CHAPTER 15
1268 Words
CHAPTER 15
Sinusundan ba niya ako? Why is it every time na mag-isa ako, sumusulpot ‘to na parang kabute.
“Doc Riley, ikaw pala. Magandang hapon po.” I greeted formally.
He rises one side of his mouth. “What’s with the formal tone?”
“I'm just giving you respect since you’re a doctor by profession.” I said that while looking straight to his eyes.
Tumawa siya ng mahina. “Alright, kung diyan ka mas komportable. So, got a minute? Let’s talk somewhere private.”
Somewhere private? Nasisiraan na ba ‘to? Parang need niya rin ata magpa-check-up.
“I’m sorry Doc. Riley, may mga kailangan pa akong bilhin.” Pagdadahilan ko.
“I can wait. Sa labas lang ako ng NBS maghihintay.”
“But ―”
Hindi na ako nakasagot dahil mabilis siyang tumalikod at lumabas. Ano ba kasi ang gusto niyang pag-usapan?
Matapos kong bilhin ang mga materials ay lumabas na ako, at totoo ngang naghintay siya. ‘Di na siya nag-atubili at inabot niya ang aking kamay at hinila ako papuntang elevator.
We ended up at the parking area at the basement.
Kinalas ko ang pagkakahawak niya sa kamay ko. “Ano bang gusto mong pag-usapan? Lagi mo na lang akong nilalagay sa alanganin.”
“There you go, nawala na ang pagiging pormal mo.”
He tried to reach my hand again pero umiwas ako. “Kung ano man yang binabalak mo, huwag mo na ituloy dahil imposible namang mangyari yon!”
Um-echo ang boses ko sa paligid, buti na lang at wala masyadong tao at natatabunan kami ng mga sasakyang naka-park doon.
He smirks. “You’re saying that I can’t have you, huh?”
Biglang tumunog yung phone ko kasabay ng tunog ng isang kotse na kakapasok lang sa parking area.
“Your phone is ringing, baka si Xavier na yan. Answer it.” Utos niya na may mapanuyang pagtawa.
Alam kong si Sean na ‘to, pero natatakot akong sagutin ang tawag lalo pa’t nasa harapan ko itong lalaking ito. Hindi ko alam ang tinatakbo ng utak niya.
“Ayaw mong sagutin? Ako na lang ang sasagot.” He walked towards me, umaatras naman ako sa kanya. “Ano bang nakita mo doon? You really like him that much?”
Huminto ako. Maliit na lang ang espasyo sa aming dalawa. I looked at him with disgust.
“Ano ang nakita ko sa kanya? Most probably yung wala sayo.” Pinasadahan ko siya ng tingin mula ulo hanggang paa. “And fyi lang Doc. Riley, I don’t like him anymore because I love him. Kaya bago pa maubos ang respeto ko sa inyo, pwede ba tigilan mo na ako?”
Umakma siyang lapitan ako ngunit agad namang napahinto ng may magsalita sa likuran ko.
“You heard her, Riley. Wala kang karapatan na saktan ang babaeng mahal ko,” He put his hand on my waist and pulled me closer to him. “She is my girlfriend now, kung ayaw mong mabasag yang pagmumukha mo. Back off!”
He couldn’t believe what he is hearing. But I guess he realized na talo siya, kahit saang anggulo naman tignan, talo talaga siya. Hindi naman masamang magkagusto o magmahal, sadyang mali lang ang kanyang naisip na paraan.
Riley turned around and walked away. Napa-buntong hininga ako at feeling ko nanghina ang mga tuhod ko.
“Come here.” Sean gave me a hug. I rested my head on his broad chest.
“Buti na lang dumating ka, sorry for not answering your call.”
“It’s okay, I understand. Let’s go home.”
***
“Besty! May utang kang kwento sa akin!”
“Coleen naman, ang tinis ng boses mo.” Tumawa ako.
