Anak Ng Bilyonaryo

CHAPTER 4

DAHLIA POINT OF VIEW

Saktong alas-sais ng gabi nang makarating ako sa bar na tinutukoy ni Ms. Caty.

Nakatayo ako sa labas, tahimik, habang pinagmamasdan ang paligid. May ilang babae na nakatambay sa gilid may kausap na lalaki, may nakangiti at tila naghahanap ng customer. Isa itong kakaibang mundo para sa akin, isang lugar na puno ng ingay, ilaw, at tawa.

Napatingin ako sa paligid, nag-iingat sa bawat hakbang. Baka kasi may makita akong hindi dapat.

Habang naglalakad ako sa gilid ng gusali, napansin ko ang isang babae na naninigarilyo at tila walang kausap. Mukha siyang approachable, kaya nagpasya akong lumapit.

“Hi… miss,” mahinang sabi ko, bahagyang nanginginig ang boses sa hiya.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, parang sinusuri ang bawat galaw ko.

“Sorry, miss… hindi ako para sa girl-to-girl,” sagot niya, at napahinto ako sandali.

“Ano daw?” napatingin ako sa kanya. “May itatanong lang po sana ako.”

“Ano yun?” sagot niya, may halong pagdududa.

“Hinahanap ko kasi si Ms. Caty… andito na ba siya?” tanong ko.

Muling tiningnan niya ako, sinuri mula ulo hanggang paa, bago tumawa nang bahagya at napailing.

“Bagong babae ka siguro na nirecruit niya, no? Tsk… iba talaga si Ms. Caty. Ang galing niyang mamulot ng magaganda,” sabi niya, at napangiwi ako sa sinabi.

Napansin ko na sa tono niya ay may halong biro at obserbasyon para bang alam na niya ang lahat ng nangyayari sa loob.

“Andoon si Ms. Caty… sa loob,” sagot niya sa wakas, at itinuturo ang pinto ng gusali. Mula roon, maririnig mo ang halong musika, tawanan, at ingay ng disco sa loob.

Bumuntong-hininga ako bago naglakad papasok. Habang papalapit sa pintuan, narinig ko pa ang huling sinabi ng babae

“Tiyak akong paldo na naman si Ms. Caty sa babaeng yun…”

Napalunok ako at bahagyang napatingin sa paligid, alam kong mahigpit ang mundo na papasukin ko.

Pagkapasok ko sa loob, tumambad sa akin ang isang kakaibang eksena. Ilang lalaki ang nakatingin sa akin, sinusuri mula ulo hanggang paa. May ilan na parang sinusubukang basahin ang reaksyon ko ang bawat tingin nila ay nakakakaba.

Tumigil ako sandali sa pinto, huminga ng malalim, at pinilit kumbinsihin ang sarili

“Dahlia… kaya mo ito. Para sa pag-aaral mo.”

Dahan-dahan akong lumakad papasok,

sinusubukang maging confident kahit ang puso ko ay parang tumitigil sa kaba.

Narinig ko ang halakhak, musika, at mga pag-uusap sa paligid. Ang liwanag mula sa disco ball ay kumikislap sa paligid ng bar, naglalarawan ng isang mundong kakaiba sa akin isang mundo ng mga pangarap, panganib, at posibilidad.

Hindi ko pa alam kung ano ang eksaktong aasahan ko… pero isang bagay ang malinaw: ito ang simula ng isang bagong yugto sa buhay ko, at wala na akong ibang pipiliin kundi tahakin ito para makapagtapos.

Habang naglalakad ako sa loob ng bar, sinusubukan kong hanapin si Ms. Caty sa gitna ng maingay na crowd. Ang ilaw mula sa disco ball ay kumikislap sa bawat mukha, at ang musika ay halong tawanan, pag-uusap, at ang mga tugtog na hindi ko maintindihan pero nakakabighani sa paligid

Nang biglang may lalapit sa akin.

