CHAPTER 7
827 Words
Martes na ngayon at nasa huling subject na kami at uuwi na kami. Naglelecture si ma'am at ang usual me ay syempre hindi nakikinig sakanya.
At si Roswald naman ay parang interesado sa lesson namin about sa mga myth tungkol sa mga ibang nilalang tulad ng mga tikbalang, kapre at iba pa.
"Bakit parang interesado ka naman dito?" bulong ko sakanya ng hindi tumitingin.
"Noong buhay kasi ako, mahilig ako sa mga kakaibang nilalang at gustong-gusto kong makakita ng isa." sabi niya ng kumikinang ang kanyang mga mata.
"I have little interest in it, I mean naniniwala na ako dahil nakikita kita na isang multo" ani ko habang nakatingin sa labas ng bintana.
Narinig naman naming tumunog ang bell at kami'y nagsitayuan na para makauwi na kami. "Teka lang mga anak, may i-aannounce lang ako sainyo tungkol bukas" ani ng aming teacher at nagsiupuan ulit kami.
"Bukas ay shorten period, hanggang alas diyes lamang kayo, kasi may seminar ang lahat ng teacher" narinig ko namang nagsihiyawan ang aking mga kaklase pero napabuntong hininga lang ako dahil wala akong pake either way.
.
.
Umuwi na kami at ako nama'y naglakad papunta sa bahay. At binato ko nalang ang bag ko sa kama ko.
"So anong gagawin mo bukas?" tanong ni Roswald sakin nang nakalutang sa ere.
"Hindi konga alam eh, wala naman akong maisip na pupuntahan ko, also malapit narin ang exam namin" ani ko habang nakatingin sa kisame.
"Oo nga pala, ilang araw kanang nakasunod sa akin, baka gusto mong pumunta muna doon sa boundary para bumalik yung katawan mo" ani ko dahil napansin kong unti-unting nawawala ang kanyang katawan.
"Sige ba..." saad niya at umalis.
Napabuntong hininga naman ako dahil sa wala akong magawa dito sa bahay, kaya nagikot-ikot ako sa bahay at nakita ko yung gitara na nasa gilid ng pinto ng dating kuwarto ni mama ito nakalagay.
Kinuha ko naman ito at pumasok sa kuwarto ko at tinugtog ito kung ok pa yung string. Matagal konadin kasing hindi nagagalaw o nagagamit ito.
Napapikit ako at tinugtog ang "Wait For You" sa gitara.
I remember all the fun times I spend with mom all the sweet memories and how she suddenly dies from a car accident.
________________________________
.
.
Flashback
"Mama!" ani ko habang tumakbo papunta kay mama at niyakap naman niya ako ng mahigpit.
"Tignan mo anak pawis kana" saad niya at pinunsan ang aking mukha ng pamunas at niyakap ko namab siya. "I love you ma!" ani ko habang niyayakap siya.
"I love you ren anak" saad niya at hinalikan ang aking noo. Ang tirik ng araw ngayong araw at kami'y nasa isang parke na malapit sa bahay at nasa ilalim ng malaking puno.
"Ma! Tugtugin nyo nga po yung music sa gitara ninyo!" makulit kong saad at ngumiti naman sya at nilabas ang gitara.
"Gustong gusto mo talaga itong kantang ito ha"
"Syempre po ma, kayo po ang kumakanta para sa akin eh" ani ko at ngumisi, napangiti naman siya at sinimulang tugtugin ang musika.
"Forever po tayong magiging ganito diba?" biglaang kong tanong na gumulat saking nanay at niyakap niya ako.
"Bakit mo naman natanong iyan, anak?"
"Kasi po yung message ng kanta is about two people being seperates at yung isa gusto ulit makita yung isa" ani ko.
"I'm not sure about that, anak....but I'll give it a try" ang tangi niyang saad at niyakap ulit ako.
.
.
End of Flashback
___________________________________
Tinapik ko ang last verse ng song at tumigil ng sandali.
Binuksan ko naman ang aking mata at may tumulo mula dito, luha ko pala iyon, masyado akong naging emosyonal dahil sa nanay ko. Tumingin nalang ako sa taas para hindi tumulo ang aking mga luha ng makita kong nakatingin si Roswald sakin mula sa pintuan.
"R-roswald!" gulat kong saad.
"That's so amazing-" ani niya at namula ang aking mukha. Tinaas niya naman ang aking mukha at inalis ang luha mula sa aking mga mata.
"But why are you crying?" tanong niya sa akin.
"It's the song that my mom used to play to me, I always treasure it in my heart but I thought I moved on from her death....But I'm still emotional about it" saad ko habang pinupunasan ang aking sariling luha.
Umupo naman siya sa harap ko at tinitigan ako.
"It's okay to cry, it's not being emotional or whatever it shows that you really care for that person. But sometimes we have to move on from it" saad niya at napatungo ako sa kanyang sinabi.
He's right, I shouldn't keep myself lock in my past.
"Also-" sabi niya at tinignan ang gitarang hawak-hawak ko.
"You're really good pagdating sa gitara ha! Speaking of that, I remember na nagkita tayo nung pinatugtog mo yang gitara mo ha" ani niya ng may kamanghaan.
"I wanted you to sing that to me...When the time comes" ani niya at nagulat naman ako dito
"Huh?"
"Well....nevermind that" ang tangi niyang sinabi, this sad feeling again.....
- Writer
