(Filipino) Curiousity In The Boundary

CHAPTER 6

Linggo ngayon, at wala akong ginagawa sa bahay kundi nakahiga saking kama at nakatingin sa kisame.

"Anong nangyari?" tanong sakin ni Roswald na nakaupo sa ere habang nakatitig sakin.

"Wala lang talaga akong magawa ngayon, and the fact na ang tagal kong natulog kahapon is so irritating" ani ko habang hinihilit ang aking sentido.

Bigla namang tumunog ang aking alarm clock saking cellphone at nakita kong tanghali na. I sighed and walk towards the kitchen, at sinundan naman ako ni Roswald.

Binuksan ko ang cabinet sa taas ng stove ko at wala itong laman, at binuksan ko rin ang refrigerator ko at wala ring laman. I sighed heavily, "My god, ngayon kailangan kong magshopping..." ani ko.

"May problema ba sa pagshoshopping?" tanong sakin ni Roswald na nakaupo sa taas ng lamesa.

"Yes, I hate people" ani ko ng may gigil.

"Pero tao ka rin diba?"

"Hindi ganun yung ibig kong sabihin" I automatically stopped and sighed, I've been sighing a lot this day maybe I'm really tired talaga.

Umalis naman ako ng bahay at nagbihis ng panglabas kong damit. "Pwede bakong sumama?" singit ni Roswald sa gilid ng aking paningin.

"Gawin mo gusto mo" ang tangi kong sinabi at ngumisi siya dahil dito.

.

.

Naglalakad kami ngayon sa labas ng bahay papuntang sa store para bumili ng mga sangkap para sa gagawin kong ulam. At nasa tabi ko si Roswald at naglalakad din siya pero tumitingin sya sa paligid.

"Anong nagaabala sayo?" tanong ko ng hindi tumitingin sakanya.

"Minsan kasi sa mga crowded place na tulad nito, maraming mythical creatures na humahalo sa mga tao. Baka masasama yung iba at bigla ka nalang atakihin" ani ni Roswald, uminut naman ang aking mukha, nagaalala siya sa akin.

"Tignan mo iyon, Alphonse" ani niya sakin habang tinuturo ang lalaking nakacoat at nasa kabilang kalye.

"Ano naman?"

"Tignan mo lang kung saan sya pupunta" tinitigan ko ito at nung maraming dumaang tao sa harapan niya bigla syang nawala.

I gasp I didn't expect that, "Ano yun?" tanong ko.

"Isa iyong doppelganger, ayon yung totoong katawan noon o" turo niya sa lalaking nagmamadali at nabangga ako.

"I'm sorry miss, I'm in a hurry" ani nito sakin habang may kinakusap sa telepono at umalis.

"Kapag kasi nakita mo kasi ang doppelganger mo, may masamang mangyayari sa iyo. Kaya tinitignan ko kung andito ba ang doppelganger mo" ani niya at nagulat naman ako, akala ko isang myth lang iyon pero coming from an expert sa isang ghost, baka totoo ito.

I just shake off that thought at pumasok ako sa isang store at aking naramdaman ang malamig na air-con pagpasok ko. Kaya binabalik-balikan ko itong store dahil dito sa aircon nila eh.

Nananahimik si Roswald sa tabi ko habang sinusuri ang mga kinukuha kong ingredient sa loob ng frozen shelf.

"Ano bang iuulam mo?" tanong nya sakin.

"Menudo"

"Bakit may hotdog?"

"Para mas masarap, ayoko na puro baboy ang ang laman nitong lulutuin ko" ani ko at nirolyo ang aking cart papunta sa mga inumin.

Binuksan ko ang fridge at kinuha ang isang gallon ng tubig at inilagay ko ito sa cart.

"H-hindi ba mabigat iyon?" pagaalalang tanong sakin ni Roswald.

"Hindi naman, sanay na ako dito eh" ani ko at pumunta sa counter para bayaran ang mga nabili ko.

Lumabas naman ako sa store dala-dala ang mga pinamilihan ko at maraming tao ang nakakasulobong ko pero nabangga ako ng isang lalaking nakablack hoodie at hindu ko makita ang kanyang mukha.

"Pasensya na..." ang tangi nitong saad at umalis, at nung tinignan ko si Roswald gulat na gulat naman siya dito.

"Bakit? Anong problema?" bulong ko sakanya at umiling lang siya.

"Wala iyon, nagulat lang ako kasi baka sumabog yung gallon ng tubig mo" ani niya at napangiti.

Pinulot ko naman ang mga gamit ko at lumakad na kami papalayo. Nakita ko namang dumungaw si Roswald sakanyang likod at tinitigan ng masama yung lalaking nakabangga ko, parang may masama akong naramdaman sa tingin niya na iyon.

.

.

Bumalik na ako ng bahay at agad na pumunta sa kusina at binaba ang aking mga binili.

"HAAYSSSTT!" ang aking sigaw habang naguunat.

"Nakakagulat ka naman" saad ni Roswald.

"Nanggugulat ka rin naman ha?" pabalik kong sabi at ngumisi ako.

At pagkatapos kong magunat, nilagay ko sa bun na tali ang aking buhok at naglagay ng apron.

Sinimulan konang maghiwa ng mga gagamitin kong ingredient at iniluto ko ito at ilang minuto lamang ay tapos na ako.

.

Umupo nalang ako at tinignan ang oras, "Ala una na pala" ani ko habang nakaupo lang sa bangko si Roswald hanggang kanina pang nagluluto ako at parang may malalim na iniisip.

"Kakain na ako" ang tangi kong sinabi at napatingin siya sakin.

Naglagay ako ng kanin at ang ulam na ginawa ko sa iisang plato at kinain ito, habang nakatitig si Roswald sa aking kinakain.

"Bakit?" ani ko sakanya habang nakakawang mata ang titig ko sakanya.

"Dati kasi niluluto sa akin niyan ng nanay ko nung buhay pa ako at siya" nanlaki naman aking mata ko dito.

"Namatay rin mama mo?" nagulat naman siya sa tinanong ko sakanya at tinakpan ko ang aking bibig dahik dito.

"I'm sorry, I-"

"No it's okay, I've moved on from it a long time ago. Parehas kaming nabaril nung killer namin" nakinig naman ako ng maayos dito.

"Kaming dalawa nalang kasi ang magkasama ng aking nanay, iniwan naman kaming dalawa ng tatay namin at sa hindi sinasadyang pagkakataon nabaril kaming dalawa..." kwento niya habang nakasimangot.

"I'm sorry...." ani ko habang nakatingin sa baba.

"I told you it's okay...." at tumahimik ang paligid.

"I never knew you could cook" ani ni Roswald at nawala ang tahimik na ere.

"Since nawala mama ko, ako na nagbubuhay sa sarili ko kaya alam ko" ani ko habang kinakain ang aking pagkain.

"I never say this to anyone, pero alam kong magiging mabuti kang ina" ani niya, at namula naman ang mukha ko noon.

"A-anong sinasabi mo dyan!" sabi ko habang binilisan ang pagkain ko. At narinig ko naman syang tumawa.

"But I'm not joking, you're perfect as a wife" ani niya habang nakalapit ang kanyang mukha sa mukha ko at mas lalo akong namula.

Kung ano-ano nalang talaga ang minsang pinagsasabi nito......