Chapter 20
1770 Words
KATATAPOS lang ng aking shift. Hanggang eleven kasi ako and Asher. Kaso mauuna na ang baklita kasi may lakad daw siya with his cousins.
"You sure na ayaw mong ju-moin sa amin, Pam?" Sa totoo lang, how many times niya ng tinanong sa akin 'yan until now. Pero, iisa lang lagi ang sagot ko.
"Very sure, Baks. Some other time na lang." Naiiling nalang ako dito. Hindi niya kasi ako maiwan iwan kanina pa. "Sige na,"
Pinapalayas ko na siya dahil hindi talaga siya gumagalaw sa kinatatayuan niya. Marahan ko pa siyang itinulak papunta sa nakaparada nitong kotse. Habang tinutulak ko siya ay nagsasalita ito at pinipigil niha anv pagtulak ko.
"Hindi ka naman magiging out of place doon, Pam. You have to enjoy life. Minsan minsan lang naman 'to. Samahan mo na ako, please... Dalaga ka and you should havr fun. Maraming papakicious doon, Pam. "
"Still a no, baks. Next time nalang talaga. Sige na---gora ka na. Baka hinihintay ka na ng mga pinsan mo." Ako na mismo ang nagbukas ng pintuan ng kotse nito.
Nang humarap ito sa akin ay napangiti talaga ako. Desidido talaga itong isama ako pero mas desidido akong hindi sumama.
Nakanguso ito at nagmamaktol. The usual Asher I know. Dinadaan niya sa pagnguso-nguso at may pamaktol maktol effect. Nasa loob palang kami kanina ay dinaan niya na ako sa paawa effect pero hindi niya ako nadala. Tinatawanan ko nalang siya---kesyo hindi daw siya mag eenjoy at malukungkot daw siya kapag hindi niya ako kasama. Jusko! Siya pa ba? Every disco light will five him more fun.
"Ayaw mo lang akong kasama, eh." Naglungkot lungkotan na naman ang bakla. He's trying yo make paawa effect na naman.
"It won't work for me, baks. Sige na," tinataboy ko na talaga ito dahil dadaan pa ako sa jollibee. I wanted to date myself now. Spaghetti and float is my comfort food lalo na kapag pagod na pagod ako.
He sighs in defeat, "okay---mag iingat ka. Text me when you got home. Love yah, Pam."
Humalik na ito sa magkabilaan kong pisngi bago tuluyang pumasok sa kanyang kotse.
"I love yah too, baks. Ikaw din, mag iingat ka. See you when I see you." I waved at him at give him a flying kiss.
Nginitian niya muna ako bago niya tuluyang pinaandar ang sasakyan nito paalis. Nang mawala na ang sasakyan nito sa paningin ko ay naglakad na ako palapit sa aking sasakyan.
Habang naglalakad ako ay hinahagilap ko naman ang susi ko sa aking bag. Nakalimutan ko kasing ilabas ito kanina sa quarters namin. Kaya ito, kalkal pa more.
"Akala ko hindi ka na---"
"Sus ginoo!!! naitapon ko ang bag ko sa sobrang gulat ko sa nagsalita. Ni hindi na nga din nito natapos ang sasabihin niya. Maha-heart attack ata ako sa taong 'to.
" Bakit ka ba nanggugulat? Gusto mo ba akong mamatay dahil sa atake sa puso? " Hindi ko man lang tinignan kung sino ang nanggulat sa akin. Mas inuna kong pulutin ang nagkalat na laman ng aking bag sa semento.
"I' m sorry. Let me help you." Napatigil ako sa pagpupulot at dahan dahang napatingin sa taong lumuhod sa harapan ko para tulungan ako.
"Aanong gina-gawa mo di-to?" I didn't even blink my eyes. Dis oras na ng gabi pero andito pa din ito. Baka namamalikmata lang ako mga beshies. Tama! Namamalikmata lang ako.
"I told you to see you tonight. Aren't I?" Sinusundan ko lang ang ginagawa nitong pagpupulot sa mga gamit ko. Hindi na kasi ako nakagalaw sa kinauupuan ko.
