Sunny's Happy Ending(Completed)

Chapter Nineteen

(Sunny)

September 15, 2008

Katatapos ko lang iguhit ang mukha ni Kakashi sa aking sketch book. Well, honestly speaking. I really did a good job. Sa hindi ‘nyo kasi naitatanong I’m really good at drawing or painting. Iyan talaga ang natural talent ko. I discovered it when I was four dahil sabi ni mommy. Mas gusto ko pang paglaruan ang water color at crayons kasya sa mga manika ko noon.

My art teacher na si Mrs. Inson ay naniniwala rin na magiging magaling talaga akong artist someday. Siya pa nga ang nag-incourage sa akin to practice more and even give me some advice to level up my talent.

I was really happy seeing how successfully I drew Kakashi. Bahagya ko itong itinaas sa ere at buong galak na pinagmasdan.

“You’re gorgeous!” usal ko at binigyan ito ng flying kiss.

Kakashi is Kye’s most favorite anime character. Alam kung it will made his day kapag nakita niya ito.

Ibinaba ko na ito and marahang pinunit iyon mula sa makapal kong sketch book. Kinuha ko na ang backpack ko dahil any moment magsisimula na rin ang next period class namin. Ayokong ma-late dahil bruhilda ang subject teacher namin sa Science na si Ms. Elorde. She was the most hated teacher in this school. Palibhasa,matandang dalaga kasi.

Masigla akong naglalakad habang tinutungo ang classroom namin ngunit pagdating ko ay tila ako yata ang nauna. Nasa canteen pa rin yata ang lahat ng mga kaklase ko including my four friends.

“OMG! For real? Sila na talaga?” narinig kung tili ni Grace. Na animo’y kinikilig

I heard some footsteps. Ewan ko kung bakit awtomatiko na lang akong nagtago sa ilalim ng table ng guro namin. Weird yata akong estudyante. I just stay there at tahimik na nakikinig sa kanilang usapan. I know it’s bad to eavesdrop on somebody's conversation. But sometimes we are in a situation that we can’t help it. Especially my situation right now. The moment na lalabas ako, it will totally awkward. The best option is to stay.

“Yup!” nakangiti namang sagot ni Liza. Tila confident ito kung ano mang chismis ang nasagad nito ngayong araw. “Totally confirm! I just saw them at the back of the canteen and they are holding hands.” dagdag pa nito.

Napatakip ako ng bibig. I don’t know, but I have this hunch that this news is bad.

“Really?” tili ni Alexa in high pitch sound.

“Sabi ko na nga ba at may something talaga silang dalawa,” naka-crossed arm na komento naman ni Mildred. “ Last week, I also saw them at the back corner of the library and they seems like a lovers that dating secretly.”

“Really?” tila gulat na gulat na usal ni Pia. “ Bakit hindi mo sinabi sa akin?” may pagdaramdam sa tinig ni Pia.

“ Hindi ba?” kunot noong tanong ni Mildred.

“No,” maarteng sagot ni Pia. “I thought we were best friends and best friends shared everything. That is what makes the friendship solid.” explained nito. Parang naamoy ko na may may friendship break up na namang magaganap.

“What the heck are you talking about? Ano na naman ba ang pinagda-drama mo?” Mildred said. Tila naiinis na rin ito.

Pero teka nga….

“ Sino kaya ang tinutukoy nila?” I asked on the back of my mind. Para malaman ko ang sagot ay tahimik muli akong nakinig sa kanilang apat.

“ Guys, enough!” saway ni Alexa. “ Hindi kayo ang issue dito, okey? Isantabi nyo nga yang drama ‘nyo. Balik tayo sa issue.” dagdag pa nito.

Muntikan na akong matawa kung hindi lang maagap ang aking mga kamay sa pagtakip sa sarili kung bunganga.

“Ano kayang magandang pangalan ng kanilang love team?” tanong uli ni Alexa at napa-isip naman silang tatlo.

“Kyemie?” suggestion ni Liza.

There, may kung anong kaba ang biglang dumapo sa aking dibdib.

‘‘Kyemie,’’ mahina kung usal sa aking isipan. Marahas kong napa-iling dahil ayoko sa mga sagot na pumapasok sa isipan ko.

“Boring!” komento ni Alexa. “ What if ‘Mikye’? Parang katunog ng Mickey.”

“ Oh yes, pwede na!” sang-ayon ni Grace. “It’s a cute name though.”

Tumango naman ang lahat kaya I guessed they all agreed.

“Yey, Mia and Kye for the win!” tili ni Liza.