Isang lalaki. Malaki, mukhang may tama na sa alak. May dala pa siyang baso ng beer, at ang ngiti niya… nakakakaba. Hindi maganda ang vibe niya may halong pang-aasar at panunukso.

“Hi miss…” sabi niya, at dahan-dahan siyang lumapit sa akin. “Mukhang masarap ka ah. Fresh… gusto mo bang uminom tapos sumama sa akin sa hotel?”

Napahinto ako sa kinatatayuan ko. Napatingin siya sa akin, sinasadyang lapitan ng kaunti, at alam kong kung hindi ako kikilos… baka masundan niya ang ginawa niya.

Aba, bastos pala ang lalaki na ito!

Tumayo ako ng tuwid at huminga ng malalim.

“Hindi po, salamat,” sagot ko, tinutukan ang tingin ko sa kanya para ipakita na hindi ako natatakot.

Ngunit hindi siya tumigil.

“Halika na, miss… wag kang mahihiya,” sambit niya, habang lumalapit pa nang kaunti.

Halos maramdaman ko na ang pawis sa aking noo.

Ang puso ko ay bumibilis, at naramdaman ko ang paninikip ng dibdib.

Akala ko ay wala nang makakaabala sa kanya… hanggang sa may narinig akong malakas na tinig mula sa likuran niya.

“Hoy! Ano ginagawa mo sa babae na ’yan?”

Biglang napatingin ako, at doon ko nakita si Ms. Caty. Nakatayo siya ng diretso sa likuran ng lalaki, arms crossed, nakatingin nang may halo ng galit at proteksyon sa akin.

“Oh… yun pala siya!” napabuntong-hininga ako, at bahagyang napayakap sa sarili ko ang pakiramdam ng ginhawa.

Ang lalaki ay

napalingon, halatang nagulat sa biglaang pagdating ni Ms. Caty.

“Ah… Ms. Caty,” sabi niya na parang napahiya, habang unti-unting umatras

.

Ngumiti si Ms. Caty nang bahagya, ngunit malinaw ang tono ng boses niya.

“Siguro mas mabuti kung iiwasan mo ang ganyan, ha. Hindi ito lugar para mang-abuso sa mga bagong recruit.”

Tumango ang lalaki, at agad siyang lumayo, iniwan ang baso ng alak sa mesa.

Huminga ako nang maluwag. Napangiti ako sa sarili ko.

“Salamat po, Ms. Caty…” mahinang sabi ko, bahagya pang nanginginig ang boses ko sa kaba.

Tumingin siya sa akin, at may halong paalala at ngiti ang kanyang mata.

“Walang anuman, Dahlia. Kaya mo ‘yan, ha. Basta tandaan mo, dito sa loob… hindi mo kailangang sumama sa kahit sino.”

Napalingon ako sa paligid, at ramdam ko ang kakaibang tensyon sa hangin na agad na nawala sa presensya ni Ms. Caty.

Dahan-dahan akong humakbang patungo sa kanya, at sa bawat hakbang, pakiramdam ko ay unti-unti akong nagiging bahagi ng mundong iyon isang mundo na dati ay nakakatakot, ngunit ngayon… may gabay at proteksyon.

“Halika,” sabi niya habang inaakay ako papunta sa isang mas tahimik na sulok ng bar.

“Pag-uusapan natin ang trabaho mo. At huwag kang mag-alala… wala kang dapat ikabahala.”

Habang sumusunod ako sa kanya, naramdaman ko ang kagaanan sa dibdib ko. Hindi pa man ako ganap na sanay, alam kong sa tabi ni Ms. Caty… may proteksyon ako.

Ngunit sa likod ng isip ko, alam kong kailangan kong maging maingat.

Hindi lahat ng ngiti at halakhak sa bar ay kaibigan… at hindi lahat ng lalaki ay tapat.

Ito ang unang gabi ko sa lugar na ito… at ramdam ko na simula pa lang ito ng isang mahaba, kakaibang paglalakbay.