CASPIAN POV
Nakatulog si Thalia matapos ang aming pag-uusap, tila napagod sa bigat ng mga salitang kanyang binitawan. Tahimik ko siyang pinagmasdan habang mahimbing na natutulog. Ang kanyang mukha'y maamo, inosente, na para bang walang bahid ng sakit o bigat na dinadala sa kanyang dibdib. Sa mga sandaling iyon, nakalimutan ko ang lahat ng problema at hinagpis, at ang tanging nakikita ko lamang ay ang kanyang payapang mukha.
Napabuntong-hininga ako, pilit na pinipigilan ang sarili na gawin ang bagay na alam kong hindi pa dapat. Hindi ko pa lubos na maunawaan ang nararamdaman ko. Baka mali ito, baka hindi tama, o baka isa lamang itong simpleng pag-aalala sa kanya. Ngunit sa bawat pagtitig ko sa kanyang mukha, ang damdamin ay lalong lumalalim, nagiging mas kumplikado, at mas mahirap pigilan