"Imahinasyon mo na naman 'yan Pamela. Gising na." Sinampal sampal ko pa ng mahina ang aking pisngi at hindi pa ako nakunyento--- kinurot ko pa talaga ang kamay ko habang nakatingin sa nagpupulot na kamahalan sa harapan ko. "Aray!" Napahiyaw ako sa sakit. "Masakit naman. Ibig sabihin---hindi ako nag iimagine lang?"
Tinanong ko pa talaga ang sarili ko dahil hindi rin ako sigurado.
Tumawa ito, "don't tell me---you're imagining me again?"
"Hindi ah!" agad kong tanggi at mabilis na tinulungan itong magpulot.
He's really here infront of me. Hindi ako makapaniwala.
"Okay, you said so." Nagkibit balikat nalang ito at kinuha na ang huling bagay na nahulog mula sa aking bag.
Panaka naka naman akong tumitingin dito. Nang iabot na nito ang bag sa akin ay napayuko ako dito at nagpasalamat.
"Thank you, next time pwedeng---" I paused and look him. "Huwag ka namang manggugulat. Pasalamat ka hindi kita nahampas. Mas masakit 'yon. Baka mapaano na naman kita. "
"Magpapasalamat na nga ang dami pang sinasabi. Saka, hindi naman kita ginulat. Akala ko kasi hindi ka na lalabas. You are ten minutes late." Napakunot ang aking noo sa sinabi nito.
"Bakit naman ako ten minutes late? May usapan ba tayo?" I asked confused.
"Yes, I told you to see you tonight, " he said.
"Oo nga sinabi mo nga 'yon--- but you didn't say na hihintayin mo ako sa pag out ko. You just said that tapos lumayas ka na. Aba! Anong malay ko." I sounded like mataray. Tama na man kasi ako 'di ba? Hindi niya naman sinabing may date pala kami.
Napangiti ako sa aking naisip. Date talaga agad? Huwag masyadong assumera Pamela---masasaktan ka lang.
'Yong kaninang ngiti ko ay napalitan ng pagnguso. Mahirap nga namang mag assume. Baka may kailangan lang siya. Napatango-gango nalang ako.
" Sorry for that. Next time lilinawin ko na. So, let's go? " Aya nito na tinanguan ko.
Akmang bubuksan ko ang aking sasakyan ng humarang ito sa may pintuan.
"We will be riding my motor." Napalaki bigla ang mata ko sa sinabi nito. Is he serious?
"For real?" Hindi makapaniwalang tanong ko na tinanguan niya. " Pasasakayin mo talaga ako sa motor mo?" Tumango ulit ito.
Napapalakpak nalang ako sa tuwa. Sa wakas, makakasakay na ako sa motor.
I'm so excited pero yung excitenent ko ay napalitan nang pagnguso nang maalala kong may dala pala akong sasakyan.
Napailing nalang ako, " I can't pala."
"Why? Ayaw mo bang sumakay sa motor ko dahil nag aalangan ka?" Hindi ko alam pero biglang nagbago ang emosyon ng mga mata niya.
Agad kong inilingan ang sinabi nito.
"It's not what you think it is. You see---" tinuro ko ang sasakyan ko. "May dala akong sasakyan ngayon."
"Then lock it up. Hindi naman 'yan mapapaano dito sa parking ng hospital. Hindi naman kita pipilitin kung ayaw mong sumakay sa motor ko." Nahihimigan ko ang pagtatampo sa boses nito. Bakit parang nakonsensiya ako sa kaalama g nagtatampo ito sa akin. I don't want it.
"Sabi ko nga ilolock ko na ito." Sabi ko sabay pindot sa lock ng sasakyan ko at humarap na dito. "Ano lang hinihintay mo? Asan na ang sasakyan natin?"
Sa sinabi ko ay bigla nalang umaliwalas ang mukha nito at sumilay ang matamis nitong ngiti.
"Wait here," nakangiting saad nito at naglakad sa kung saan.
Naninibago ako sa kanya today. Yes, minsan gabito siya sa akin pero madalas itong nagsusungit. But now---ni isang pagsusungit wala akong natanggap mula dito. He's sweet pa nga and clingy right now.