“Sige, tawanan mo lang ako. Kailan mo sasabihin sa akin na mag jowa na kayo ni kuya Xavier? Nakakatampo ka, ha.”
Hala siya! Nag-drama! Narinig ata ni Sean ang sinabi ni Coleen dahil napalingon siya sa gawi ko. He is currently washing the dishes; I should be the one doing that dahil siya ang nagluto pero nag-insist siya na siya ang maghuhugas so hinayaan ko na lang.
“Very soon, eh, kaso alam mo na. Kanino mo ba nalaman?”
“Kanino pa ba? Eh, sa marites kong pinsan! Ay, alam mo ba, si Doc. Riley nag fly na sa far away!”
I creased my forehead. “Huh? What do you mean?”
“He’s going back to the US. Sana doon na lang siya forever!”
Naupo sa right-side corner ng sofa si Sean then he pulled me and gave me a hug from the back.
“Hoy, ano yang naririnig kong kaluskos?! OMG! Are you guys together now? Sumagot ka, Alexis?”
I giggled. Pakshet, halata na masyado na kinikilig ako. Coleen rarely calls me by my full name, pero kung mga seryosong bagay na ang topic ay ‘di niya napipigilang masambit ang buo kong pangalan.
“Yeah, I’m with her now.” Si Sean na ang sumagot. Binigay ko sa kanya ang phone.
“Gosh! Kuya Xavier, make sure to use protection!”
“Coleen!” saway ko. “Kilabutan ka nga sa sinasabi mo.”
“Why? Don din naman papunta yan.”
“Don’t worry, I’ll make sure na wala munang mabubuo.” Gatong ni Sean, nakurot ko siya sa binti. “Aray!”
He is still wearing his slacks, nagpalit lang siya ng t-shirt at nagpunta na rito sa condo ko.
Pinagpapawisan ako sa dalawang ‘to.
“Hey! Don’t do it while I’m still on the line, respeto naman sa single!” Nagiging high pitch na ang boses niya.
“You better end the call so we can already start.”
“Sean!” Humiwalay ako sa kanya at hinarap siya kahit alam kong pulang pula na ang mukha ko. He just laughs at me.
Tumawa rin si Coleen sa kabilang linya. “O siya, mukhang may napipikon na. I’ll go ahead, good night love birds!”
Coleen hangs up and Sean gave back my phone to me.
He pinched my nose. “Hindi naman kita pipilitin sa mga bagay na hindi mo gusto. I respect you.”
I smiled from ear to ear, suddenly a thought pops up to my mind.
“By the way, Sean, can I ask you something?”
“Anything for my girl, ano yon?”
Umupo ako ng maayos. “About sa pagkanta kanta ko at sa condo. I-I just wanted to have an extra income para sa gastusin dito. Ni hindi ko nga alam kung magkano ang babayaran ko sa unit na to. Kailangan ko rin ng mapagkukunan ng panggastos para sa mga other expenses sa school.”
He taps the space where I seated earlier. Umusog naman ako at agad niya akong hinalikan sa noo.
“Mahal…”
Tinignan ko siya at nagtaas ng kilay. “Mahal?”
Tumango siya. “Yeah, yan na tawag ko sayo.” He caressed my cheeks. “I’m willing to provide, mahal. You don’t have to worry about the expenses and about the condo, binili ko na ‘to for you.”
Nanlaki naman ang mga mata ko. “What? Seryoso ka ba? Baka isipin ng iba, I’m taking advantage of your wealth. Baka ma-headline na ako sa susunod na mga araw dahil pine-perahan ko ang isang popular na arkitekto.”
“Don’t be silly, Lexi. Never mangyayari yon.”
“Pero mahal, nakakahiya.”
Hinila niya ako at binigyan ng isang mahigpit na yakap. “Huwag ka ng mag-isip ng kung ano, just do your thing and I’ll handle everything.”
- Writer
