Chapter 22
1780 Words
NAKAHIGA ako sa sofa at nanonood ng tv. I don't have any plans for now. Mas gusto ko munang magpahinga para masulit ko naman ang paggaan nang pakiramdam ko dahil sa pag uusap namin ng aking mga magulang.
I was busy watching when my phone began to ring. Wala sana akong balak sagutin ito pero makulit ang tumatawag.
"Kagagaling mo lang dito and your calling me. Tsk!" Inis na sambit ko sa pag aakalang si Stephen ang tumatawag. Inabot ko lang kasi ang phone ko sa lamesa at sinagot na ito kahit hindi ko pa nakikita kung sino ang tumatawag. Wala naman kasing ibang tatawag sa ganitong oras. Lalo na kung nandito din ito sa Manila.
"May hindi ka pa ba sinasabi Keanne at tumawag ka pa talaga?" iritadong tanong ko dito. Pero napakunot ang noo ko sa sumagot.
"CAn I ask you a favor?"
Hindi si Stephen ang tumatawag that's for sure.
Agad kong tinignan ang screen ng phone ko para makita kung sino ang kausap ko. Pero number lang ito at hindi ito nakasave sa aking contacts. But---her voice is familiar.
"Who's this?" Sa pagkakaalam ko kasi ay walang ibang nakakaalam ng numero ko bukod sa dalawang tao.
"Ouch naman, kamahalan. Hindi mo na ako kilala?" Nagulat ako. Isa lang ang babaeng tumatawag sa akin ng kamahalan. That's when I remember. Binigay ko pala ang number ko last time.
Napangiti ako at naisip kong pagtripan ito. Hindi naman siguro siya magagalit. I just want to tease her.
"I don't think--- I know you. Where did you get my number, Miss?" Ang lawak na ng ngiti ko. Gusto kong marinig ang reaction niya.
"Huwag ka diyan kamahalan. May amnesia ka na ba at nakalimutan mong ibinigay mo sa akin ang number mo?"
"I don't remember giving my number to someone." Itinaas ko ang aking paa sa mesa. I am enjoying this. "Who's this? Kung ayaw mong magpakilala. Then fine. I just end this call."
"Wait!" Sigaw nito sa kabilang linya na mas nagpangiti sa akin. "Fine! Fine! Fine! Magpapakilala na ako. Just don't hang up. I just needed your help."
"Galit ka?"
"Hindi, ah!"
"Bakit ka sumisigaw?" Hindi mapatid ang ngiti ko.
"Hindi ako sumisigaw, kamahalan. Ngpapaliwanag lang." Biglang huminahon ang boses nito. "Just badly needed your help.
Bigla naman akong nakonsensiya sa sinabi nito. I am making fun of her but she needed my help.
"Okay, I'm listening."
Narinig ko ang paghinga nito nang malalim bago nagsalita.
"Si PAmela ito. Pamela Macabagbag, 'yong nakadisgrasya sa 'yo sa mall. Ako 'yong nag alaga sa 'yo as your nurse for how many days." Believe na talaga ako sa babaeng ito. Ang akala ko magpapakilala lang pero hindi ko alam na ikukwento nito ang mga nangyari noong nakaraan. "Kilala mo na ako?"
Natawa ako nang mahina, "sino ba naman ang makakalimot sa 'yo? I am just joking. Sinusubukan ko lang kung magpapakilala ka nga. Pero mas higit pala."
"Can I ask a little favor, kamahalan?" She sounds desperate.
"Anong favor naman 'yan? Baka naman mahihirapan ako?"
"Knowing you---baka nga hindi ka mahirapan. Just act normal lang naman." Nacurious tuloy ako sa hinihingi nitong favor.
"Okay then--- tell me what is it?"
"Can you act as my boyfriens just for now?" Bakit parang humina ang boses nito.
"What?" Nang magsink in sa utak ko anng hinihingi niya ay nagulat talaga ako. "Boyfriend? Me? Act as your boyfriend? Are you kidding me?"
