MITCH POV
Napanatag naman ang loob ko sa sinabi niyang ito. Siguro kailangan ko rin talagang magtiwala sa kanya. Malalaman ko naman ang lahat ng tungkol sa akin kapag bumalik na ang ala ala ko.
Pagkarating namin sa airport, halos manibago talaga ako sa mga nakikita ko. Puro matatangkad ang mga tao at iba't ibang mga lahi. Pumunta kaming dalawa sa isang restaurant na ang hirap basahin ng pangalan at dito ay mayroon kaming na meet na isang matandang lalaki. Pero sa tingin ko ay isa rin siyang Pilipino.
"Magandang araw sayo Mr. Eugene," sabi niya. Tama nga talaga ang hinala ko, isa rin siyang pilipino.
Naghandshake silang dalawa.
"Thank you Mr. Silverio. And by the way, nandito nga pala ang asawa kong si Mitch. Siya yung sinasabi ko sayo na nawalan ng memory. Naniniwala ako na ikaw a
