Chapter 18
1526 Words
I was leaning on the side of my motorcycle. I am here now in the parking lot of the hospital. I have a follow up check up today.
I know she's aware that I'm coming. I send her a message to accompany me. But she didn't reply.
"I guess --- she's busy." I just said and let's get organized to get inside. I'll just pass it at the nurse station. He's not off now so I'm sure he's just there.
I walked into the hospital.
But even before I could enter, my cellphone suddenly rang. Only two people call me. It's either Mom Jackie or Keanne. They are the only ones who know my number here in the Philippines.
I immediately took out my phone and looked at the caller.
May brow arched in confusement. Hindi tatawag si Nanay Jackie kapag wala ito sasabihing importante. It must be that important. Akala ko nga si Keanne lang.
I answer the phone call.
"Nanay?" Nagtatanong kong sagot sa tawag nito.
"Kumusta ka na diyan? Namimiss na kita, guwapo kong anak. Ang tagal mo ng nawawala dito."
Napangiti ako sa tinuran niya. She's as sweet as she is from the start. Nanay Jackie raised me as if I am hers. That's why she's really important to me.
"Of course, i'm okay, Nanay. Mi manchi. Come sta la mamma?"
(I miss you. How's mom?"
Thinking of mom makes me want to go home but I can't for now. I'm sorry mom. Huwag muna sa ngayon. Magulo pa ang isip ko ngayon at hindi ko alam kung ano ang gagawin ko.
"Sei via da un mese ormai, Aiden. Cosa pensi? Tua madre sta bene? "
(You're away for a month now, Aiden. Sa tingin mo? Ayos lang ang mom mo?)
I sighed, I know it's hard for Mom. Ayaw niya kaaing nalalayo kaming anak niya ng ganito katagal. At lalo na ngayon na alam nitong may hindi kami pagkakaintindihan ni Dad.
"Sai che non posso tornare indietro, mamma."
(You know I can't go back, Nanay.) Umiiling kong sagot dito. Kahit gugustuhin ko mang bumalik ay hindi ko pa kaya.
"Lo so, Aiden. Ma --- mandale un messaggio che stai bene lì dentro."
(Alam ko, Aiden. But---send her a message that you are okay in there.)
"Nanay,--" she cut me off.
"Don't Nanay, nanay me ka diyan. Kinunsinti kita sa plano mong umalis at ako pa ang nagsabi sa'yo kung saan ka pupunta but listen to nanay for now. You need to send her a mesagge para mapanatag siya. She's been in a bad shape for a week at makakabuti sa kanya ang makatanggap ng balita mula sa 'yo, Aiden. Do it for your Mom."
I don't know what to do. If I send her a mesagge---my Dad would know where I am right now. And I can't just let him find me. Not for now. Babalik din naman ako pwro hindi muna ngayon. Kailangan ko pa nang maraming oras para makapag isip.
"Mi dispiace, mamma. C'è un altro modo?"(I'm sorry, Nanay. Is there any other way") Hingi ko nang tawad nito. Narinig ko ang paghinga nito nang malalim bago sumagot.
"Marami, Aiden. Napakarami. You just have to think. Maawa ka naman sa Mom mo." Naaawa naman ako kay Mom pero sana iaipin niya din naman ang nararamdaman ko. "If you can't do it then I will do everything for her to know you're okay. But not me. You know for sure that I'm under surveilance from your fathers asungots. Hindi ako makagalaw nang maayos dahil sa kanila."
Natawa ako sa binanggit nito. Iyan lagi ang tawag nito sa mga tauhan ni Dad.
"Lo so, mamma. Puoi abbracciarla da parte mia?(I know, Nanay. Can you hug her for me?) and tell her how much I miss her and love her."
Every tawag nito ay laging 'yan ang hinihingi kong pabor sa kanya.
"Lo faccio sempre per te, Aiden. Torna a casa."
(I always do that for you, Aiden. Come back home.)pakiusap nito na agad kong inilingan.
"I can't Nanay. You know what will happen if I came back. Just give me some more time, Nanay. You know me well and you know my mind won't change that easily. Don't you?"
"I just tried, Aiden. Malay ko kung makalusot." Humagikgik ito sa kabilang linya. "Why dont you give it a shot?"
"No!" Agad kong tanggi at hindi ko na napansing nataasan ko na pala ito nang boses. "I am really sorry Nanay for raising my voice on you. It's just that, I can't do what Dad wants."
"We know that your Dad doesn't want this, as well."
Napaupo ako sa gilid ng parking lot at malungkot na tumingin sa kawalan. Alam ko naman 'yon. What should I do? Lahat nang gusto nila sinunod ko but this? I don't think I can just do it.
"Yeah, I know, Nanay. What can I do? I know it will happen but I didn't know that it will gonna be this soon. I need to think. Kaya kinailangan kong umalis."