"Sige na, please, kamahalan. I don't know someone that will be capable of---to act as my boyfriend. Sa harap lang naman ng mga kapatid ko and their husband. Please...." Nakikiusap talaga ito sa akin. Bakit kailangan sa harap ng mga kapatid niya. Is there something wrong with her?
"Why me? Marami namang ibang guy diyan." I asked. It's just that---I can't believe that someone is asking me to act as her boyfriend infront of her family. This is unbelievable.
"I don't know, kamahalan. Ikaw ang unang pumasok sa isip ko. And---" she paused. Parang hindi na talaga ito nagsalita sa kabilang linya.
"And? What, Disaster?" Mas lalo tuloy akong nacurious.
At ang malaman na ako ang unang pumasok sa isip niya ay mas nagpasaya sa akin. I don't know but I felt something I couldn't explin.
"Ikaw lang 'yong lalakeng malapit sa akin at komportable ako. If you don't want---it's okay. I'll just ask someone else."
"No!" Nagulat ako sa biglaan kong pagsagot. "I mean--- I'll think about it." Damn! How could I react that much. Baka kung ano na lang ang isipin niya.
Napabuntong hininga ulit ito at mas lumungkot ang boses nito nang magsalita ulit siya.
"But I need you now, kamahalan."
My world stops when she said she needs me. Biglang bumikia ang t***k ng aking puso. Kung may karera lang ang pgyibok ng puso. Malamang ay nanalo na ako.
Pinilit ko pa ding sumagit dito kahit nagwawala na ang aking puso.
"What do you mean now?"
"Napasubo kasi ako sa mga kapatid ko. May mga partner sila except for me. Tinukso nila ako na madalas naman na nilang gawin this past few days. Ayon, nasabi kong may boyfriend ako pero ipapakilala ko sa tamang panahon. Akala ko, mananahimik na sila. Hindi pala---they want to meet my boyfriend right now over dinner.
"Ayon naman pala. Then why are you asking me? Why don't you invite your boyfriend?" Bakit parang hindi ko tanggap na malamang may nag mamay ari nang iba sa kanya at hindi ako 'yon?
"Nakakahiya man, pero--- I don't have one." Hindi ako makapaniwalang napatitig sa aking phone at napamura nang mahina. The f**k! Is she for real?
"Then--- ask your ex." Tanong ko nang makabawi ako sa pagkabigla.
"Boyfriend nga wala ako. Ex pa kaya!" Her voice seems irritated.
"Bakit ka na naman galit?" I asked.
"Hindi ako galit! It's just that--- why is it a big deal for them that I don't have a lovelife? Pati sa 'yo. You don't believe me when I said I don't have a boyfriend or an ex. Do you?"
Sa totoo lang, she's right. Oo, masaya akong malaman na wala itong boyfriend. Pero ang malaman na wala itong ex is impossible. She's beautiful and every man in this world would like her.
"Now Aiden, your admiting to yourself that you like her. You're one of the man in the world that would like her." Naipilig ko ang aking ulo aa tinatakbo ng isip ko.
Napailing ako, maybe i'm just some kind of enjoying her company and her presence. Wala namang mali doon. Wala nga ba? Even myself won't answer. Haisst!
"Honestly speaking?" I paused and chuckled. "I wont deny that I didn't believe you. Who would have thought that a woman like you doesn't have a boyfriend or ex. It means---you never got into a relationship eversince?"
"Tsk! Hindi man lang magsinungaling. Kainis kayong lahat." Halata na ang inis sa boses nito. "Ano? Papayag ka ba o hindi?"
Natawa ako, "bakit parang galit ka? Di ba nanghihingi ka nang favor? Dapat malambing ang boses mo. Not like that. Parang gusto mo pa akong awayin niyan, eh."
"Paano naman kasi---dami mong knows. Oo o hindi lang ang sagot pero kailangan pang maungkat kung nagkaboyfirend ako o hindi. Kaurat kayo! Kung may pagpipilian lang ako, I will not do this. Tapos pagtatawanan mo lang ako. How could you." Mahabang Litwanya nito. I'm sure, hindi na naman maipinta ang mukha nito at nakasimangot na nang todo dahil sa tono ng kanyang boses.