Nang marinig ko ang tunog ng motor nito na papalapit sa kinatatayuan ko ay bigla akong kinabahan.
Maybe because, this is my first tine riding a motorcycle.
Nang papalapit na ito sa akin ay napatulala ako sa hitsura nito.
"Sheyt na malagkit. Ang panty ko---malalaglag na naman ata." natutulalang bigkas ko.
He's wearing a red leathered jacket na mas nagpatingkad ng kaguwapuhan nito. May suot pa itong itim na helmet at may dala rin itong isa pa na nakasukbit sa kaliwa nitong siko.
Nang huminto ito sa harap ko ay hindi ko alam ang aking gagawin. Hindi ko alam kung paano ako sasakay. I know, how to ride it pero it felt like awkward to me.
Sasakay ba akong nakabukaka o pademure na sakay? Mas pinili ko ang una dahil parang mas safe itong gawin.
Hindi pa ako nakakagalaw nang humarap ito sa akin nang nakangiti at isinuot ang helmet sa aking ulo. Nakatitig ako dito habang sinesecure nito ang lock ng helmet ko.
His eyes---his nose---at ang mapula nitong labi na parang nag iimbita na halika ko. Bigla ko nalang naipilig ang aking ulo sa aking mga naiisip. Nagnanasa na naman ako dito.
"There you go--- hop in. Kumapit ka nang mabuti sa akin para hindi ka malaglag." Napatingin ako bigla dito dahil sa paalala niya. Wala sa sariling bapatango ako armt dahan-dahang umangkas aa likuran nito.
Ngayon, ang problema ko naman ay kung paano kakapit.
" Aalis na tayo, kapit ka nang mabuti." Napatitig ako sa malapad nitong likod pababa sa baywang nito.
Idinikit ko ang palad ko sa likuran nito pero binawi ko ulit dahil nag alangan akong baka mahulog ako kapag hindi ako kumapit nang maayos.
Sa huli ay napagdesisyunan kong humawak sa magkabilaan niyang bewang pero sa jacket nga lang nito.
Hindi man lang niya ako ininform na aandar na kami. Kaya ang resulta---napasigaw ako sa gulat at kaba.
"Waaahhhh!!! Sandali sandali. Time first muna, kamabalan. Waaahhh!!!" Halos lumuwa ang puso ko sa sobrang nerbiyos ko.
Narinig ko ang marahan nitong pagtawa saka nito binagalan ang takbo hanggang sa tumigil kami sa gilid ng kalsada.. Nakakapit na talaga ako ng mabuti sa jacket nito. Sa sobrang higpit ay baka mapunit na ito.
Ang sumunod nitong ginawa ay nagpatigil ng t***k ng aking puso kasama na ang aking mundo.
Bigla nitong kinuha ang dalawa kong kamay at iginiya nigo payakap sa kanyang bewang. I wanted to pull away pero parang naramdaman niya ito kaya hindi muna niya ito pinakawalan.
"Don't let go. Mas okay kapag nakakaput ka ng mabuti sa akin. I don't want you to get hurt because of me. So, please---don't let go. Can you promise me that?"
Hindi ko alam kung bakit bigla nalang akong napangiti at dahan dahang tumango.
Hindi na ako nakapagsalita nang paandarin na nitong muli ang motor niya. Mabilis nang kaonti ang pagpapatakbo nito pero mahahalata mo ang pag iingat sa pagmamaneho nito. Mas napangiti ako.
Kinakabahan ako, oo---pero mas nananaig ang mabilis na t***k ng aking puso. Hindi dahil sa kaba nang pagsakay sa motor nito. Kung hindi dahil sa hitsura namin. Halos nakayakap---scratch that. Nakayakap n apala ako sa kanya ng mahigpit.
And it felt like I am safe with him. Na kahit bilisan nito ay napapanatag ako.
He's driving na para bang normal lang ito sa kanya. Samantalang sa akin ay nagkakarambulan na ang puso at utak ko sa loob.
Bakit ganito na lang ang nararamdaman ko?, Am I falling for him? Pero impossible--- kailan ko lang siya nakilala. Maybe this is just an infatuation. Mawawala din sa paglipas ng panahon.
- Writer
