CASPIAN POV
Nakatingin lang ako habang mahimbing na natutulog si Thalia. Kitang-kita ko sa kanyang mukha ang pagod, puyat, at ang mga bakas ng pag-iyak. Ang kanyang mga mata, na karaniwan ay puno ng buhay at sigla, ay ngayon ay nakapikit at tila nagpapahinga mula sa mga pasakit ng mundo.
Gusto ko man siyang damayan sa burol ng Mama niya, puntahan siya at yakapin nang mahigpit, sabihing "Andito lang ako, hindi kita iiwan," pero pinili kong manatili dito sa bahay. Hindi dahil wala akong pakialam, kung hindi dahil kailangan kong protektahan ang reputasyon niya. Kapag nagpunta ako doon, baka kung anong isipin ng mga kamag-anak niya kay Thalia. Baka isipin nila na nagpakasal siya sa akin nang patago, at wala man lang kahit isang nakakaalam. Ayokong mapahiya siya sa burol mismo ng Mama niya. M