"Then ask me again in a proper way."
"Mag aask ako tapos dami mo na namang segway. Tsk!"
Naiiling iling nalang akong natatawa sa pagkasuplada niya ngayon.
"Okay, I'll change my question. What will I get when I agree?"
Matagal na walang sumagot sa kabilang linya, kaya akala ko ay namatay na ang tawag. But when I look at my phone, the timer is running.
I shrugged, "still there?"
"Yes--- napaisip lang ako. Ano nga bang mapapala mo kapag pumayag ka?"
Hinintay ko pa ang iba nitong sasabihin.
"Tama!" Nagulat ako sa biglaan nitong pagsigaw na akala mo ay may tinatawag ito sa malayo.
"Tone down your voice, Disaster. Sakit sa tenga." Nilayo ko saglit ang phone ko sa aking tenga at hinaplos ito bago ibinalik.
"Ay---sarrey, kamahalan." Bakit biglang umayos na ang boses nito na para bang hindi ito nagsuplada at nagalit kani-kanina lang? "What will you get when you agree? Siyempre---simple lang. Magkakaroon ka ng maganda, mabait at responsableng girlfriend tapos maalaga pa. Bonus mo na lang 'yong maganda. Choosy ka pa ba, kamahalan? Pwede ding pangrampa ang beautyness ko. Hindi ka na lugi, kamahalan."
This girl is unbelievable. Ang lakas nang kumpiyansa at tiwala niya sa kanyang sarili.
"Are you sure na hindi ka nagkaroon ng boyfriend eversince?" Ulit kong tanong dito. I just cant believe it.
"Ay---paulit ulit, kamahalan. Babalik na naman ba tayo diyan sa usapang 'yan? Papayag ka o papayag ka?"
Hanep itong babae na ito. Is that even a choices to pick? Wala na akong ginagawa kung hindi ang umiling na lang nang umiling sa mga sinasabi nito.
"Do I have a choice?"
"Binigyan na kaya kita nang choices. Pili ka lang. Saka---hindi ka na niyan lugi. Sa ganda kong ito? Maglalaway ang mga lalake kapag nakita nilang kasama mo ako."
Ang kanina ko pa pinipigilang tawa ay hindi ko na napigilan. I laughed. Hard.
Kumpiyansang kumpiyansa ito sa kagandahan niya. Ngayon lang ako naka encounter ng babaeng ganito.
"At anong nakakatwa, kamahalan? Walang nakakatawa sa sinabi ko." Her voice sounded irrirated again. Baka kung saan saan na naman mapunta ang usapan.
"Nothing, Disaster. I just remember a friend of mine kaya natawa ako."
"Oh, okay. Akala ko tinatawanan mo ako. Back to the choices---may napili ka na?"
"If I said yes, there's a condition to follow." Hindi pa ako natatapos magsalita nang magsalita na ito.
"Kahit ano pa 'yang condition na 'yan. Gora ako. I'm despesrate right now. Gusto kong matigil na sila kakatukso sa akin. Pinagtatawanan nga ako nung sinabi kong may bf ako, eh. Katawa tawa ba 'yon? Di ba hindi? They bullied me a lot, kamahalan. Help me please."
I sighed.
"I dont know, Disaster. I am not in your feet. Baka naman may pinaghuhugutan sila bakit ka nila tinutukso?" I sigh again, "and by the way, youll pick me up or I'll go myself?"
Pag. Iiba ko nang tanong just to chnge the topic.
"Anong gusto mo? Should I pick my boyfriend up?"
Natigil ako sa biglaang prangka nito sa pagsasalita. I don't know but my heart beats erratically right now. Kumalma na siya kanina. And now? f**k! Ang lambing ng boses nito na parang dinuduyan ako ng tinig niya. How I love to be her boyfriend.
- Writer
