kong ramdam kong nakatingin siya sa akin.

"Zionne, iha," tanong ni Tito Adriano. "Why are you so quiet?"

"Ah—po? I'm good po, Tito."

"Upo ka na, Kuya," yaya ni Addison.

Umupo siya sa tabi ko. Nagpantig ang balat ko nang magdikit ang braso namin. Ang bango niya. Ang lapit niya.

"Hi," bati niya sa akin.

Nag-angat ako ng tingin. Tipid na ngiti lang ang naibigay ko. "H-Hello po."

"Don't be too formal. Ikakasal ka na naman sa 'kin, 'di ba?"

May diin sa salitang kasal. At ang lamig sa tono niya... hindi ko alam kung sarcasm ba o sadyang seryoso.

Tahimik akong ngumiti, pero nanlalamig ang kamay ko.

⸻

Habang naghihintay sa pagkain, nagsalita si Tito Adriano.

"Zionne, I heard from your Papa na magtatayo ka daw ng business. May naisip ka na bang concept?"

"Ahm, draft pa lang po. I'm planning a coffee shop. Trend po kasi ngayon..."

Naputol ang paliwanag ko nang marinig ang boses ni Eli.

"Ibig sabihin, sumasabay ka lang sa trend? Paano kung maluma na? Anong plan B mo? Business isn't like fashion—hindi lang pang-trending. You have to commit."

Tumahimik ang buong table. Habang sinasabi niya iyon, kalmado siya't nagpuputol ng steak sa harap niya.

Tama siya. Pero ang pagkakasabi niya, parang... may tinutukoy pa siyang iba.

"I agree," sabat ni Papa. "Kaya nga kami ang gumagabay kay Zionne. Especially sa decisions niya."

"Kaya pati ang pag-aasawa, kayo rin ang nagdesisyon?"

"Ellison Gabrielle!" singhal ni Tita Lucy.

"Why, Dad? 'Di ba ito ang pinag-uusapan natin—ang kasal? Let's stop pretending. Tell me, Zionne... was this your decision? Or theirs?"

Tumahimik ang lahat. Lahat ng mata, nakatutok sa akin.

Huminga ako nang malalim.

"It wasn't my parents' decision kung bakit ako pumayag na pakasalan ka."

Gulat ang lahat. Pati ako, nanginginig.

"Yes, they made it possible for me. Pero kung hindi ako pumayag, alam kong maiintindihan nila. They didn't raise me to be rebellious, but they raised me to think for myself."

Tumayo ako, tiningnan siya diretso sa mata.

"The truth is—it was my decision. Kahit siguro ayaw ng parents ko, ikaw pa rin ang pipiliin kong pakasalan."

Nagulat siya. Natigilan.

"I have loved you since I was fifteen. At hanggang ngayon, hindi nawala 'yon. This arranged marriage... is not a curse. It's my chance. My opportunity to fulfill that one dream I've always kept inside."

Tahimik ang buong mesa. Maging si Mama, hindi makatingin.

Pero si Ellison—he looked stunned.

Tahimik si Ellison. Isang nakabibinging katahimikan ang bumalot sa buong mesa. Sa unang pagkakataon sa maraming taon, magkaharap kaming muli.

At pagkatapos ng lahat ng sinabi ko, hindi man lang siya ngumiti. Hindi siya tumawa. Wala. Parang ni hindi siya huminga.

"Since... fifteen?" ulit niya, mababa ang boses at may halong irap. "You're serious?"

Tumango ako. Pinilit kong ngumiti kahit nanlalamig ang buo kong katawan. "Yes. That long."

Pero imbes na kahit anong senyales ng emosyon o pag-unawa—galit, kilig, kahit inis—ang bumungad sa akin ay ang malamig na katahimikan.

Napakunot ang noo ni Ellison. Napatingin siya sa steak knife na iniikot-ikot niya sa daliri. Nagsalita siya muli, halos bulong lang, ngunit bawat salita'y parang tusok sa dibdib ko.

"You're telling me... this is the first time we've seen each other after—what? Ten years? And you're telling me you've loved me since you were fifteen?"

Tumango ulit ako, mas mahina na. "I just thought... you should know."

Napailing siya. "You thought I should know now? During this dinner? In front of everyone?"

Si Mama napakapit sa braso ni Papa. Si Tita Lucy ay tahimik, tila hindi makatingin. Si Tito Adriano ay seryoso ang ekspresyon. At si Addison—nakatungo, parang ayaw makialam.

"I wasn't expecting anything," sagot ko, pilit pinapanatili ang katatagan. "I just... wanted to be honest."

Tumawa si Ellison. Pilit. Mapait. "Honest? We barely know each other anymore, Zionne."

"Because we never got the chance to know each other," sagot ko agad. "But I remember everything. Ikaw... nakalimot ka na."

Tumitig siya sa akin, malamig, at puno ng pagdududa. "You don't love me. You love the idea of me."

Napatigil ako. Hindi ko alam kung sasagot pa ako o lalaban. Pero ramdam ko—he wasn't just distant. He was shutting the door.

"You're clinging to a version of me you built in your head. And I'm sorry, but that boy you watched from afar doesn't exist anymore."

"Ellison—" bulong ni Tita Lucy, tila sumusubok pigilan siya.

Pero hindi siya nagpigil. Tumayo siya mula sa kinauupuan niya, marahan pero matigas.

"I don't know what kind of story you told yourself all these years, but I'm not part of it. I'm not your dream."

Tumayo rin ako, halos hindi namamalayan. "You don't have to say it like that."

He looked at me—finally, tuluyan. At sa titig niya, wala ni anong bakas ng pagkakaalala, ng koneksyon, ng posibilidad.

"I'm being honest too, Zionne. I came here for an agreement. Not for... whatever this is."

Wala nang salitang lumabas sa bibig ko. Ramdam kong nanginginig ang tuhod ko habang pinipigilan ang luhang pilit kumakawala.

"Excuse me," dagdag niya, saka tuluyang lumakad palayo sa mesa.

Tahimik. Walang gumalaw. Walang kumibo. Parang lahat ay nagpipigil ng sariling reaksyon.

⸻

Later That Night...

Sa labas ng restaurant, malamig ang hangin. Tahimik. Walang ingay maliban sa tunog ng mga sasakyang dumadaan.

Nakatayo ako sa gilid ng pintuan, hawak ang shawl na pilit kong isinusuot sa balikat. Sa di kalayuan, nakita ko si Ellison—nakasandal sa kotse niya, tumatawag sa telepono, hindi man lang lumilingon sa direksyon ko.

"Anak..." mahina ang boses ni Mama habang lumapit sa akin.

"Okay lang ako, Ma," sagot ko agad, kahit alam kong hindi totoo.

"Hindi mo kailangang itago 'yan sa amin," dagdag ni Papa, marahang hawak ang balikat ko.

Pero ano pa bang masasabi ko?

Pagkalipas ng ilang minuto, dumating ang sasakyan namin. Pagsakay ko, hindi ko na napigilan ang luha. Tahimik. Walang hikbi, walang salita. Basta tumulo na lang, isa-isa, parang mga salitang hindi ko na kayang sabihin.

Ang gabing ito, na inaakala kong magiging simula ng isang pangarap, ay naging paalala kung gaano kalayo ang pagitan naming dalawa.