"Naiintindihan naman kita anak. Lahat naman kayo nahihirapan at lalong alam kong ikaw ang mas nahihirapan dito. Kaya hindi kita masisisi. Just be careful lagi." Malungkot akong tumango.
"Salamat nanay for being there for me always. I love you."
"And I love you too, Aiden. Come back soon."
"Yeah, I will, Nanay."
" I got to go. Pumuslit lang ako saglit para matawagan kita. Hindi ako pwedeng matagal na mawala. Alam mo namang pinagsususpetsahan pa nila ako. Ayaw mo naman sigurong mahanap agad?"
"Thanks nanay for the call. Sige na baka mahuli ka pa ng mga asungot." Pinasigla ko ang boses ko para hindi na ito mag alala pa sa akin.
Tumawa naman ito sa kabilang linya.
"O siya sige, Aiden. Balitaan na lang kita. Mag iingat ka lagi."
Tumango agad ako. Bago pa man ako makasagot ay natapos na ang tawag. Malungkot akong napatitig sa cellphone ko. Ayokong nagkakaganoon si Mom pero kailangan ko munang makapag isip.
Ibinulsa ko na ang phone ko bago ako tumayo at pinagpag ang suot kong pantalon. Kailangan ko munang tanggalin sa isip ko kung bakit ako andito.
Agad akong pumasok sa loob at napangiti sa nakikita ko. Tama ako, she's busy kaya hindi niya nasasagot ang message ko. Agad akong lumapit sa kinaroroonan niya.
"Hi," I greeted her as I stand right infront of the nurse station.
Abala ito at hindi man lang ata narinig ang pagbati ko.
"Is Doc. Milano in?" Napaangat ito nang tingin sa gawi ko. Shock is written all over her face. "Hey,"
"Wha-at a-re you doing he-re?" napangiti ako sa pagsasalita niya. She look nervous right now.
"Relax, Disaster. I sent a message to you but you didn't reply." Mabikis nitong kinapa ang bulsa nito at inilabas ang kanyang cellphone.
"Sorry, hindi ko nabasa. Busy'ng busy ako nga-yon." Hindi pa rin nito maiwasang mautal. Mas napangiti ako.
"It's okay, I can go myself. I dont want to burden you. I just---"
She cut me off, "Hindi. Sasamahan na kita. Saglit lang,"
"Hindi na kailangan. Busy ka at ayokong makasagabal sa 'yo." Magpapaalam na sana ako dito para umalis pero agad itong umiling at tumayo na.
"Just a sec.---i'll go with you. You're not fully healed kaya responsibilidad pa rin kita. Sandali lang, wait for me."
Wala na akong nagawa kung hindi ang tumango na lang para hintayin ito.
"Lila, paki naman muna ako. Sasamahan ko lang siya kay Doc Milano. Baka medyo matagalan ako. Kapag hinanap ako, pakisabi na kay Doc ako , ha? Salamat." Kausap nito ang kasamahan niya.
"Sige, Pamela. Ako na muna ang bahala." Sagot ng babae at ngumiti dito.
"Salamat," ngumiti din ito pabalik bago humarap sa akin. Nginitian niya din ako. Iyong kaninang pagkautal niya ay nawala na.
"Tara na," nakangiting aya nito at nauna nang maglakad. Hinabol ko siya at sinabayan ito sa kanyang paglalakad.
"How are you?" Pangangamusta ko sa kanya. It's been four days since ahe left my apartment.
"Okay naman ako. Kumusta na ang paa mo?" Naglalakad pa rin kami pero natigil ito para tignan ang paglalakad ko.
"As you see, I can already walk. So--- okay na ako." I shrugged and smile.
"Kanina ka pa ngiti nang ngiti diyan. Nakakatawa ba akong kasama?" She asked confuse while her brows arch. Magsasalita na sana ako nang bigla na lang itong naglihis nang tingin at bigla na lang nag aya ulit. "Dont aswer it. Lets just go."
I know what shes's thinking right now. Hindi naman 'yon ang dahilan. Nangingiti ako sa nakikita kung reaction niya habang kausap ako.
"She's cute when trembling." Bulong ko at mas napangiti pa. Hindi ko na lang pinansin ang sinabi nito.
Sinundan ko na ito hanggang sa makarating kami kay Doc Milano.
Hindi ito umalis sa tabi ko habang kausap ako ng Doctor. Sumasagot ako kapag nagtatanong ang Doctor pero mas lamang ang pagsagot at pagtanong nito.
She's really is a nurse.
Wala na akong nagawa kung hindi ang ngumiti na lang sa tabi nito habang kausap niya ang doctor.
She sounds like a very concern and protective girlfriend to my ear. And I dont know why I like that idea.
- Writer
