Nakita ni Annilou ang kanyang kambal na si Dina—nakaupo sa gilid ng kama, tahimik, tila ba may dinadalang bigat na hindi masabi. Matamlay ang kilos nito, mabagal ang galaw, at ang dating masiglang mga mata ay tila natatakpan ng lungkot. Ngunit sa sandaling iyon, wala ring gana si Annilou na magtanong. Wala siyang lakas ng loob na usisain kung ano ang bumabagabag sa puso ng kanyang kambal, marahil dahil pareho silang pagod—pagod sa mga iniisip, sa mga damdaming pilit tinatago.
Tulad ni Dina, napahiga na lamang din siya sa kanyang kama. Iisa lang ang kanilang silid, ngunit may kanya-kanya silang higaan. Malapad ang kwarto, maaliwalas, at punô ng liwanag tuwing umaga. Sa totoo lang, pinagawan sila ng kanilang mga magulang ng tig-iisang kwarto—parehong magara, maluwag, at may sariling palamut
