Tahimik ang bahay ni Amy nang mga panahong iyon. Hindi iyong uri ng katahimikang payapa, kundi katahimikang may laman—may bigat, may iniwang bakas ng mga salitang hindi nasabi. Madalas siyang nakaupo sa gilid ng kama, nakasandal sa pader, hawak ang cellphone na matagal nang walang bagong mensahe.
Hindi siya umiiyak nang malakas. Hindi rin siya nagrereklamo. Sanay si Amy na kimkimin ang lahat, at ngayon, mas pinili niyang manahimik kaysa magtanong kung bakit.
Minsan, binubuksan niya ang lumang drawer at inilalabas ang mga litrato nila ni Joemarie noong bata pa sila—nakangiti, magkatabi, parang walang takot sa hinaharap. Minsan naman, nakatitig lang siya sa kisame, pilit inaayos ang mga alaala ni Rafael—limang taong naging sandigan, ngunit sa huli ay kinailangang bitawan.
Sa loob ng kanya