Sa hindi inaasahan ay bigla akong nauntog sa mesa dahil sa gulat ng banggitin nito ng pangalan ni Kye.

“Ouch!” I said it out loud.

“Oh my God! Who is it?” si Alexa. Mabilis itong tinungo ang kinaroroonan ko. “My God, Sunny! Kanina ka pa dito? Are you okay?” sunod-sunod nitong tanong. I didn't manage to answer. Instead, I just stay there and cry.

Wala na akong paki-alam kung sino man ang nasa paligid ko basta gusto ko lang umiyak. Tama ako. The news that I’m scared to hear has finally arrived. Hindi ako prepared, honestly saying.

Ganito pala ma heartbroken for the first time. It’s more painful than the sting of a bee. My mom once said, when you are in pain. Just cry, it’s fine. Crying relieves sorrow. And I did.

“Oh no, it must be hurt since she can’t stop crying,” may pag-alala sa tinig ni Mildred.

“ Let’s bring her to the clinic,” utos ni Alexa.

Alexa gave me a hand to come out under the table.

It only took a few minutes when we reached the clinic. Hindi na sumama ang tatlo kasi ilang minuto na lang at magsisimula na rin ang klase namin sa Science. Since Alexa is the class president, siya na ang sumama sa akin sa clinic. After nito akong ihatid ay nagpaalam na rin ito na bumalik sa loob ng room namin.

“Saan ba banda ang masakit?” tanong ng maganda naming nurse na si Ms. Regalado.

“Dito po!” umiiyak kung sagot sabay turo sa aking dibdib.

Bahagya namang natawa ang nurse sa sagot ko.

“ Sabi ni Alexa naugtog ka daw sa mesa. Ano naman kinalaman ng dibdib mo diyan?” ani nito.

Nagsimula na itong suriin ang bandang itaas ng ulo ko.

“Stop crying now, Sunny. Wala namang bukol kaya it’s okey. Tahan na, para ka namang bata eh!” dagdag pa nito.

Since, ayaw talagang matigil-tigil ang luha ko ay nagpasya na lang itong pagpahingain muna ako sa loob ng clinic. Kaagad nitong inin-form si Ms. Elorde na e-excuse muna ako ngayong araw sa kanyang klase.

****

Kahit maga pa ang mga mata ko ay pinilit ko pa ring ngumiti sa kanila ni Ricky at Pearl na puno ng pag-alala ang kanilang mga mukha ng puntahan nila ako sa clinic.

“Masakit pa rin ba bunso?” Pearl asked. “ Malakas siguro iyong pagkaka-untog mo sa mesa.”

“Ano naman kasi ginagawa mo sa ilalim ng mesa ni Ms. Elorde?” tanong ni Ricky.

I show them a fake smile.

“Ewan ko rin,” ani ko saka tumawa ng bahagya. “ May narinig kasi akong nag-uusap sa labas ng pinto. I thought kayo na iyon,so–I hide there para sana gulatin kayo.” I lied.

“Ang childish mo talaga,” ani ni Ricky. “Kung hindi mo sana naiisip magtago doon, eh di sana. Hindi ka napunta dito.” sermon nito. Pinandilatan na naman ito ng mata ni Pearl.

“ It’s not her fault, okay!” pagtatanggol ni Pearl. “ Hindi naman niya sinasadya. Bakit may pagka-childish ka din minsan ah!”

“Atleast, hindi ako naaksidente or nasasaktan ng ganito.” bwelta naman ni Ricky.

“Guys!” pumagitna na ako. Kahit kailan talaga ay aso’t pusa silang dalawa. “ Okey, mali ko na kung mali. I’m sorry kung nag-alala kayo. Well, I’m fine now. Kaya, tara na.” aya ko na sa kanilang dalawa. “ May klase pa tayo kay Mr. Pamplona.”

Tumahimik naman silang dalawa at nagsitayuan na kami at masayang tinungo ang classroom namin sa Math.

Pagkadating ko ay kaagad na lumapit ang apat para kamustahin ako.

“ Okey ka na ba?” Alexa asked.

I smiled. Who would have thought that they would care about me. I mean, may mga puso din naman pala sila. Joke!

“ Yeah, I’m good!” ani ko. “ Thanks by the way.” pagkasabi ko nito ay dumiretso na ako sa aking upuan.

Pilit na sinasalubong naman ni Kye ang tingin ko but I turned it down. I know he's worried too but that doesn't help with the pain I felt right now. I silently took out my book and pretended that I’m reading it. So that nobody will disturbed me.